บทที่ 48

"ของก๊อป?!" เพื่อนของแสนสวยพูดขึ้นพร้อมกันแล้วต่างก็มองมาที่นิสา ..แบบแม่ของท่านรองประธาน ภรรยาของท่านประธานบริษัทเนี่ยนะจะใช้ของก๊อป

"เมื่อกี้เธอว่าใคร" แสนสวยนึกโมโหกับท่าทางของนิสาที่ทำกับผู้หญิงที่เธอนับถือเหมือนแม่แท้ๆ

"จะว่าใครล่ะ..แม่ก็คงไม่ต่างจากลูก ดูสิสะเออะอยากจะเป็นผู้ดีหรือไงดูการแต่งตัว" นิสาพูดพร้อมกับสายตาที่ดูถูกและเหยียดหยาม

เพี๊ยะ!! แสนสวยไม่สามารถที่จะทนฟังอีกต่อไปได้ มือเรียวฟาดลงใบหน้าของนิสาอย่างแรง

"นี่แกกล้าตบฉันเลยเหรอ!!" มือของนิสายื่นไปจิกผมแสนสวยไว้กำลังจะตบคืน แต่ทันใดนั้นสายตานิสาก็มองออกไปเห็นว่าใครกำลังเดินเข้ามา ก็เลยรีบปล่อยมือนั้นออก "ขี้ข้าอย่างพวกแก ก็คงทำได้แค่นี้แหละ"

เพี๊ยะ!!! "โอ๊ย" นิสาทิ้งตัวลงกับพื้นตรงนั้น แล้วร้องโอดโอย เพื่อเรียกร้องความเห็นใจจากคนที่กำลังเดินเข้ามาในร้านอาหาร

"คุณนิสา" พยัคฆราชรีบเดินตรงเข้าไปแล้วพยุงร่างของนิสาให้ลุกขึ้น และเขาก็เห็นว่าทำไมนิสาถึงล้มลงไปแบบนั้น "ทำอะไรของเธอ" เขาหันมาตำหนิแสนสวยที่ใช้ความรุนแรง

"เอ้าา" เพื่อนๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่ได้มองว่าใครกำลังเข้ามา มัวแต่ลุ้นอยู่ว่าถ้านิสาจะทำอะไรแสนสวยพวกเขาถึงจะเข้าไปช่วย แต่เห็นว่าแสนสวยเป็นคนทำก็เลยนิ่งกันไว้ก่อน

"ก็พนักงานของคุณน่ะสิคะ ไม่พอใจที่นิสามารอคุณอยู่ที่ร้านอาหารนี้ พอเห็นนิสาเดินเข้ามาก็ทำแบบที่คุณเห็นนี่แหละค่ะ" ใบหน้าเรียวแนบลงแผ่นอกของชายหนุ่มเพื่อออดอ้อนแต่สายตามองจิกมาที่แสนสวยและกลุ่มของเพื่อนเธอ

"คุณดูละครน้ำเน่ามากเกินไปหรือเปล่าคะ" ดวงตางามมองไปที่นิสาในขณะที่พูดคำนี้ออกมา

"ดูสิคะ มันยังไม่ขอโทษสักคำ แถมยังพูดแดกดันอีก"

"พอเถอะแสนสวย อย่ามีเรื่องกันเลย" พยัคฆราชพูดออกไป เพราะไม่อยากให้มีเรื่อง

"ทำไมคะ..คุณจะให้ฉันขอโทษแฟนของคุณงั้นเหรอ"

"แฟน" หลังจากที่อัปสรสุดายืนฟังอยู่ได้สักพักแล้ว ถึงกับอุทานออกมา

"ใครๆ ก็เห็นว่าเมื่อสักครู่เธอทำอะไรลงไป" พยัคฆราชยังตำหนิแสนสวยต่อ

"เดี๋ยวก่อนนะลูก เมื่อกี้แม่ฟังผิดไปใช่ไหม" แต่อัปสรสุดายังให้ความสนใจกับคำที่แสนสวยเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าเป็นแฟนของลูกชาย

"ลูก??" คำนี้นิสาเป็นคนพูดขึ้น เมื่อได้ยินหญิงวัยกลางคนที่เธอคิดว่าเป็นแม่ของแสนสวย ใช้สรรพนามที่พูดกับพยัคฆราช

"คุณแม่ก็เห็นว่าแสนสวยทำร้ายร่างกายของคุณนิสา"

"คุณแม่?" พอได้ยินพยัคฆราชเอ่ยพูดขึ้นบ้าง มันยิ่งทำให้นิสาแทบจะเข่าทรุด เพราะตอนนี้ชัวร์ยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น ว่าผู้หญิงคนนี้คือแม่ของผู้ชายที่เธอหมายตาไว้

"เรื่องตบกันเอาไว้ก่อนลูก เอาเรื่องนี้ก่อน" นางไม่สามารถที่จะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้แน่

"เรื่องอะไรครับ"

"ผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่แฟนของลูกใช่ไหม"

"คุณแม่คิดถูกแล้วล่ะค่ะ ผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนของท่านรองประธานเองค่ะ" คนที่พูดแทรกขึ้นก็คือแสนสวย ที่เธอพูดแบบนี้เพราะความน้อยใจ และตอนอยู่ในห้องน้ำผู้หญิงคนนี้ก็ได้พูดออกมาหมดแล้ว

"จะเป็นแฟนได้ยังไง ก็ในเมื่อเรามีลูกมีเมียอยู่แล้ว" นางรีบชิงพูดเรื่องนี้ออกไปก่อน เพราะกลัวว่าลูกชายจะคว้าผู้หญิงคนนี้เข้ามาในบ้านอีกคน เพราะเห็นความเจ้าชู้ของลูกชายแล้วกลัวว่าจะไม่หยุดอยู่แค่แสนสวย

"มีลูกมีเมียอยู่แล้ว..หมายความว่ายังไง" ในเวลานี้พนักงานไม่ได้โฟกัสที่นิสาอีกต่อไป เพราะทุกคนต่างให้ความสนใจกับคำพูดของอัปสรสุดา ไม่ได้ให้ความสนใจแค่พนักงานตอนนี้นิสาถึงกับทำอะไรไม่ถูกแล้ว

บ่ายโมงวันเดียวกันนั้น..

นิสารีบหนีออกจากร้านอาหารไปแบบหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ แถมยังถูกตบหน้าฟรีไปสองครั้ง เพราะตอนนี้รู้แล้วว่าคนที่แม่ของเขากล่าวถึงเป็นใคร อายก็อายที่ไปประกาศตัวว่าเป็นแฟนของเขาต่อหน้าเมียเขาเอง

"มีอะไร" เพื่อนในแผนกที่ไม่ได้ออกไปทานข้าวเที่ยงด้วยต่างก็รีบมุงกันเข้ามา เมื่อได้ยินคนที่ออกไปทานข้าวกับแสนสวยบอกว่ามีเรื่องจะเล่าให้ฟัง

"ก็เรื่องที่เราสงสัยกันเมื่อวานนี้ไง"

"เรื่องคุณแสนสวยน่ะเหรอ"

"ใช่แล้ว"

"ทำไมพูดมาเร็วๆ สิ" ต่างก็ตั้งใจรอฟังแบบใจจดใจจ่อ

"ถ้าได้ยินแล้วอย่าช็อกนะ"

"ไม่ช็อกหรอกน่า" ยิ่งได้ยินแบบนี้ก็ยิ่งอยากจะรู้เรื่อง

"ก็คุณแสนสวยเป็นเมียของท่านรองประธานน่ะสิ..แถมตอนนี้เธอกำลังท้องกับท่านด้วย"

"อะไรนะ?!?" ต่างก็พูดขึ้นมาพร้อมกัน แล้วหันไปมองผู้หญิงที่กำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องหัวหน้า