บทที่ 52

เมียเหรอ? เมื่อกี้เขาใช้คำว่าเมียกับเราใช่ไหม ความโมโหเมื่อสักครู่ได้หายไปหมด ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนเอ่ยปากพูดคำนี้ออกมา ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนที่กลัวการผูกมัดมากที่สุด หรือว่าเขาแค่เผลอปากพูดไป ..สงสัยจะอย่างหลังมากกว่า

"ฉันรู้ว่านายใหญ่ แต่ตอนนี้ช่วยหลบรถข้างหลังก่อนได้ไหม" เมื่อคิดว่าเขาคงจะเผลอปากพูดออกไปหญิงสาวก็เลยรีบเบือนหน้าหลบจูบของเขา

"จะไม่รู้ได้ยังไงว่าใหญ่ เมื่อคืนเจอของใหญ่ไปกี่ครั้งล่ะ"

"นายพยัคฆ์! นายพูดอะไรออกมา คนลามก!" ถึงจะตำหนิเขาแต่ก็แอบยิ้ม เพราะเขาไม่เคยมีโมเม้นท์แบบนี้กับเธอเลย เจอหน้ากันทีไรมีแต่จะทะเลาะ

บี๊ดดดดด!! รถคันหลังหักหลบกันจ้าละหวั่น ใครที่โมโหหน่อยก็บีบแตรไล่

"ยัง..ยังจะไม่ไปอีก!"

"ไปแล้วครับ ทำเป็นดุไปได้" เมื่อสักครู่ยังถามอยู่เลยว่าใครใหญ่ แต่พอถูกเสียงตะคอกเข้าหน่อยต้องได้รีบออกตัวรถ

"นายจะพาฉันไปไหน" หญิงสาวเห็นว่าทางที่เขาไปไม่ใช่ทางกลับบ้าน แต่ทางนี้ก็คุ้นตามาก

"จำไม่ได้จริงเหรอว่าทางไปไหน"

แล้วเขาก็ขับไปเรื่อยๆ จนถึงซอยเข้า

"นายยังไม่ขายมันเหรอ" เข้ามาในซอยนี้แสนสวยรู้ได้ในทันทีเลยว่าเขาจะพาไปที่ไหน

เพียงไม่นานรถคันหรูก็ได้เลี้ยวเข้า มาจอดในลานจอดรถของห้องเช่า

ที่จริงเธอนึกว่าเขาขายมันไปแล้ว เขาคงไม่เก็บมันไว้หรอก เพราะไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับงานของเขาเลย

"นั่นรถฉันนี่" ใบหน้างามมีรอยยิ้มขึ้นมาเมื่อเห็นรถจอดอยู่หน้าห้องเช่าที่เดิม คนตัวเล็กรีบเดินเข้าไปดู "แกไปอยู่ไหนมาฉันคิดถึงแกนะ"

"พูดกับรถก็ได้ด้วย" เขาเดินตามมาก็นึกขำที่เห็นเธอคุยกับรถเป็นตุเป็นตะ

"นายก็ลองไม่มีใครดูสิ จะได้รู้ว่าของที่ตัวเองมีอยู่นั่นแหละมันคือเพื่อนแท้" เธอพูดคำนี้ออกไปโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมากมาย แต่กับคนที่ยืนฟังอยู่ถึงกับจุกในอก

"ของฉันยังเหลืออยู่นี่" เปิดประตูรถเข้าไปด้านใน ก็เห็นของที่เธอเอาไว้ขายยังอยู่ที่เดิม ที่จริงเขาไม่ทิ้งมันไป ยังเก็บมันไว้ให้เธอเป็นอย่างดี

พอชื่นชมรถของตัวเองเสร็จ แสนสวยก็เดินไปเปิดประตูห้องที่เธอเคยพักอยู่

"ของทุกอย่างยังอยู่เหรอ"

"ก็อยู่สิ คืนนี้เราจะค้างกันที่นี่"

"ค้างที่นี่เหรอ?"

"ไม่คิดถึงห้องนี้หรือไง"

"คิดถึงสิ" เธอส่งยิ้มหวานให้เขาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว และเขาก็ดีใจที่เห็นรอยยิ้มนั้นของเธอ

คนตัวเล็กก้าวเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับชายร่างสูงที่ตามมาแบบไม่ยอมห่าง

มือเรียวยื่นไปเปิดดูตู้เสื้อผ้า พอเห็นว่าของทุกอย่างยังอยู่ครบ เธอก็หันกลับมาส่งยิ้มให้เขาอีกครั้ง ยิ้มของเธอแต่ละครั้งทำให้เขาแทบละลาย ซึ่งแต่ก่อนน้อยมากที่จะเห็นรอยยิ้มนี้จากเธอ

"เหนียวตัวจังเลย อาบน้ำด้วยกันดีกว่า" ว่าแล้วใบหน้าหล่อคมก็ค่อยๆ โน้มลงมาพูดใกล้

"บ้า! ใครจะไปอาบน้ำกับนาย.." หญิงสาวตอบออกไปด้วยใบหน้าที่เอียงอาย ถึงแม้ว่าจะเป็นของเขานับครั้งไม่ได้แล้ว แต่พอเขาพูดด้วยรอยยิ้มแบบนี้ทีไรมันอดใจสั่นไม่ได้

"อยากอาบน้ำด้วย" เขายังคงอ้อนแบบต่อเนื่อง

"ไม่!" คนตัวเล็กพูดเสียงแข็งแล้วเดินหนีจากตรงนั้นไป

พอเธอไม่ยอมอาบน้ำด้วยเขาก็เลยเข้าไปอาบคนเดียว..

เวลาผ่านไป และตอนนี้ตะวันก็เริ่มจะลับขอบฟ้า