บทที่ 51

เย็นวันเดียวกันนั้น.. (วันที่อุ้มเธอกลับมาด้วยสภาพที่หลับสนิท) พอจัดการกับเธอไปสามยกแล้วเขาก็ได้พาลงมาข้างล่าง

"อ้าว..แม่นึกว่าลูกกลับไปทำงาน" เห็นลูกชายเดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกับภรรยา ผู้เป็นแม่ก็ได้เอ่ยถาม เพราะมันไม่ใช่วิสัยของลูกที่จะมาอยู่ติดบ้านแบบนี้

"หิวจังเลยครับแม่ มีอะไรให้ทานบ้างเนี่ย" เขาไม่ตอบสิ่งที่แม่ถาม ถ้าตอบคงจะถามต่อแน่ว่าทำอะไรอยู่

"เดี๋ยวแม่ให้แม่บ้านจัดออกมาให้ทาน" ว่าแล้วอัปสรสุดาก็เรียกแม่บ้านให้จัดเตรียมอาหารเย็นออกมา

"แม่ว่าพาเมียของเราไปฝากท้องดีกว่า" ในขณะที่นั่งทานข้าวกันอยู่ นางก็ได้พูดขึ้น เพราะถามลูกสะใภ้ดูแล้ว เธอบอกว่ายังไม่ได้ฝากครรภ์ แต่คุณหมอก็จัดยามาให้ทาน

เพราะถ้าฝากครรภ์ต้องได้ตรวจเลือดพ่อของเด็กด้วย และตอนนั้นเขาก็ไม่สนใจแถมไม่โผล่หน้าไปให้เห็น

"เรื่องนั้นผมจัดการเองครับ" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ตักข้าวใส่ปาก

"เดี๋ยวนะแขนลูกไปถูกอะไรมา" นางเห็นตอนที่ลูกชายยกแขนขึ้นพอดี

สายตาของเขาตวัดมองมาที่ผู้หญิงอีกคน เพราะมันเป็นฝีมือของเธอเอง "ไม่มีอะไรหรอกครับ"

เช้าวันต่อมา

"หนูสวยก็จะไปทำงานเหรอลูก" อัปสรสุดาเห็นลูกสะใภ้ในชุดที่พร้อมจะออกไปทำงานเดินตามลูกชายลงมาก็เลยสอบถามดู

"ผมจะเข้าไปเคลียร์งานในบริษัทก่อนครับแม่ แล้วค่อยจะพาลูกสะใภ้ของแม่ไปฝากท้อง" ถ้าเขาจะกลับมารับเธอก็เป็นการเสียเวลา เลยให้เธอออกไปพร้อมกัน

"แม่นึกว่าจะกลับไปทำงาน แม่ไม่ให้ทำแล้วนะ" เพราะนางเห็นหลายครั้งแล้วที่ลูกชายอุ้มเธอกลับมาในสภาพที่หลับสนิทแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว

"ผมก็ไม่ให้ทำครับ" ทั้งสองมองไปที่เธอพร้อมกัน

แต่แสนสวยก็ไม่มีคำตอบใดๆ ออกมา ที่ไม่ตอบ เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไร มันตื้นตันใจที่มีคนเป็นห่วงเป็นใย ถึงแม้ว่าสถานะของเธอจะยังไม่ชัดเจนในบ้านหลังนี้

[ บริษัท ]

"จะไปไหน" ในขณะที่เดินเข้ามาคนตัวเล็กกำลังจะรีบเข้าลิฟต์พร้อมพนักงาน แต่ถูกเขาคว้าตัวไว้ก่อน

"ถ้าคุณเสร็จงานแล้วค่อยโทรตาม"

"มาขึ้นนี่ด้วยกัน" เขาไม่ยอมให้เธอไปเบียดกับพวกพนักงานในลิฟต์ตัวนั้นแน่

พอเข้ามาในลิฟต์ชายหนุ่มก็กดขึ้นไปชั้นผู้บริหาร

"ฉันจะแวะที่แผนกก่อน" ว่าแล้วเธอก็กดลิฟต์ให้เปิดออกที่ชั้นห้า ..ส่วนเขาก็ขึ้นไปที่ห้องทำงานของตัวเอง

"คุณแสนสวย" พวกพนักงานต่างส่งยิ้มให้เมื่อเห็นเธอเข้ามา ถึงแม้ว่าจะสายมากแล้ว

ใบหน้างามส่งยิ้มทักทายแค่เพียงบางๆ เพราะรู้สึกอาย แค่คิดสภาพตอนที่เขาอุ้มเธอออกไปคงวุ่นวายกันน่าดู

หญิงสาวเข้าไปในห้องทำงานก็เริ่มเก็บของที่เป็นของส่วนตัว ต่อไปนี้ไม่รู้ว่าเธอจะได้กลับมาที่แผนกนี้อีกไหม ใจหวิวขึ้นมาเมื่อคิดแบบนั้น ..ดวงตางามมองออกมาดูเพื่อนร่วมงานที่กำลังตั้งใจทำงานกันอยู่ แต่ชีวิตของทุกคนก็ต้องดิ้นรนกันต่อไป เธอก็ต้องเป็นแม่บ้านเลี้ยงลูกที่กำลังจะเกิดมา มือเรียวยื่นมาลูบท้องที่แบนราบ ก่อนหน้านี้คิดว่าจะได้เลี้ยงลูกแค่คนเดียว ใบหน้างามมีรอยยิ้มขึ้นมา เมื่อเห็นว่าพ่อของเขาไม่ทอดทิ้ง แถมยังมีคุณย่าที่สุดแสนจะใจดี

พอเธอขึ้นมาถึงชั้นผู้บริหารก็ไม่เจอเลขาของเขาอยู่หน้าห้อง แสนสวยก็เลยเข้าไปดูในห้องทำงานก็ไม่เจอใคร ..สงสัยว่าจะอยู่ในห้องประชุม

เวลาผ่านไป

"ของที่จะส่งออก เช็คหรือยังว่าทางนั้นมีโกดังรองรับไหม" พยัคฆราชเดินเข้ามาในห้องทำงานพร้อมกับแทนไท และทั้งสองกำลังคุยเรื่องงานที่เพิ่งประชุมไป

"เช็คแล้วครับ ทางนั้นบอกให้ส่งของไปได้เลย"

ชายหนุ่มที่เป็นเจ้าของห้องเดินไปนั่งลงที่โต๊ะประจำตำแหน่ง จังหวะที่เขาหันหน้าเพื่อที่จะนั่งลงเก้าอี้ สายตาก็มองไปที่โซฟารับแขก พยัคฆราชไม่รอช้าเขารีบลุกขึ้นแล้วถอดเสื้อสูทที่สวมใส่อยู่เดินตรงเข้าไป

"อ้าว..คุณนายท่านรองมานอนตั้งแต่เมื่อไร" แทนไทมองตามไปว่าเขาจะทำอะไร ก็เห็นว่าตอนนี้แสนสวยนอนหลับอยู่ตรงโซฟาตัวนั้น

"ที่เหลือคุณไปจัดการเองแล้วกัน" เขาพูดพร้อมกับหย่อนกายลงนั่งยองๆ เพื่อจับผมที่ปิดใบหน้างามออก

"ครับ" ถึงไม่บอกแทนไทก็รู้ว่าต้องจัดการยังไงกับตัวเองในเวลานี้ เขารีบออกจากห้องนั้นแล้วปิดประตูไว้