บทที่ 63

"งานอย่างงั้นเหรอ?" หญิงสาวมองตามคนที่เพิ่งจะออกจากห้องไป นี่เขามาตามเอางานถึงที่เลยเหรอเนี่ย..เราลืมไปได้ยังไง

อักษรสุดารีบออกจากห้องทำงาน แล้วตรงไปที่รถ โชคดีเมื่อคืนนี้เธอไม่ได้เอาแฟ้มเอกสารลงที่บ้านด้วย ถ้าไม่งั้นคงต้องได้กลับไปเอาที่บ้านแน่เลย

ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา"

ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาทันทีที่เจ้าของห้องอนุญาต

"งานที่ผู้จัดการต้องการค่ะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็ถือแฟ้มไปวางลงที่โต๊ะทำงานให้กับเขา สายตาแทนไทมองดูมือของเธอ ตอนที่ยื่นเอกสารไปให้ เพราะรอยช้ำนั้นมันโผล่ออกมาจากแขนเสื้อให้เห็นหน่อยหนึ่ง

"เช็คดูดีหรือยัง" ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดู

"คิดว่าดีพอสมควรแล้วค่ะ"

"คุณจะใช้คำว่าดีพอสมควรไม่ได้..ช่างมันเถอะ..เดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเอง" จะตำหนิมากก็ไม่ได้ เพราะสงสารที่ถูกแม่ตีแถมยังท้องอีกด้วย

"ฉันจะรอเอาเอกสารลงไปด้วยค่ะ"

"เดี๋ยวผมให้เลขาเอาลงไปส่ง" เพราะเขาต้องเช็คโดยละเอียดก่อน กลัวว่าเธอจะรอนาน

"ผู้จัดการอยู่ข้างในไหม" เสียงใครบางคนดังแว่วเข้ามาในห้อง จังหวะที่อักษรสุดากำลังจะออกมา

"อยู่ค่ะ" เลขาของผู้จัดการตอบออกไปทันที

เพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงประตูเปิดเข้ามา

"คุณทำอะไร?!" แทนไทตกใจอยู่ดีๆ อักษรสุดาก็เดินกลับมาแล้วยื่นมือไปโอบไหล่กว้างของเขา

"เปล่าค่ะ ฉันเห็นอะไรไม่รู้ติดเสื้อของคุณ" หญิงสาวแกล้งใช้มือปัดอีกฝั่งของเสื้อออกเบาๆ

แต่คนที่เดินเข้ามาเห็นว่าเธอกำลังโอบกอดคนที่นั่งอยู่ จนต้องได้ส่งเสียงกระแอมออกมาเพื่อขัดจังหวะ

"ท่านรอง" แทนไทลุกขึ้นจากเก้าอี้ จนคนที่โอบไหล่เขาเกือบจะล้ม มือหนารีบรับร่างบางไว้แบบอัตโนมัติ

"ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า"

"เปล่าครับ" แทนไทรีบปล่อยอักษรสุดาออกแบบตกใจ

"ถ้าไม่เห็นกับตาผมคงคิดว่าน้องสาวผมโกหกแล้ว" เพราะเขาไม่คิดว่าแทนไทจะเป็นคนแบบนี้ รู้จักกันมาก็หลายปี

"ท่านหมายความว่ายังไงครับ"

"ยังต้องเอาความหมายอะไรอีกล่ะ" พยัคฆราชจะเข้ามาถามเรื่องนี้แหละ แต่พอเข้ามาเห็นภาพที่ทั้งสองกำลังจู๋จี๋ดู๋ดี๋กันอยู่ ก็เลยคิดว่าได้แทนไทเป็นน้องเขยดีกว่าได้ฝรั่งตาน้ำข้าว

"เย็นนี้แม่บอกให้ไปทานข้าวที่บ้าน อีก 2-3 วันพ่อก็จะกลับมาแล้ว"

"พะ..พ่อ??!!" คนที่พูดขึ้นก็คือแทนไท เพราะพ่อของท่านรองประธานก็คือท่านประธานนั่นเอง และตอนนี้เขาก็พอจะเข้าใจเรื่องราวอะไรบ้างแล้ว แต่ที่ไม่เข้าใจทำไมเธอถึงมีแม่สองคน เพราะในห้องรับรองเห็นเธอเรียกทั้งสองคนว่าแม่ได้แบบเต็มปาก

"คุณพ่อรู้เรื่องนี้หรือยังคะพี่" อักษรสุดาถามออกไปแบบหวาดหวั่น

"จะเหลือเหรอ"

"แล้วคุณพ่อโมโหมากไหม"

"จะเหลือเหรอ" พยัคฆราชยังเน้นคำเดิม

นอกจากอัจฉราภรณ์แม่เลี้ยงก็มีสิงหราชพ่อของเธอนี่แหละที่อักษรสุดากลัวมากที่สุด

และอีกหนึ่งคนที่นึกกลัวอยู่ในใจก็คือแทนไท ถ้าปฏิเสธไปตอนนี้ ก็คงไม่ได้แล้ว

เที่ยงวันเดียวกัน..

แทนไทเดินออกมาจากลิฟต์กำลังจะตรงไปที่รถ เพื่อไปทานข้าวที่ร้านเดิม

"ผู้จัดการคะ"

"ครับ"

"มีคนมาขอพบผู้จัดการค่ะ"

"ใครครับ" ชายหนุ่มมองตามสายตาพนักงานที่เพิ่งจะรายงาน "..??!..." เขาถึงกับตกใจ เพราะคนที่มาขอพบก็คือแม่ของอักษร ที่ไม่ใช่แม่ของท่านรองประธาน

แต่เขาจำเป็นต้องได้เดินเข้าไปหาท่าน ชายหนุ่มยกมือขึ้นไหว้ทันทีที่ท่านหันกลับมามอง