บทที่ 50

จังหวะนี้เขาไม่รออะไรอีกแล้ว ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปหยิบปากกาด้ามนั้นออกจากมือของเธอ แล้วก็เก็บมันใส่ในกระเป๋ากางเกงตัวเองไว้

"คุณแสนสวยเป็นอะไรคะ"

"หัวหน้าเป็นอะไร" พนักงานที่จะออกไปทานข้าว เห็นท่านรองประธานอุ้มหัวหน้าออกมาจากห้องต่างก็ตกใจ

"เธอแค่นอนหลับครับ เปิดประตูให้ผมหน่อย" พอออกมาถึงห้องใหญ่พนักงานก็รีบเดินไปเปิดประตูก่อนที่จะออกจากแผนกให้

ตอนที่เขาอุ้มเธอมาที่รถ ตอนนั้นพนักงานทั่วทั้งบริษัทกำลังทยอยกันออกมาทานข้าว บางคนก็ตกใจคิดว่า เธอไม่สบาย แต่พอรู้ว่านอนหลับ ต่างก็ยิ้มไปตามๆ กัน

สามชั่วโมงผ่านไป..

"อึดอัด" หญิงสาวรู้สึกตัวขึ้นมาก็เหมือนมีอะไรทับร่างอยู่ ดวงตางามค่อยๆ เปิดรับแสงทีละน้อย จนสังเกตได้ว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องทำงานอีกต่อไป "คุณ..?"

พอเห็นว่าเป็นห้องนอนของตัวเอง และคนที่นอนกอดอยู่ก็คือ.. "ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ฉันกำลังทำงานอยู่ไม่ใช่เหรอ"

"ยังง่วงอยู่อีกไหม" เขาก็เผลอหลับไปเหมือนกัน ที่ตื่นเพราะเสียงของเธอนี่แหละ

"อย่าบอกนะว่าฉันหลับอีกแล้ว..คุณพาฉันกลับมาอีกแล้วเหรอ"

"ถ้าฉันไม่พามา ใครจะพามาล่ะ"

"คุณอุ้มฉันออกมาแบบนั้นเลยเหรอ อายพนักงานแย่เลย" แสนสวยเริ่มนึกถึงสภาพตัวเองตอนที่เขาอุ้มผ่านพนักงานออกมา "ทีหลังคุณไม่ต้องพาฉันออกมาแล้วนะ หลับได้ฉันก็ตื่นได้"

"ไม่มีทีหลังอีกแล้ว ต่อจากนี้ไปไม่ต้องไปทำงาน"

"แต่ฉันต้องทำจนกว่า.."

"จนกว่าอะไร"

"ฉันมีภาระนะคุณ"

"ถ้าภาระเรื่องไฟแนนซ์ไม่ต้องไปสนใจ"

"คุณรู้เหรอ.." ใบหน้างามเงยขึ้นไปมองคนที่กำลังโอบกอดเธออยู่

"แล้วยังมีอะไรอีก" เขามองต่ำลงมาดูสายตาของเธอก็รู้แล้ว ว่ายังมีอะไรอยู่ในใจอีกแน่

"ฉันไม่ได้มีภาระค่างวดรถสักหน่อย.." ไม่ได้คิดว่าจะขอเงินเขาหรอก แต่เธอจำเป็นต้องทำงานไปสักระยะก่อน

..ได้ยินแค่นั้นเขาก็รู้แล้วว่าเธอหมายถึงอะไร พยัคฆราชลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปเปิดลิ้นชัก หยิบสิ่งนั้นออกมาวางลงบนเตียงนอนเบาๆ

"ถ้าเรื่องนี้ก็ไม่ต้องไปสนใจอีก"

"คุณรู้แล้วเหรอ" มันคือเครื่องเพชรที่แม่ของเขาซื้อให้ตอนวันเกิด ..ทั้งที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะมีปัญญาไถ่ถอนมันออกมาไหม แต่เธอก็ไม่เลือกที่จะขาย เผื่อว่าได้เอามันออกมา

"มีเรื่องอะไรของเธอที่ฉันไม่รู้อีก"

"แต่เรื่องนั้นนายก็ไม่รู้อยู่ดี" หญิงสาวพูดออกไปแค่เบาๆ และไม่กล้าสบตาเขาเลยด้วยซ้ำ เพราะมันเป็นเรื่องสำคัญที่สุดของหญิงที่พึงอยากจะให้คู่ครองได้รับรู้

"เรื่องนั้นหมายถึงเรื่องอะไร" เขาขยับกายมานั่งเคียงข้าง ในขณะที่กำลังคุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้..

"ช่างมันเถอะ แล้วแต่นายจะเข้าใจแล้วกัน" แสนสวยกำลังจะลุกขึ้นจากเตียง แต่ถูกเขาจับนอนลงไปที่เดิมใหม่อีกครั้ง

"ถ้าเป็นเรื่องนี้..ทำไมถึงจะไม่รู้ล่ะ" ดวงตาของทั้งสองสบกันแบบไม่ลดละ แววตาของเธอมองอีกฝ่ายเป็นเชิงถาม ว่าสิ่งที่เขาพูดออกมามันคือเรื่องเดียวกับที่เธอคิดไหม

แต่ทันใดนั้นริมฝีปากหนาก็ค่อยๆ ขยับเลื่อนเข้ามาจนแนบชิดกับริมฝีปากของอีกคนแบบห้ามใจตัวเองไม่อยู่

ดวงตางามค่อยๆ หลับลงทีละน้อยแบบช้าๆ ปล่อยให้เขาจูบอยู่แบบนั้น เพราะเธอก็ต้องการและโหยหาไม่แพ้กัน