บทที่ 47

"คนลามก" แค่เห็นแววตาของเขาที่ส่องประกายออกมาก็รู้แล้วว่าเขาหิวคนละแบบกับเธอ

"ใครลามก เธอต่างหากที่ลามกคิดอะไรเนี่ย หิวข้าวจะตายอยู่แล้ว" ว่าแล้วคนร่างหนาก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินมาที่ประตู ทิ้งให้สายตาของเธอได้แต่มองตาม

"เราลามกจริงเหรอ?"

"จริง..จะไปไหมกินข้าว ถ้าไม่ไปจะได้ให้กินอย่างอื่นแทน" เธอพูดออกมาแค่เบาๆ เขาก็ได้ยิน แล้วก็อดไม่ได้ที่จะสวนกลับมา

"ไอ้หมาน้อย!" หญิงสาวกัดปากกัดฟันพูด แต่ไม่กล้าเปล่งเสียงออกมา เพราะกลัวเขาได้ยินกลัวจะเป็นเรื่องอีก

พอลงมาถึงข้างล่าง แสนสวยก็เดินไปหยิบบะหมี่สำเร็จรูปออกมา

"เธอจะทำอะไร"

"ไม่เห็นหรือไง"

"เลิกกินได้แล้วของพวกนี้ ไม่มีประโยชน์" ว่าแล้วเขาก็ดึงออกจากมือ แล้วไปเปิดดูตู้ที่แม่เคยเก็บกับข้าวไว้ให้ เพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว

"ทำไมวันนี้คุณแม่ไม่ทำเตรียมไว้ให้เนี่ย"

"ฉันกินอันนี้ก็ได้" ตอนนี้รู้สึกหิวมาก เธอเดินไปหยิบบะหมี่ซองเดิมออกมา

"บอกว่าไม่ให้กินของพวกนี้ไง เดี๋ยวฉันทำให้..ไปนั่งรอ"

"นายเนี่ยนะจะทำกับข้าว" ตอกไข่เป็นหรือเปล่ายังไม่รู้เลย ..แต่แสนสวยก็ยอมไปนั่งรอแต่โดยดี เพราะเธอก็ทำอาหารไม่ค่อยเป็นเหมือนกัน

คำพูดของแม่เขาก็ได้ผุดขึ้นมา ตอนที่เธอนั่งมองสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ในตอนนี้ ..คนแบบนายพยัคฆ์เนี่ยนะ จะรักเรา ไม่จริงหรอก

"เสร็จแล้วคร้าบบบ" เพียงไม่นานกับข้าวก็ได้ถูกนำมาวางลงที่โต๊ะ

"เขาเรียกอะไร" หญิงสาวถามขึ้นทันทีที่เห็นกับข้าวฝีมือของเขา

"ไม่รู้"

"แล้วมันกินได้เหรอ" หญิงสาวถามโดยสายตายังมองอยู่ที่จานกับข้าว

"ดีกว่ากินบะหมี่พวกนั้น กินๆ เข้าไปเถอะน่า" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ตักข้าวมาสองที่

"ฉันลองกินดูก่อนก็ได้..ดูทำหน้าตาสิ" เขาเห็นเธอมองกับข้าวแบบตาไม่กระพริบ ก็เลยอาสาเป็นหนูทดลองยา

"ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย" แสนสวยชิงตักขึ้นมาชิมดูก่อน "อึบ"

"เป็นไงบ้าง" เขาก็ลุ้นอยู่เหมือนกันว่ามันจะกินได้ไหม เพราะมีอะไรเขาก็เอาลงไปรวมๆ กันแล้วก็ผัด

"ก็พอได้" หญิงสาวกลืนลงคอแบบยากลำบาก แล้วเธอก็ตักคำต่อไปขึ้นมาวางลงชามข้าวแล้วตักใส่ปาก

เขามองอยู่พักหนึ่งก็เริ่มกินบ้าง

"แหวะ" พอเข้าไปได้แค่แตะลิ้นก็รีบวิ่งไปคายทิ้ง "เธอกินเข้าไปได้ยังไงพอแล้ว"

"กินได้สิเสียดายของ"

"ไม่ต้องเสียดายหรอกเดี๋ยวก็เจ็บท้องอีก"

"เจ็บท้องอีก?"

"เปล่า.. ฉันหมายถึงเดี๋ยวเธอก็เจ็บท้อง ลำบากพาไปหาหมออีก" เขารีบแก้ตัว เพราะกลัวว่าจะเสียฟอร์ม วันนั้นที่เธอแอบอยู่ใต้บันไดทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอเอายาอะไรไปกิน

"รออยู่นี่แล้วกัน" พยัคฆราชกลับขึ้นไปด้านบน เพื่อที่จะเอากุญแจรถและกระเป๋าเงิน

เช้าวันต่อมา

"สวยไปไหนแล้วล่ะป้า ทำไมไม่เห็นอยู่ที่ห้อง" อัปสรสุดาลงมาก็เดินเข้าไปถามแม่บ้านที่กำลังเก็บกวาดห้องครัวอยู่

"ออกไปทำงานแต่เช้าแล้วค่ะ"

"ไปทำงาน?..บอกว่าไม่ให้ทำแล้วไง" นางเป็นห่วงเพราะเธอกำลังท้อง ไม่อยากให้ออกไปทำงานนอกบ้านอีกแล้ว "แล้วนี่ตาพยัคฆ์ล่ะ"

"ยังไม่เห็นลงมาเลยค่ะ"

"เมียไปทำงาน แต่ผัวยังไม่ลงมาเนี่ยนะ"

ที่แสนสวยออกไปแต่เช้า เพราะเธอต้องไปขึ้นรถประจำทาง กลัวว่าถ้าสายจะไม่มีรถ เพราะรถของเธอตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าเขาเอาไปไว้ที่ไหน

11 : 45 น.

"ขะ..คุณท่าน เออ คุณนาย..เออ คุณ.. เราควรจะเรียกแม่ของท่านรองประธานว่ายังไงดี" พนักงานด้านหน้าหันไปคุยกันเบาๆ เพราะจำได้แม่นเลยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นไคร