บทที่ 49

"นายจะทำบ้าอะไรอีก" แสนสวยรีบเดินมาที่ประตู เพราะว่าถ้าเธอหายเข้ามาในนี้นานคนข้างนอกต้องผิดสังเกตแน่

แต่ไม่ทันที่เธอจะเปิดก็ถูกคว้าตัวเข้ามาแนบลำตัวหนาไว้ก่อน

"นายพยัคฆ์ นายไม่เห็นหรือไงว่าคนข้างนอกเขาเห็นหมดแล้ว" เธอหมายถึงเห็นตอนที่จูบกัน

"เห็นก็ช่างสิ เขารู้กันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ"

"นายไม่พอใจใช่ไหมที่ทุกคนรู้เรื่องนี้" ดวงตางามเงยขึ้นไปมองสบตาคนตัวสูงที่โอบกอดเธออยู่ในเวลานี้

"เธอดูไม่ออกเลยเหรอแสนสวย"

"ถ้านายไม่พูดฉันจะดูออกเหรอ" หญิงสาวถามออกไป เพราะไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไรกันแน่ แต่ตอนนี้ที่รู้ๆ คือหัวใจของเธอเต้นแรงแทบจะทะลุออกมาจากอกอยู่แล้ว

คนตัวเล็กรอฟังอยู่แบบนั้นพักหนึ่งเขาก็ไม่พูดอะไร ได้แค่มองสบตากันอยู่แบบนั้น

"ปล่อย..ใกล้เวลาเลิกงานแล้วฉันจะกลับ" ว่าแล้วมือเรียวก็ผลักเขาให้ออกห่าง

"อยากจะรู้เรื่องรถไม่ใช่เหรอ"

"นายเอารถฉันไปไว้ที่ไหน" หญิงสาวซึ่งกำลังเดินมาที่ประตูถึงกับหยุดแล้วหันกลับมามองที่เขาอีกครั้ง

"ฉันทำงานก่อน ถ้าอยากรู้ก็นั่งรอ" คนร่างหนาเดินกลับไปนั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง โดยไม่ได้พูดอะไรต่อ

"นายจะลีลาไปถึงไหน รู้ไหมว่ารถคันนั้นฉันยัง.." หญิงสาวต้องได้หยุดพูดก่อนที่จะเผลอปากออกไป เพราะรถคันนั้นมันไม่ใช่ของเธอ ถ้าส่งงวดไฟแนนซ์ไม่หมดก็ถือว่ายังเป็นรถของไฟแนนซ์อยู่

"ก็บอกว่าขอทำงานก่อนไง นั่งอยู่เงียบๆ เป็นไหม" ดวงตาคมมองมาแบบตำหนิ

คนร่างเล็กก็เลยจำเป็นต้องได้นั่งลงที่โซฟารับแขกในห้องนั้น เพราะอยากจะรู้ว่าตอนนี้รถของเธออยู่ที่ไหน ..คอยดูนะถ้าวันนี้ไม่บอกโดนดีแน่ ได้แต่ขู่เขาอยู่ในใจ

นั่งอยู่แบบนั้นสักพักเธอก็เริ่มง่วงนอน แต่ก็พยายามถ่างตาตัวเองไว้

สองชั่วโมงผ่านไป..

ตอนนี้พนักงานได้ทยอยกันกลับบ้านไปเกือบหมดแล้ว จะเหลือไว้ก็แค่คนที่ทำล่วงเวลา ..ส่วนมากเขาไม่ค่อยให้พนักงานทำล่วงเวลาเท่าไร นอกจากว่างานจุดนั้นจะเร่งจริงๆ

{"คุณยังอยู่บริษัทไหม"} ชายหนุ่มกดโทรออกหาใครบางคน แต่สายตาของเขามองดูผู้หญิงที่นอนหลับอยู่บนโซฟา

{"ผมออกมาแล้วครับ ท่านยังอยู่บริษัทเหรอ"}

{"ถ้ายังไม่ออกไปไกลก็กลับมาก่อน"}

{"ได้ครับ"}

{"ตอนเข้ามาไม่ต้องเคาะห้องนะ เข้ามาได้เลย"}

สิบนาทีผ่านไป..

แกร้ก~ "ท่านมี.."

"จุ๊จุ๊" ชายหนุ่มเอานิ้วชี้แนบริมฝีปากไว้ ไม่ให้คนที่เข้ามาใหม่ส่งเสียงดัง

แทนไทถึงกับมองไปตามสายตาของเขา ก็เห็นว่าตอนนี้แสนสวยนอนหลับอยู่ และมีเสื้อสูทของท่านรองประธานคลุมตัวไว้

"ท่านมีงานด่วนอะไรครับ" เขาถามออกไปด้วยน้ำเสียงเบาที่สุด

พยัคฆราชก็เลยมอบหมายงานให้แทนไททำต่อ

เช้าวันต่อมา

"อะไรกัน!?" หญิงสาวตื่นขึ้นมาก็พบว่าเธอนอนอยู่ในห้องของตัวเอง "เมื่อคืนนี้เราอยู่ในห้องทำงานของเขาไม่ใช่เหรอ แล้วเรากลับมาได้ยังไง"

แสนสวยมองซ้ายมองขวา เพื่อทบทวนความจำอีกครั้ง ทำไมเธอถึงขี้เซาได้ขนาดนี้ และตอนนี้ก็สายแล้วด้วย

พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็รีบลงมาข้างล่าง

"ตื่นแล้วเหรอลูกหิวไหม เมื่อคืนนี้ก็ไม่ได้กินอะไรเลย" อัปสรสุดาถามขึ้นทันทีที่เห็นแสนสวยลงมาถึงข้างล่าง และตอนนี้นางก็กำลังจัดเตรียมอาหารอยู่

"เมื่อคืนนี้สวยกลับมาได้ยังไงคะ"

"ก็ตาพยัคฆ์นะสิอุ้มกลับมา"

"อุ้มเหรอคะ?" ได้ยินแบบนี้ถึงกับตกใจ เพราะเธอไม่รู้สึกตัวเลย

คนท้องเป็นแบบนี้ทุกคนไหม แต่ก็แปลกที่เธอไม่มีอาการแพ้ท้อง ..แต่อาการที่แปลกหน่อยก็มีแค่ความง่วง