บทที่ 62

"คุณแม่คะ" อักษรเดินไปกอดผู้เป็นแม่ พร้อมกับใบหน้าที่ซีดเผือด

"มันเกิดอะไรขึ้นบอกแม่มา" อัปสรสุดาถามลูกสาวที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของนาง

"คือว่า.."

"จะอะไรล่ะ ก็ท้องน่ะสิ คอยดูนะแม่จะพากลับไปอยู่ต่างประเทศ ไม่ต้องกลับมาอีกแล้ว!" อัจฉราภรณ์ยังโมโหไม่หาย

"ท้อง??!!" พยัคฆราชและอัปสรสุดาผู้เป็นแม่ถึงกับพูดประสานเสียงกันขึ้น

"อักษรไม่กลับนะคะ อักษรจะอยู่ที่นี่" หญิงสาวเริ่มหน้าเปลี่ยนสีเมื่อได้ยินว่าแม่จะพากลับไปอยู่ต่างประเทศ

ตั้งแต่เธอย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับแม่ที่ชื่ออัจฉราภรณ์ เธอก็คิดถึงประเทศไทยมาโดยตลอด พยายามทำตัวให้น่ารักเข้าไว้เผื่อว่าจะได้กลับมาหาแม่แท้ๆ และพี่ชายที่อยู่ประเทศไทย

ใช่แล้วที่อักษรเติบโตอยู่ต่างประเทศก็เพราะได้ย้ายไปอยู่เป็นเพื่อนของผู้เป็นพี่สาวของแม่แท้ๆ ซึ่งอัปสรสุดาเป็นห่วงพี่สาวที่ต้องไปอยู่ต่างแดนคนเดียว ก็เลยยกลูกสาวให้เป็นลูกสาวของพี่สาว เพื่อที่ว่าทั้งสองคนจะได้ดูแลกันและกัน ซึ่งอัจฉราภรณ์ไม่มีลูก เพราะนางไม่สนใจผู้ชายอีกเลยตั้งแต่สมัยที่อกหักจากสิงหราชในคราวนั้น

"เดี๋ยวนะครับ อักษรย้ายมาที่ประเทศไทยยังไม่ถึงอาทิตย์เลยจะท้องได้ยังไง แล้วนี่ท้องกับใคร" พยัคฆราชถามขึ้นแบบสงสัย

ทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องนั้นก่อนหน้านี้ต่างก็หันไปที่แทนไทเป็นตาเดียว รวมทั้งอักษร ซึ่งมีชื่อเต็มว่าอักษรสุดา..

"ผมมีอะไรอยากจะพูดสักหน่อยครับ.." แทนไทคิดว่าตัวเองจะเงียบอีกต่อไปไม่ได้แล้ว ถ้าไม่งั้นศพคงไม่สวยแน่

"ใช่ค่ะอักษรเพิ่งรู้ตัวว่าท้องก็วันนี้เอง คงไม่ต้องบอกนะคะว่าท้องกับใคร" หญิงสาวชิงพูดขึ้นมาก่อนที่เขาจะบอกความจริงกับทุกคนไป

"!!??" แทนไทจ้องมองหน้าของหญิงสาวที่ไม่กล้าสบตาเขาเลยด้วยซ้ำ หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้เธอยังจะเล่นต่ออีกเหรอ

"อักษรท้องกับผู้จัดการค่ะ" หญิงสาวพูดขึ้นอีกครั้งเพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง

"โอ๊ยแม่จะเป็นลม" อัปสรสุดาแทบจะยืนไม่อยู่เมื่อได้ยินคำที่ลูกสาวพูดออกมา "แล้วนี่ไปท้องกันตั้งแต่เมื่อไร"

ดวงตาคมของแทนไทจิกมองมาที่อักษร เพราะตอนนี้เขาเหมือนน้ำท่วมปากจะพูดอะไรไปก็ไม่ได้แล้ว ในเมื่อฝ่ายหญิงยืนยันขนาดนั้น ถ้าเขาพูดออกไปนั่นแสดงว่าเขาปัดความรับผิดชอบ

"คุณแม่จะให้อักษรกลับไปต่างประเทศได้ยังไงคะ ถ้าอักษรไปลูกกับพ่อก็ต้องได้แยกกันน่ะสิ" คำนี้อักษรสุดาหันไปพูดกับอัจฉราภรณ์ซึ่งนั่งทำหน้าบูดบึ้ง ถ้าอยู่กับลูกแค่สองคนป่านนี้หวายได้ลงหลังแล้ว

ตายแน่กู..เนื้อไม่ได้กินหนังไม่ได้รองนั่ง..แถมยังเอากระดูกมาแขวนคออีก.. สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นทำให้คิดเป็นอื่นไปไม่ได้ ..แทนไทคิดไปไกลถึงว่าตอนนี้อักษรกำลังท้องและหาคนที่จะมาเป็นพ่อของลูก ซึ่งคนนั้นก็คือเขา

ส่วนอักษรสุดา เธอคิดว่าจะทำยังไงก็ได้ แต่ขอให้ได้อยู่ประเทศไทยต่อ เพราะเรื่องพวกนี้เธอไม่ซีเรียสอยู่แล้ว

พยัคฆราชได้แต่จ้องมองหน้าแทนไท ว่าพวกเขาทั้งสองไปแอบกินกันตอนไหน เจอหน้ากันทีไรแทบจะกัดกันสะให้ได้

"ทางฉันยอมรับผิดทุกอย่างค่ะเพราะเป็นฝ่ายชาย ผู้ใหญ่ของแทนไทก็มีแต่ฉันนี่แหละค่ะ พ่อของแกก็เสียไปหลายปีแล้ว" กานดายังไม่รู้ว่าผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงเป็นใครมาจากไหน แต่นางก็พร้อมที่จะรับผิดชอบ

"แล้วเราจะเอายังไงกันดีคะพี่ฟ้า" อัปสรสุดาหันไปถามผู้เป็นพี่สาว

"แม่เลี้ยงลูกไม่ดีพอหรือไง ทำไมถึงทำตัวเหลวไหลแบบนี้" อัจฉราภรณ์ลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปหาลูกสาวซึ่งตอนนี้แอบอยู่ด้านหลังของอัปสรสุดาผู้เป็นแม่แท้ๆ "ออกมาจากที่ซ่อนเดี๋ยวนี้!"

"น้องว่าค่อยๆ คุยกันดีกว่าค่ะพี่ฟ้า" อัปสรสุดาพยายามเอาตัวบังลูกสาวไว้