บทที่ 53

เช้าวันต่อมา..

ดวงตางามจ้องมองชายหนุ่มที่นอนหลับใหลอยู่ข้างกาย เมื่อคืนนี้สิ่งที่เขาพูดมันยังก้องอยู่ในหู เขารู้ด้วยเหรอว่าเรายังไม่..

"ถ้ายังมองอยู่แบบนี้ ไม่รับรองความปลอดภัยนะ" ชายหนุ่มพูดในขณะที่ยังไม่ลืมตาเลยด้วยซ้ำ

ดางตางามรีบหลับลงเพราะตกใจ เมื่อคืนนี้กว่าเขาจะปล่อยให้ได้นอนก็เล่นเอาดึกดื่นค่อนคืน

สายๆ ของวันเดียวกัน..

"สายแล้วนายไม่ไปทำงานหรือไง" หญิงสาวเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนแกล้งหลับตา ตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าเขาก็ยังหลับอยู่

"อย่าเพิ่งกวนได้ไหม คนเพลียจะแย่อยู่แล้ว" ถูกเธอรีดน้ำไปทุกคืนตอนนี้น้ำในตัวแทบจะไม่มี แต่ก็ทำปากเก่งไปงั้นแหละ

"ทีแรกทำเป็นขู่เรา ลุกเดี๋ยวนี้เลยนะ!" นิ้วเรียวจิ้มเข้าที่จมูกเพื่อก่อกวนให้เขาตื่น

"บอกว่าอย่ากวนไง"

"แต่มันสายมากแล้วนะ"

"ไม่ไป"

"ไม่ไปไม่ได้"

"ตกลงได้เมียหรือได้แม่เพิ่มมาอีกคนกันแน่วะเนี่ย" คนร่างหนาลุกขึ้นนั่งแบบงัวเงียหัวเสียปนเปกันไป

ถึงแม้ว่าเขาจะมีท่าทางที่โมโห แต่มันก็ทำให้หัวใจของเธอพองโตเมื่อได้ยินเขาพูดคำว่าเมียอีกครั้ง

[บริษัท]

"ที่จริงฉันขับรถคันนั้นกลับบ้านเองก็ได้ ทำไมต้องให้มาด้วย"

"ไม่ให้ขับรถเองแล้ว..เข้าใจตรงกันนะ"

"ทำไม"

"เดี๋ยวก็เผลอหลับในรถ"

นี่เขาเป็นห่วงเราใช่ไหม..คงเป็นห่วงลูกของเขามากกว่า ..สิ่งที่ทำให้แสนสวยคิดแบบนี้ก็เพราะว่าเขาเพิ่งมาทำดีกับเธอเมื่อตอนที่ตั้งท้อง

"เดี๋ยวให้คนรถที่บ้านมารับ..ขึ้นไปข้างบนด้วยกันก่อน" คนร่างหนาสั่งในขณะที่ก้าวลงจากรถ

ทีแรกแสนสวยจะขับรถคันของเธอกลับบ้านเอง แต่พยัคฆราชไม่ยอม ก็เลยต้องได้นั่งรถมากับเขาที่บริษัท เพื่อรอให้คนรถมารับ

"ถ้างั้นฉันขอไปที่แผนกก่อนได้ไหม"

"จะไปทำไม"

"อยากจะไปเยี่ยมเพื่อน"

"ก็ได้ แต่ให้ไปแค่แป๊บเดียวนะ" พยัคฆราชพูดพร้อมกับกดที่ชั้น 5 เพื่อให้เธอได้ออก "แล้วตามขึ้นไปข้างบนอย่าเหลวไหลเข้าใจไหม"

"เข้าใจค่ะคุณพ่อ" ใบหน้างามหันกลับมาส่งยิ้มหวานให้เมื่อลิฟต์กำลังจะปิดลง

แผนกเดิมที่แสนสวยเคยทำงาน..

"คุณแสนสวย" พวกเพื่อนๆ ต่างก็ดีใจที่เห็นเธอมาที่แผนกอีกครั้ง

"สวัสดีค่ะ เป็นยังไงกันบ้างคะ"

"จะเป็นยังไงล่ะ ก็คิดถึงคุณแสนสวยน่ะสิคะ"

"สวยก็คิดถึง"

พอคุยกับเพื่อนอยู่ตรงนั้นได้ไม่นานเธอก็ต้องรีบขึ้นไปหาเขา เพราะว่าถ้าคนรถมารับกลัวว่าจะไม่มีเวลาอยู่กับเขานาน ..นี่อะไรกันเพิ่งห่างกันยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ ก็คิดถึงอีกแล้ว ผิดกับแต่ก่อนมาก ถ้ามีงานให้ท่านรองประธานเซ็นต์ทีไร แทบอยากจะตายสะให้ได้

ชั้นผู้บริหาร..

"สงสัยอยู่ในห้องประชุมแน่เลย" เข้ามาในห้องก็ไม่เจอใครอีกตามเคย

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป.. ในห้องประชุม

คลื่นนน คลื่นนนน

ทุกคนต่างก็มองไปที่โทรศัพท์ของท่านรองประธาน เพราะตอนนี้เขาเอาโทรศัพท์มาวางไว้บนโต๊ะประชุม ซึ่งผิดกับแต่ก่อนมากเพราะเขาจะไม่เอาโทรศัพท์เข้ามาด้วย ..พอมีคนโทรเข้ามามือหนาก็รีบจับมันขึ้นมากดรับสาย

{"มาแล้วเหรอรออยู่นั่นแป๊บหนึ่งก่อน"}

พอวางสายนั้นไปแล้ว พยัคฆราชก็กดโทรออกอีกเบอร์ เพื่อที่จะโทรไปถามว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ..แต่ก็ไม่มีใครรับสายย

"ประชุมกันไปก่อนนะเดี๋ยวผมมา"

ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วเดินออกจากที่ประชุม มันยิ่งทำให้ในที่ประชุมต่างก็งง เพราะเขาไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน

แกร็ก~ ก่อนอื่นต้องมาเช็คดูในห้องทำงานของตัวเองว่าตอนนี้เธอ กลับขึ้นมาหรือยัง พอประตูเปิดออกใบหน้าหล่อคมถึงกับยกยิ้มขึ้น

เสื้อสูทที่สวมใส่อยู่ได้ถูกถอดออกมา แล้วเดินไปคลุมร่างให้กับหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนโซฟา

{"กลับบ้านไปก่อน เดี๋ยวผมจะไปส่งเอง"} เขาโทรกลับลงไปบอกคนขับรถที่รออยู่ด้านล่าง เพราะคิดว่าเธอคงจะนอนแบบนี้อีกหลายชั่วโมง

{"ยกเลิกการประชุม..ช่วงบ่ายค่อยเข้าประชุมใหม่"} ในขณะที่โทรกลับเข้าไปในที่ประชุม สายตาของเขาก็ไม่ได้ละไปจากใบหน้างามของคนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่ในเวลานี้

สี่ชั่วโมงผ่านไป..

"นี่อะไรกัน เรานอนหลับอีกแล้วเหรอ" ขึ้นมาที่ห้องนี้ทีไรหลับเป็นตายทุกที

"หิวหรือยัง"

"คุณลุงมารับหรือยัง" นึกขึ้นได้ว่ารอรถที่บ้านมารับ

"ให้กลับไปแล้ว"

"ทำไมไม่ปลุกฉันล่ะ"