บทที่ 55

"คุณแสนสวยรู้จักหัวหน้าคนใหม่เหรอคะ" วรรณาถามอีกครั้ง เพราะเห็นแสนสวยมองจ้องเหมือนกับสงสัย

"ปะ.. เปล่าค่ะ" หญิงสาวรีบออกมาจากห้องนั้นแล้วตรงขึ้นไปที่ชั้นผู้บริหาร.. ยังไงต้องถามเขาก่อนว่าเขารู้เรื่องนี้ไหม

แกร็ก! ขึ้นมาถึงแสนสวยก็ตรงไปเปิดประตูห้องของท่านรองประธานแบบถือวิสาสะ และก็เร่งรีบจนเลขามองตามไม่ทัน

"ทำไมขึ้นมาเร็ว" ชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ก็ได้เงยขึ้นมามองว่าเป็นใครที่เข้ามา

"นาย..นาย.."

"นายอะไร ค่อยๆ พูดหายใจลึกๆ ก่อน"

"นายรู้ไหมว่าหัวหน้าคนใหม่ แผนกส่งออกเป็นใคร"

"เห็นแล้วเหรอ" แล้วชายหนุ่มก็ก้มลงไปทำงานต่อเหมือนกับว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร

"แสดงว่านายรู้แล้ว ทำไมนายถึงไม่บอกฉันเรื่องนี้"

"ถ้าบอกจะเห็นเธอตื่นเต้นขนาดนี้เหรอ" พยัคฆราชนึกขำกับท่าทางที่ตื่นเต้นของเธอ แต่เขาก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากงานอีก

ตัดกลับลงมาที่แผนก

"หัวหน้าคนใหม่มาแล้วใช่ไหมครับ" คนที่ถามขึ้นก็คือแทนไท

พอได้รับรายงานว่าหัวหน้าคนใหม่เข้ามารับตำแหน่ง เขาก็เลยต้องลงมาดูกับตา เพราะไม่อยากจะปล่อยปละละเลยเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว

"มาแล้วค่ะผู้จัดการ กำลังคุยงานข้างในเลยค่ะ" ตอนนี้พนักงานก็ได้กลับออกมาทำงานตามปกติแล้ว แต่ก็ยังเหลืออยู่บางส่วนที่ต้องได้คุยงานกันต่อ

ชายหนุ่มร่างสูงเดินตรงเข้าไปในห้องนั้นทันที เพราะว่าไม่ได้ปิดประตู

"ผู้จัดการ" หยกส่งยิ้มให้เมื่อเห็นว่าใครเข้ามา

"สวัสดีครับผมชื่อแทนไทเป็นผู้จัดการของบริษัทนี้ ผมยังไม่เห็นเอกสารเกี่ยวกับการเข้ามารับตำแหน่งของคุณ" ชายหนุ่มกล่าวพูดขึ้นทันทีที่เข้ามาถึงในห้อง

"สวัสดีค่ะฉันชื่ออักษร เรื่องเอกสาร ฉันขอจัดการทีหลังนะคะ เพราะว่าเตรียมมาไม่ทันจริงๆ"

"ผมไม่เข้าใจ..เอกสารมันเรื่องสำคัญที่สุดที่จะมาสมัครงาน คุณเอาข้อนี้มาอ้างไม่ได้หรอกครับ"

"คะ?" คิ้วงามได้รูปขมวดเข้าหากันจนเป็นปม เมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้จัดการของบริษัทกล่าว

"เดี๋ยวเรื่องนี้ผมจะคุยกับท่านรองใหม่อีกครั้ง"

"เดี๋ยวก่อนนะคุณ" อักษรมองหน้าลูกน้องที่ยังนั่งทำหน้าสลอนกันอยู่ในห้อง "เรื่องนี้ฉันจะคุยกับท่านรองประธานเองค่ะ" ตอนนี้เธอรู้สึกเสียหน้ามาก เหมือนกับว่าเธอมาขโมยงานเขาทำ

"จะบอกว่าเส้นใหญ่ว่างั้นเถอะ" พอคำนี้ออกจากปากของแทนไท พนักงานต่างก็หันมามองหน้าเขาแล้วหันกลับมามองหน้าอักษร

"เส้นใหญ่เลยเหรอ?" อักษรมองดูหน้าลูกน้องอีกครั้ง เพราะตอนนี้ต่างก็ทำอะไรไม่ถูก "เชิญพวกคุณออกไปข้างนอกก่อนค่ะ ฉันขอเคลียร์ทางนี้ก่อนนะคะ"

"ค่ะ" ว่าแล้วหยก วรรณา และเพื่อนอีกสองสามคนก็รีบออกจากห้องนั้นไป ทีแรกว่าจะออกไปก่อนแล้วแหละ แต่มัวฟังที่ทั้งสองทะเลาะกันเพลิน

"คุณคิดว่าฉันจะมาล้วงข้อมูลของบริษัทเหมือนคนที่ผ่านๆ มาหรือไง" หญิงสาวเอ่ยพูดขึ้นทันทีที่ประตูห้องปิดลง

พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ยิ่งชวนให้สงสัย เธอรู้เรื่องที่ข้อมูลรั่วไหลได้ยังไง

"อันนี้ผมก็ไม่รู้..คุณจะให้ผมปล่อยให้วัวหายแล้วค่อยล้อมคอกหรือไง"

"นี่คุณว่าฉันเป็นวัวเลยเหรอ!?" หญิงสาวเริ่มขึ้นเสียง

"ผมไปว่าคุณเป็นวัวตั้งแต่เมื่อไร"

"ก็เมื่อกี้ไงที่คุณบอกว่าวัวหายอะไรนั่นน่ะ"

"มันเป็นสุภาษิตไทย คุณไปอยู่ที่ไหนมาถึงไม่รู้เรื่องนี้"

"สุภาษิตไทย?"