บทที่ 57 [แทนไท]

"พวกเขากำลังเล่นอะไรกันอยู่เนี่ย ทำเป็นเด็กๆ กันไปได้" พอทั้งสองออกไปแล้วพยัคฆราชก็นึกขำ

ตัดลงไปที่แผนกส่งออก..ในเวลาต่อมา

แกร็ก!!

"คุณผู้จัดการคะ เวลาเข้าห้องทำงานของคนอื่น กรุณาเคาะประตูและรอให้เจ้าของห้องอนุญาตด้วยค่ะ" หญิงสาวพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเขาถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของเธอ

"งานที่ได้รับมอบหมายมา ทำเสร็จหรือยัง" แทนไทไม่สนใจคำที่ถูกตำหนิ

"นี่คุณ..คุณเพิ่งสั่งงานมาเมื่อวานตอนเย็น และตอนนี้เพิ่งจะช่วงเช้าเอง?"

"แต่ผมต้องการตอนนี้ ช่วยรีบทำและส่งเอกสารก่อนเที่ยงด้วย"

"อะไรกันวะ?" หญิงสาวได้แต่มองตาม พอเขาสั่งสั่งสั่งแล้วก็ออกไป

คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกมาด้านนอกเพื่อที่จะคุยกับลูกน้องในแผนก

"งานที่บอกว่าตอนเย็นจะเอา ขอเป็นก่อนเที่ยงได้ไหมคะ"

"ก่อนเที่ยงเหรอคะ? แต่ของเรายังไม่ได้เช็คกันเลยนะคะ" พนักงานพูดขึ้นเป็นเสียงเดียวกัน

"ช่วยแบ่งคนไปเช็คทีนะคะ ยังไงก็ต้องได้ยื่นเรื่องส่งออกก่อนเที่ยง" นายผู้จัดการบ้า! เล่นเอาหัวหมุนกันทั้งแผนก หญิงสาวได้แต่ตำหนิในใจ

"ดะ..ได้ค่ะ" พนักงานหลายคนต่างก็มองหน้ากัน เพราะคิดว่าหัวหน้าคนใหม่จะไฟแรงไปถึงไหนเนี่ย

11 : 35 น.

ก๊อก! ก๊อก!!

"เข้ามาครับ"

"ช่วยเซ็นต์เอกสารของที่จะจัดส่งให้ด้วยค่ะ" อักษรเดินเข้ามาก็วางเอกสารลงตรงหน้า

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปมเมื่อมองเอกสารนั้น

"พวกคุณดูดีหรือยัง ไม่ใช่ว่าส่งของขาดหรือเกินนะ"

"คุณอยากรู้ก็เช็คดูเองสิคะ รายชื่อของทั้งหมดก็ลิสต์ตามนั้น"

"ดูคุณจะรีบมากเลยนะ" เขาพูดพร้อมกับเปิดเอกสารแล้วเช็คดู

"คุณหมายความว่ายังไง"

"ก็เห็นรีบมาส่งงานผม คงจะรีบออกไปทานข้าวกับท่านล่ะสิ"

"ก็คุณไม่ใช่เหรอที่เป็นคนบอกให้ฉันทำให้เสร็จก่อนเที่ยง"

"ก็เลยเข้าทางคุณเลยใช่ไหม"

เอ้าาอีตาบ้านี่ จะพูดให้เราผิดจนได้ใช่ไหมเนี่ย!

พอได้เอกสารหญิงสาวก็เดินออกมาจากห้องนั้น เป็นเวลาเดียวกันกับที่พยัคฆราชออกมาจากห้องทำงานเหมือนกัน

"ท่านรองประธานคะ" หญิงสาวรีบเดินตรงเข้าไปหาท่านรองที่กำลังเดินไปที่ลิฟต์ ..เขาถึงกับหยุดแล้วหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหู

และอีกคนที่ได้ยินเสียงก็รีบออกมาจากห้องทำงานของตัวเองเช่นกัน

"กำลังจะลงไป..มีอะไร" พยัคฆราชพูดพร้อมกับหันหน้ากลับไปที่ลิฟต์แล้วกดลงชั้นล่าง

"ท่านลืมแล้วเหรอคะ ว่าเรานัดทานข้าวกันไว้" หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ๆ

"ไม่ลืม..แต่ว่าจะกลับไปทานที่.."

"ที่ไหนคะอย่าบอกนะว่าลืมนัดของเรา" ดวงตากลมโตมองไปที่ประตูลิฟต์ก็เห็นเงาของอีกคนกำลังเดินมาด้านหลัง มือเรียวยื่นไปโอบแขนของพยัคฆราชไว้

"แต่ฉันจะกลับไปกินข้าวที่บ้าน" พยัคฆราชกระซิบพูดเบาๆ ให้ได้ยินแค่เธอ