บทที่ 64

เย็นวันเดียวกันนั้น..

อัปสรสุดาให้คนจัดทำอาหารออกมารอที่สวนหย่อมหน้าบ้าน เวลามีการจัดงานอะไรเล็กๆ ในครอบครัวส่วนมากจะใช้พื้นที่ตรงนี้

"แม่คะ" หญิงสาวจอดรถได้ก็ตรงเข้าไปหาผู้เป็นแม่

"มาแล้วเหรอจ๊ะ" อัปสรสุดายื่นมือไปโอบกอดลูกสาวไว้ "แล้วคุณแม่ล่ะลูก" นางหมายถึงอัจฉราภรณ์ผู้เป็นพี่สาวของนางเอง

"คุณแม่ไม่มาด้วยค่ะ"

"อ้าวทำไมล่ะจ๊ะ"

"ไม่ทราบสิคะ" อักษรสุดารู้ดีว่าทำไมนางถึงไม่มา แต่ก็ไม่อยากจะพูดให้ผู้เป็นแม่ไม่สบายใจ อย่างเช่นเรื่องที่เธอถูกแม่เลี้ยงทำร้ายอยู่บ่อยครั้ง เธอก็ไม่เคยนำเรื่องพวกนั้นมาเล่าให้แม่ฟัง แต่ทุกเรื่องที่ถูกตี ท่านก็มีเหตุผลเพราะท่านเป็นห่วง..เรื่องนี้เธอเข้าใจดี

"มาแล้วเหรอเรา" พยัคฆราชเดินออกมาพร้อมกับภรรยาคนสวย

"คุณอักษร"

"พี่สวย" อักษรสุดาเดินไปสวมกอดกับแสนสวย ทั้งสองคนสนิทกันมาก

"เรื่องจริงเหรอคะ"

"เรื่องจริงอะไรคะ" อักษรสุดาถามกลับ เพราะยังงงกับคำถามนี้

"ก็เรื่องที่คุณท้อง"

ในขณะที่ไม่รู้จะโกหกแสนสวยยังไงดี ก็ได้มีรถคันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอด ทุกคนต่างก็มองไปเป็นตาเดียว

"มากันแล้วมั้ง" พยัคฆราชเอ่ยพูดขึ้น

"นี่บ้านใครเหรอลูก" กานดามองดูคฤหาสน์หลังใหญ่โตที่อยู่ตรงหน้า เมื่อรถลูกชายวิ่งเข้ามาจอด

"ใช่ค่ะแม่..บ้านใครเหรอพี่" มินนี่อีกคนถึงกับตะลึง เพราะคิดเป็นอื่นไปไม่ได้ นอกจากบ้านของ...

"นี่แหละครับบ้านเธอ ลงกันเถอะครับ" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเปิดประตูรถฝั่งคนขับ เพราะเขากลับไปรับแม่กับน้องสาวที่บ้าน

"บ้านเธอไหนลูก" นางยังไม่แน่ใจเท่าไร เพราะเห็นว่าแฟนของลูกชายก็ทำงานในบริษัทนั้น

"นั่นไงครับเจ้าของบ้าน..เดินมานั่นแล้ว"

"จริงอ่ะ?!" มินนี่ตื่นตาตื่นใจมากที่เห็นว่าบ้านของพี่สะใภ้ ใหญ่โตเหมือนกับวัง

"สวัสดีค่ะ" คนที่เดินออกมาต้อนรับเป็นคนแรกก็คืออัปสรสุดาและพยัคฆราช ส่วนอักษรสุดาเดินตามมาพร้อมกับแสนสวย

"สวัสดีค่ะ" ผิดความคาดหมายของกานดามาก ทีแรกคิดว่าเด็กคนนี้จะเป็นคนฐานะธรรมดา แต่นี่ไม่ใช่แล้ว นางมองกลับมาดูลูกชาย เพราะฐานะของพวกนางไม่เหมาะสมกับฝ่ายหญิงเลย

"เชิญทางนี้เลยค่ะ จัดเตรียมอาหารไว้เสร็จพอดีเลย"

"ขอบคุณค่ะ"

พอพวกผู้ใหญ่เดินไปหมดทุกคนแล้ว ตอนนี้ทิ้งไว้แค่อักษรสุดาที่ยืนมองหน้าแทนไทแบบรู้สึกผิด

"คุณแม่ของคุณว่ายังไงบ้างคะ"

"ว่าอะไร"

"ก็เรื่อง..เอ่อ"

"ท่านยังไม่ได้พูดอะไรหรอก..เข้าไปข้างในกัน" ว่าแล้วแทนไทก็เดินตรงไปที่จัดโต๊ะไว้

หญิงสาวค่อยๆ ก้าวเดินตาม ไม่คิดว่าเรื่องที่เธอก่อขึ้นมันจะทำให้หลายคนต้องมาเดือดร้อนด้วย

"เรื่องงานแต่งอาจจะรอให้พ่อของอักษรกลับมาก่อนนะคะ"

"แล้วพ่อของหนูไปไหนล่ะจ๊ะ" กานดาหันไปถามว่าที่ลูกสะใภ้บ้าง

"คุณพ่อทำงานอยู่ต่างประเทศค่ะ"

ที่แทนไทยังไม่เล่าให้ผู้เป็นแม่ฟังเพราะกลัวท่านจะตกใจ และไม่รู้ว่าจะเล่ายังไง จะบอกยังไงดี ว่าเธอคนนี้เป็นลูกสาวของเจ้าของบริษัทที่เขาทำงานอยู่

"เรื่องนั้นแล้วแต่ทางคุณสะดวกเลยค่ะ" กานดาเริ่มพูดไม่ออก และมีเรื่องอยากจะคุยกับลูกชายอีกมากมายเกี่ยวกับเรื่องนี้