บทที่ 56

เย็นวันเดียวกันนั้น..

"กลับมาแล้วเหรอลูก" อัปสรสุดาถามลูกชายเมื่อเห็นว่าเขาเดินเข้ามา

"ครับ" ชายหนุ่มตอบผู้เป็นแม่แต่สายตาไม่ได้มองมาที่นางเลย

"แม่ยังไม่เห็นลงมาเลย ตั้งแต่ลูกมาส่งแล้วนะ" นางเห็นแค่สายตาที่มองขึ้นไปด้านบนก็รู้แล้วว่าลูกมองหาใคร

"ถ้างั้นผมขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับ" ว่าแล้วชายหนุ่มก็รีบขึ้นไปด้านบน ทิ้งให้ผู้เป็นแม่ได้แต่มองตามด้วยรอยยิ้ม ไม่คิดว่าลูกชายจะเป็นคนที่กลับบ้านตรงเวลาแบบนี้

แกร้ก แกร๊ก "เอ้าา ล็อกห้องเฉยเลย" ขึ้นมาถึงเขาก็บิดลูกบิดประตูดู

ก็อก ก๊อก "คุณแสนสวยครับผมกลับมาแล้ว"

เงียบ~

ก็อก ก๊อก "เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ ผมกลับมาแล้วคร้าบ"

เขายืนอยู่หน้าห้องแบบนั้นสักครู่ก็ยังเงียบอยู่

"แสนสวยเธอเป็นอะไรหรือเปล่า! ถ้าไม่เปิดฉันจะพังเข้าไปแล้วนะ" พูดยังไม่จบความเลยด้วยซ้ำ

ตุ้บ! "โอ้ยย"

"นายเป็นอะไร" ทีแรกว่าจะงอนให้นานกว่านี้ แต่พอได้ยินเขาร้องโอดโอยก็รีบเปิดประตูออกมาดู

"เจ็บน่ะสิ..เลือดจะออกไหมเนี่ย"

"ทำไมเลือดต้องออกด้วย" หญิงสาวตกใจ เพราะดูท่าทางของเขาคงจะเจ็บจริงๆ "ไหนฉันดูหน่อย" มือเรียวรีบถอดชุดสูทที่เขาสวมใส่อยู่ออก แล้วก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตอีกตัว

เรื่องเจ็บเขาไม่ได้แกล้ง เพราะว่า..

"นาย..?" พอเห็นต้นแขนของเขา หญิงสาวถึงกับหัวใจพองโตขึ้นมา "นายทำอะไร"

"ลืมตัวว่าไปสักข้างนี่มา" ว่าจะเซอร์ไพรส์เมียตอนอาบน้ำ แต่ไม่คิดว่าจะได้มาเซอร์ไพรส์ในฉากแบบนี้เลย เพราะเขาลืมตัวว่าตัวเองไปสักข้างนี้มา มัวแต่ตกใจกลัวว่าเธอจะเป็นลมอยู่ในห้องก็เลยใช้ลำตัวทุ่มประตู

"นายกลัวเข็มไม่ใช่เหรอ" หญิงสาวรีบหาผ้ามาซับให้ เพราะตอนนี้มันแดงกล่ำขึ้นมาจนเห็นได้ชัด

"ก็กลัวน่ะสิ"

"แล้วทำไมนายถึงกล้าสัก"

มันเป็นความตั้งใจของพยัคฆราชตั้งแต่สมัยที่เห็นรอยสักของผู้เป็นพ่อแล้ว แต่เขาอยากจะสักอะไรสักอย่างที่มันสื่อแทนใจของตัวเองได้..ไม่ใช่ว่าจะสักตามแฟชั่น

"แค่นี้มันแทนคำที่เธออยากจะได้ยิน..ได้หรือยัง" ใบหน้าของทั้งสองในขณะนี้อยู่ใกล้แค่ลมหายใจยังสัมผัสกันได้

ดวงตางามมองจ้องนัยน์ตาคมคู่นั้น..และทันใดม่านน้ำตาก็เริ่มบดบังแววตาอันสวยสดของหญิงสาว

"ฉันไม่เคยบอกรักใครมาก่อน แต่ถ้าเธออยากจะได้ยิน.."

"ไม่ต้องพูดก็ได้" หญิงสาวเริ่มหลบสายตาไม่รู้ว่าจะดีใจหรือน้อยใจกับคำพูดของเขาดี

"ฉันจะพูด"

พอได้ยินอีกประโยคหนึ่ง เธอก็อดที่จะมองสบตาเขาอีกครั้งไม่ได้ ..ขณะกำลังรอฟังอยู่หัวใจของเธอก็เต้นไม่เป็นจังหวะ

"โอ๊ยยย เจ็บ"

"นายจะพูดว่าเจ็บเนี่ยนะ" อุตส่าห์ตั้งใจฟัง

"เปล่าฉันจะบอกว่าฉันรักเธอ แต่ตอนนี้ฉันเจ็บมากเลย"

"แล้วนายไปสักทำไมล่ะ" ทำไมฉากบอกรักถึงต้องมีอะไรมาขวางกั้นแบบนี้

"แล้วคิดว่าสักทำไมล่ะ" เขาถามกลับมาทันควัน

"ฉันก็รักนาย" ว่าแล้วคนตัวเล็กยื่นริมฝีปากบางลงไปแนบกับแก้มของชายหนุ่ม ที่กำลังเผลอมองรอยสักของตัวเอง ซึ่งรอยสักนั้นเป็นรูปใบหน้าของเธอเด่นชัดมาก