บทที่ 46

"ตอนนี้หนูไปอยู่ที่ไหน" อัปสรสุดาถามในขณะที่กอดแสนสวยไว้แนบอก

"คือ..สวย.." ไม่รู้ว่าจะบอกท่านยังไงดี และตอนนี้เขาก็ยืนมองอยู่แบบไม่ห่างด้วย

"กลับบ้านเรานะ" ที่นางมาในวันนี้ก็เพื่อจะพูดคำนี้กับเธอ

แสนสวยไม่ตอบได้แต่ร้องไห้จนสะอึกสะอื้น

"ผมว่าเราไปคุยกันที่อื่นดีกว่าครับ" พยัคฆราชเห็นสายตาพนักงานที่เริ่มทยอยกันออกมา ทุกคนต่างให้ความสนใจมาก

"แล้วคุณพ่อล่ะคะ" แสนสวยถามในขณะที่เดินออกมาข้างนอก ที่เธอไม่กล้าถามตอนอยู่ตรงนั้น เพราะกลัวเขาจะไม่พอใจว่าไปเรียกพ่อของเขาแบบสนิทสนม

"พ่อยังไม่มาหรอก แม่คิดถึงเราก็เลยขอกลับมาก่อน"

พยัคฆราชซึ่งตอนนี้เดินนำหน้าไปได้หันกลับมามองผู้เป็นแม่..เมื่อคืนนี้เขาถามแม่ก็ไม่ยอมบอกเรื่องนี้เลย

"สวยก็เลยทำให้คุณแม่.."

"ไม่หรอกจ้า แม่อยากกลับมาด้วยแหละ ที่นั่นไม่ใช่บ้านเมืองของเรา" อัปสรสุดาเป็นกังวลเรื่องของแสนสวย เพราะโทรมาเช็คกับแม่บ้านตลอด พอได้ยินว่าแสนสวยย้ายออกจากบ้านไป นางก็เลยขอสามีกลับประเทศก่อน

"ฉันจะไปกับคุณแม่สองคน" เธอพูดขึ้นเมื่อเห็นเขาเดินมาที่รถด้วย

พยัคฆราชก็เลยหยุด ปล่อยให้เธอไปกับแม่แค่สองคน ถึงแม้เขาจะไม่เข้าใจว่าเธอโกรธอะไรตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วที่ไล่เขากลับมานอนที่บ้าน

อัปสรสุดาไม่ได้ทักท้วงอะไร เพราะคิดว่าแสนสวยคงจะโกรธให้ลูกชายมาก ..ทั้งสองใช้รถของนางเพื่อนั่งออกมา ส่วนรถของแสนสวยตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าเป็นตายร้ายดียังไง และเมื่อเช้านี้เธอก็ใช้บริการแท็กซี่เพื่อมาทำงาน

"หนูพักอยู่ที่นี่เหรอลูก" คนขับรถเลี้ยวเข้ามาในรั้วห้องเช่า นางถึงกับเอ่ยปากถาม

"ใช่ค่ะ" ห้องเช่ามีกี่ห้องทำไมถึงไม่มีคนอยู่เลย แค่เห็นโล่งๆ แบบนี้ก็ดูออกแล้วว่าไม่มีใครเช่าอยู่ที่นี่เลย

"ไม่มีคนอยู่น่ะสิคะ ก็คุณพยัคฆ์เขาซื้อไว้หมดแล้ว"

"ซื้อไว้หมดแล้ว หมายความว่ายังไง" นางถึงกับเอียงคอถามแบบสงสัย ลูกชายของนางจะมาซื้อที่นี่ไปทำไม

"เขานึกบ้าอะไรไม่รู้ค่ะ ไล่คนเช่าออกทั้งหมดแล้วซื้อที่ตรงนี้" เธอพูดในขณะที่เปิดประตูห้องเข้าไปด้านใน

"เจ้าของเดิมตกแต่งไว้เหรอลูก" อัปสรสุดาถามขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าทุกอย่างในห้องพร้อมมาก เพราะมันผิดวิสัยของห้องเช่าทั่วไป ทำไมข้อนี้นางจะไม่รู้ เพราะนางเคยปากกัดตีนถีบมาแล้ว

"ไม่ใช่หรอกค่ะ ก็เป็นฝีมือของลูกชายคุณแม่อีกนั่นแหละค่ะ"

"ฝีมือตาพยัคฆ์อีกแล้วเหรอ?"

"ใช่ค่ะ"

"พยัคฆ์มานอนค้างที่นี่ด้วยเหรอ" นางเดินไปเปิดดูตู้เสื้อผ้าก็เห็นชุดของลูกชายอยู่ในนั้นด้วย

"เออ..คือ.." แสนสวยเริ่มจะตอบคำถามไม่ได้แล้ว เพราะเรื่องของเธอกับเขา..พวกท่านยังไม่รู้

"บอกแม่มาเถอะ" นางพอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง เพราะป้าแม่บ้านแอบเห็นพยัคฆราชออกมาจากห้องของแสนสวยเกือบทุกเช้า

"ใช่ค่ะ"

สายตาของอัปสรสุดามองไปเห็นอะไรอีกอย่างซึ่งวางอยู่ในตู้เสื้อผ้านั้นด้วย

"แสนสวย..หนูท้องเหรอ?!" สิ่งที่นางเห็นก็คือยาบำรุงเลือด อันนี้นางก็รู้จักดี

"แม่คะ.." น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตางามทั้งสองข้าง เธอเป็นห่วงความรู้สึกของท่านมาก เพราะฐานะของเธอที่อยู่ในบ้านหลังนั้นก็คือลูกสาวอีกคน

"จะร้องไห้ทำไม ก็ตอบแม่มาสิ" ทำไมนางจะไม่รู้จักนิสัยของแสนสวย เพราะนางเป็นคนเลี้ยงมาเองกับมือ ถือว่านางเป็นแม่แท้ๆ เลยก็ว่าได้

"ใช่ค่ะ..สวยท้อง" ไม่อยากจะโกหกผู้มีพระคุณอีกแล้ว ท่านจะคิดยังไงก็แล้วแต่ดุลพินิจของท่าน และเธอก็จะยอมรับการตัดสินใจของท่านด้วย

"เดี๋ยวแม่จะให้คนมาเก็บเอาของ"

"คะ?"

"วันนี้แม่จะให้เรากลับไปอยู่ที่บ้าน และก็ห้ามปฏิเสธ"