บทที่ 60

"ที่รัก?" แทนไทมองซ้าย มองขวา มองออกไปประตูด้านนอก แล้วมองกลับมาที่เธอ ว่าเมื่อสักครู่นี้เธอเรียกใครว่าที่รัก..

"งานเสร็จพอดีเลยค่ะ"

หญิงสาวหน้าหวานหุ่นเซ็กซี่เดินตรงเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่หวานหยดย้อย เขายอมรับว่าเธอไม่มีที่ติเลย..ยกเว้นนิสัย

ใบหน้าหล่อคมหันกลับมาหาผู้หญิงคนที่มาขอพบ

"ที่รัก?" และผู้หญิงคนนั้นก็พูดออกมาเบาๆ เพื่อเป็นเชิงถาม แล้วมองทั้งสองสลับไปมา

"ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะที่รัก อย่าบอกนะว่าคุณจะคบซ้อน" ว่าแล้วอักษรก็ยื่นมือไปควงแขนของแทนไทเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ให้ผู้หญิงอีกคนได้เห็น ถึงแม้ว่าจะติดแฟ้มเอกสารที่เธอเอาลงมาด้วยก็ตามที

"คุณทำอะไรของคุณ" ชายหนุ่มมองต่ำลงไปดูผู้หญิงที่ตัวเตี้ยกว่า ตอนนี้ร่างกายของเธอแนบชิดเขาแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน

"ไม่เอาน่าที่รัก อย่าถามแบบนี้สิคะ อักษรไม่ชอบ" ว่าแล้วใบหน้างามก็แนบลงที่ต้นแขนของแทนไท

"หึ.." ชายหนุ่มพอจะเดาออกแล้วว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ เพราะสิ่งที่เธอกำลังทำคงคิดจะเอาคืนที่ถูกเขาแกล้ง

"ให้มินนี่ออกไปก่อนไหมคะ" หญิงสาวที่มารอแทนไท เธอชื่อมินนี่ และตอนนี้มินนี่คิดว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน

"พี่ขอเคลียร์เรื่องนี้ก่อนแป๊บหนึ่ง" ว่าแล้วชายหนุ่มก็คว้าแขนของหญิงสาวที่เกาะเขาไว้แเน่นให้เดินตามมาอีกมุมหนึ่งของห้องโถงนั้น

"เธอกำลังเล่นอะไรอยู่" พอคิดว่าตรงนี้ปลอดคนแล้วเขาก็เลยถามขึ้น

"แฟนคุณเหรอ" หญิงสาวถามพร้อมกับมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วก็หันกลับมาเงยมองหน้าของเขา

"ทำไม"

"เปล่า"

"เรื่องเอกสารเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะเข้ามาเซ็นต์ให้ แต่วันนี้ผมรีบไปธุระ" ที่เขายังไม่เซ็นต์ให้ก็เพราะว่าต้องได้เช็คโดยละเอียดก่อน ซึ่งตอนนี้ไม่มีเวลามากพอ

"คุณหมายความว่ายังไง คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าต้องการด่วน?!" พอได้ยินคำพูดของเขาเหมือนกับว่าเอกสารนี้มันไม่ได้เร่งด่วนเหมือนที่เขาสั่งมาเลย

"ผมไม่อยากจะทะเลาะกับคุณหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้เอาขึ้นไปส่งผมที่ห้องใหม่อีกครั้ง"

"!!!!" ใบหน้างามมองตามหลังชายหนุ่มที่เดินกลับไปหาผู้หญิงคนเมื่อสักครู่ ด้วยแววตาอาฆาต เธออุตส่าห์เหนื่อยนั่งทำคนเดียวเพราะคิดว่าเขาต้องการด่วนจริงๆ

"ไปกันได้แล้ว" พอเดินไปถึงตรงนั้นแล้วเขาก็ชวนมินนี่ให้ออกไป

"งื้ออออ!!" ทันใดนั้นเสียงร้องไห้ฟูมฟายของอักษรก็ดังขึ้น และตอนนี้พนักงานที่ทำงานล่วงเวลาต่างก็ทยอยกันลงมา

แทนไทกับมินนี่หันกลับมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้

"คุณอย่าบอกนะว่าจะไม่รับผิดชอบลูกของเรา" มือเรียวยื่นมาลูบหน้าท้องที่แบนราบของตัวเองพร้อมกับร้องไห้ฟูมฟายขึ้นมาอีกครั้ง

"ลูก???" คนที่พูดขึ้นก็คือมินนี่

ส่วนแทนไทถึงกับพูดอะไรไม่ออก เพราะตอนนี้คนที่เดินลงมาไม่ได้มีแค่พนักงาน ยังมีผู้บริหารที่เพิ่งจะลงมาก็มี

"ผมว่าผู้จัดการเคลียร์เรื่องที่บ้านก่อนดีกว่านะครับ" ผู้จัดการฝ่ายผลิตเดินเข้าไปหาแทนไทแล้วกระซิบพูด พร้อมด้วยสายตาที่มองมินนี่ เพราะตอนนี้ใครๆ ก็คิดว่ามินนี่เป็นมือที่สาม

"มินนี่เดี๋ยวก่อน" แทนไทเห็นมินนี่รีบเดินออกไปก็เลยเรียกไว้

อักษรรีบเช็ดน้ำตาออกทันทีที่เห็นผู้หญิงคนนั้นเดินออกไป เพราะคิดว่าตอนนี้เตียงเขาคงจะใกล้หักแล้ว ..เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับเรา บอกแล้วถ้าฉันได้เอาคืนนายถึงตายแน่

มือเรียวกอดแฟ้มเอกสารนั้นไว้แน่น แล้วเดินผ่านหน้าของเขาออกไปเหมือนกับไม่สนใจเรื่องที่ตัวเองเพิ่งจะก่อขึ้น แต่แทนไทไม่ปล่อยไป..เขารีบเดินตามเธอออกไปเช่นกัน

พอมินนี่ออกมา ก็รีบเดินไปรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ด้านหน้าของบริษัทนี่เอง ..แล้วเปิดประตูรถด้วยหน้าตาที่ตื่นตกใจ

"แม่คะเกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ" มันคือคำที่มินนี่พูดกับคนที่นั่งอยู่ในรถ

"เกิดเรื่องอะไร? แล้วพี่เราล่ะ" คนที่นั่งรออยู่ในรถเห็นลูกสาวตกใจ ก็เลยรีบถามออกไป

"แม่อย่าเพิ่งถามเลยค่ะออกมานี่ก่อน"

พอหญิงวัยกลางคนลงจากรถมา จังหวะเดียวกันกับอักษรเดินมาถึงตรงนั้นพอดี

"ผู้หญิงคนนี้เธอบอกว่าท้องกับพี่แทนค่ะ" มินนี่ชี้ไปที่อักษรซึ่งตอนนี้กอดแฟ้มเอกสารนั้นไว้แน่น เพราะเธอคิดว่าจะเอามันกลับไปด้วยแล้วค่อยมาส่งเขาในวันพรุ่งนี้

"อะไรนะ?" หญิงวัยกลางคนที่มินนี่เรียกว่าแม่ ถึงกับพูดอะไรไม่ออก

"แม่ครับ"

"แม่?" อักษรมองกลับไปดูหน้าผู้ชายที่เดินตามเธอออกมา แล้วหันกลับมามองหน้าหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างผู้หญิงคนนั้น

"นี่มันเรื่องอะไรกันตาแทน"

"มินนี่ได้ยินเต็มสองหูเลยค่ะแม่ เธอคนนี้ท้องกับพี่แทนค่ะ"