บทที่ 58

"ฉันไม่ได้เอาเงินมาด้วยเลี้ยงข้าวฉันหน่อยสิ" ว่าแล้วคนตัวเล็กก็นั่งลงแบบถือวิสาสะ

"เธอคงจะใช้มารยาแบบนี้กับผู้ชายบ่อยสินะ" เขาพูดในขณะที่ยังเปิดเมนูอยู่โดยที่ไม่สนใจที่จะมอง

"ก็ไม่ค่อยบ่อยหรอกนะ ส่วนมากจะใช้เฉพาะกับคนที่มีเงิน นายมีเงินไหมล่ะ"

พอคำนี้ออกจากปากของคนตรงหน้า สายตาคมที่คิดว่าจะไม่มองก็ได้มองมา

"คนแบบเธอเกิดมาเพื่อเปลืองทรัพยากรของโลกจริงๆ"

"อะไรนะ..?"

"มีสองมือสองเท้าทำไมต้อง..ช่างมันเถอะ" ก่อนที่เขาจะเผลอปากพูดอะไรมากไปกว่านั้นชายหนุ่มก็เลยหยุดตัวเองไว้ก่อน

"นายจะมาพูดค้างคาไว้แบบนี้ไม่ได้นะ" แต่มันยิ่งทำให้หญิงสาวค้างคากับคำพูดนี้

"แน่ใจนะว่าเธออยากจะฟังจนจบ ฉันบอกเลยนะว่าฉันพูดเอาใจใครไม่เป็น คิดยังไงฉันก็จะพูดออกไปอย่างนั้น"

"จะเรียกว่าปาก..คนที่นี่เขาเรียกอะไรกันนะ..อ๋อ..จำได้แล้ว ฉันเคยได้ยินแม่พูดให้ฟังอยู่"

"........" เขาไม่ถามด้วยคำพูด แต่สายตาของเขามองมา เหมือนอยากรู้ว่าแม่เธอพูดอะไร

"แม่บอกว่าถ้าคนปากแบบนี้เขาเรียกปากปีจอ"

"นี่เธอ!" สีหน้าของแทนไทโมโหขึ้นมาจนเห็นได้ชัด

"แล้วทีนายมาบอกว่าฉันเปลืองทรัพยากรของโลกทำไมล่ะ"

"ก็ฉันพูดความจริง."

"ตกลงจะรับอะไรดีคะ" พนักงานเสิร์ฟยืนมองคนซ้ายที มองคนขวาที อยู่แบบนั้นมาสักพักแล้ว เห็นว่าคงจะทะเลาะกันไม่จบง่ายแน่ก็เลยพูดแทรกขึ้น

"ถ้างั้นฉันเอานี่ค่ะ.. เอาอันนี้ด้วย.. และนี่นี่นี่ เอามาทั้งหมดนี้เลยค่ะ" เด็กเสิร์ฟถึงกับมองหน้า..ตัวเล็กแค่นี้ทำไมกินเยอะจัง "เร็วๆ ด้วยนะคะฉันหิว" พูดกับเด็กเสิร์ฟแต่สายตาของเธอมองดูที่เขา ซึ่งตอนนี้เขายังนั่งมองเมนูอยู่ว่าจะทานอะไร

"ผมเอาข้าวผัดครับ" พอเขาเลือกได้แล้วว่าจะทานอะไรก็เลยส่งเมนูให้กับพนักงานที่ยืนรอรับออเดอร์อยู่

"เลือกตั้งนาน คุณได้แค่ข้าวผัดเนี่ยนะ?"

แต่แทนไทก็ไม่พูดอะไร เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูเพื่อเป็นการฆ่าเวลาในการนั่งรอ ดีกว่าที่จะสนทนากับเธอ

ผ่านไปสักพักอาหารก็เริ่มทยอยมาวางลงที่โต๊ะ ตอนนี้ข้าวผัดของแทนไทแทบจะไม่มีที่วาง เพราะอาหารที่เธอสั่งแทบจะล้นโต๊ะอยู่แล้ว

หญิงสาวค่อยๆ ตักชิมทีละอย่าง ด้วยใบหน้าที่สุดแสนที่จะฟิน

"อร่อยนะคุณ ลองกินนี่ดู" เธอกำลังจะตักอาหารลงใส่จานข้าวผัดของเขา แต่ชายหนุ่มก็ยกจานนั้นออกห่าง "เล่นตัว" ว่าแล้วหญิงสาวก็ตักใส่ปากตัวเองแทน แล้วก็เคี้ยวแบบเอร็ดอร่อยต่อ

นั่งทานไปได้สักพัก แทนไทก็ควักแบงค์ร้อยออกมาวางไว้ตรงหน้า แล้วเขาก็ลุกขึ้น

"ดะ.. เดี๋ยวก่อนสิคะคุณ" หญิงสาวรีบหยุดเขาไว้ก่อนที่จะเดินออกจากร้านอาหาร

"มีอะไรครับ" แทนไทหยุดแล้วหันกลับมานิดหนึ่ง

"ไหนคุณบอกว่าจะจ่ายให้ฉันด้วยไง"

"ผมบอกตอนไหนว่าจะจ่ายให้คุณ" จบคำพูด คนร่างหนาก็เดินออกไปโดยไม่สนใจ

"อ้าว..อีตาบ้านี่!" หญิงสาวหันกลับมามองเจ้าของร้านที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ และพนักงานอีกหลายคนที่หันมามองที่เธอ

อักษร..ไม่ได้โกหกเรื่องที่บอกว่าไม่ได้เอาเงินมาด้วย เพราะตอนนั้นเธอเอางานมาส่งให้เขาเซ็นต์ แล้วพอออกมาจากห้องก็เจอกับพยัคฆราช โดยที่ไม่ได้แวะกลับไปเอากระเป๋าเงินในห้องทำงาน

ซ้ำร้ายโทรศัพท์ก็ไม่ได้เอาออกมาด้วยนี่สิ ไอ้ผู้จัดการบ้าเอ้ย! อย่าให้ฉันเอาคืนได้นะ ฉันเอานายถึงตายแน่!!

จะโทรหาใครดีล่ะเนี่ย จำเบอร์โทรใครก็ไม่ได้สักคน โทรหาแม่ดีกว่า มีเบอร์หนึ่งที่เธอจำจนขึ้นใจ "พี่คะฉันขอยืมโทรศัพท์หน่อยสิ" อายก็อายแต่จำเป็นต้องได้ยืมก่อน

คลื่นน คลื่นนน

ในขณะที่กำลังทานข้าวอยู่นั้นก็ได้มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ดวงตางามอดที่จะมองไปดูไม่ได้ว่าเป็นเบอร์ใครที่โทรเข้ามาเครื่องของสามี แต่เธอก็ไม่กล้ามองแบบเต็มตา เดี๋ยวเขาคิดว่าเช็คโทรศัพท์ของเขา

{"ครับ"}

หญิงสาวพยายามเอียงหูฟัง..จะถามก็ไม่กล้าอีกนั่นแหละ

"ใครโทรมาเหรอลูก" อัปสรสุดาถามลูกชายเมื่อวางสายไปแล้ว ..แต่คนที่ตั้งใจฟังก็คือแสนสวย เพราะคำถามนี้เธออยากจะรู้มาก

"คุณป้าโทรมาครับ"

"ป้าโทรมาทำไม"

"ไม่มีอะไรครับ..ผมต้องรีบออกไปแล้วครับ" พยัคฆราชตอบผู้เป็นแม่แล้วก็หันมาหาเธอที่นั่งอยู่ด้านข้าง "..เดี๋ยวตอนเย็นผมกลับมานะ" ว่าแล้วชายหนุ่มก็โน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มของภรรยาต่อหน้าแม่ตรงนั้นเลย