บทที่ 79

จะเอาไงดีล่ะทีนี้เรา..นั่นก็เมีย..นี่ก็พ่อของเมีย แถมพาไปทานด้วยก็ไม่ได้ ..พอกลับเข้าห้องมา ชายหนุ่มก็เดินวนไม่เป็นอันทำงาน

นาฬิกาข้อมือถูกยกขึ้นมาดู..อีกครึ่งชั่วโมงทำยังไงดี ถ้าผิดนัดเธอมีหวังคืนนี้ได้นอนนอกห้องแน่ แต่ถ้าปฏิเสธท่านประธาน อะไรมันจะเกิดขึ้น..

ก๊อก ก๊อก

"จองโต๊ะที่โรงแรมไว้แล้วค่ะ ท่านประธานบอกว่าจะออกไปพร้อมลูกค้าก่อน ให้ผู้จัดการตามไปทีหลัง" เลขาหน้าห้องรีบเข้ามาแจ้งตามคำที่ท่านประธานสั่งไว้ก่อนที่จะออกไป

"อะไรนะครับ.."

พอรู้แน่ชัดแล้วว่ายังพอมีเวลา ชายหนุ่มก็เลยรีบลงลิฟต์มาหาเธอที่ชั้น 5

ลงมาถึงแทนไทก็รีบเดินตรงไปที่ห้องหัวหน้าโดยไม่ได้ทักทายใครในแผนกเลยด้วยซ้ำ

"ผู้จัดการมาทำไม"

"สงสัยจะมาเรื่องงานที่หัวหน้าเอาขึ้นไปผิดแน่เลย" พอเห็นว่าผู้จัดการลงมาที่แผนกต่างก็พูดคุยกัน

ถึงแม้ว่าลูกน้องในแผนกจะรู้แล้วว่าอักษรสุดาเป็นลูกสาวของท่านประธาน แต่ก็ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่แผนกนี้ยังไม่รู้ นั่นก็คือ..ทั้งสองมีความสัมพันธ์กันยังไง ที่จริงเรื่องนี้รู้แค่เฉพาะชั้นผู้บริหาร เพราะไม่มีใครกล้านำเรื่องนี้ออกมาพูดกลัวว่าจะตกงาน

พอเห็นว่าเป็นใครที่เปิดประตูเข้ามาหญิงสาวก็มองดูนาฬิกา

"ไปทานข้าวกันครับ"

"ยังไม่เที่ยงเลยนะคะ"

"ก็ทานก่อนเที่ยงไง"

"ทำไมคะ จะรีบไปทานข้าวกับใครต่ออีกงั้นเหรอ" เพราะเธอเห็นท่าทางของเขาดูร้อนรน เรื่องแบบนี้ผู้หญิงมักจะกลิ่นแรงอยู่แล้ว

"หือ?" เหมาะสมแล้วที่เป็นพ่อกับลูกกัน เรื่องนี้แทนไทจะบอกภรรยาก็ไม่ได้ เพราะกลัวว่าเธอจะน้อยใจที่พ่อบอกว่าไม่ให้เธอไปทานข้าวด้วย

"งานของฉันยังไม่เสร็จเลยค่ะ ถ้าคุณรอได้ก็รอ ถ้ารอไม่ได้ก็เชิญค่ะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็หยิบงานของเธอออกมาทำต่อ

"รอได้ครับ..ถ้าคุณยังไม่หิว" ชายหนุ่มก็เลยเลื่อนเก้าอี้สำหรับแขก ถอยออกมานั่งห่างนิดหนึ่ง เพื่อที่จะหลบรัศมีสายตาของเธอ

นาฬิกาข้อมือได้ถูกยกขึ้นมาดูเป็นระยะ จนคนที่นั่งทำงานอยู่มองมา

"ถ้ารีบก็ออกไปก่อนได้นะคะ" หญิงสาวเอ่ยพูดขึ้นแบบลอยๆ โดยที่ไม่ได้มองหน้าคู่สนทนา

"ผมแค่ดูว่าใกล้เที่ยงหรือยัง คุณเสร็จหรือยังครับ นี่มันก็เหลืออีกไม่กี่นาทีแล้ว"

"ฉันชอบออกไปเที่ยงกว่าค่ะ"

"เที่ยงกว่า?"

"ถ้าคุณรอไม่ได้ก็ออกไปก่อนได้เลยนะคะ"

"รอได้สิครับ" แทนไทถอยกลับไปนั่งลงที่เดิม ตอนนี้รู้สึกว่าเก้าอี้ตัวนั้นจะร้อนขึ้น

โรงแรม

"ทำไมผู้จัดการถึงยังไม่มาอีกหรอคะ" น้ำฝนเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าตอนนี้ก็เลยเที่ยงมาหน่อยนึงแล้ว

"ผมว่าเราเริ่มทานดีกว่าครับ" สิงหราชก็เลยชูมือเพื่อเรียกให้พนักงานเสิร์ฟเอาอาหารออกมาได้

นี่มันอะไรกัน? หรือว่าท่านประธานคนนี้จะหัวงูหรือเปล่า ทีแรก แกล้งบอกว่าจะให้ผู้จัดการมาทานข้าวด้วย แต่พอตอนนี้ไม่รอแล้ว ..มันคือความคิดของน้ำฝน

ร้านอาหาร..

ไหนๆ ก็คงแว๊บไปที่โรงแรมไม่ทันแล้ว เขาก็เลยพาเธอนั่งทานแบบสบายใจ..ถึงแม้ว่าตอนนี้หัวใจจะร้อนรนมาก

"อาหารไม่อร่อยเหรอคะ" หญิงสาวเห็นว่าผู้เป็นสามีไม่ค่อยทาน..เหมือนเป็นกังวลอะไร

"อร่อยสิครับ" ที่เขาเป็นกังวลเพราะกำลังครุ่นคิดว่าจะพูดกับท่านประธานยังไงดีเรื่องที่ไม่ได้ไปทานข้าวเที่ยงด้วย

ทานไปได้นานพอสมควร และตอนนี้ก็ใกล้เวลาเข้างาน ..พอจ่ายเงินเสร็จเขาก็รีบพาเธอมาที่รถ

หญิงสาวยังมีท่าทางที่หน้าบูดบึ้งไม่ค่อยพูดค่อยจา จนทำให้ชายหนุ่มสังเกตได้

"เป็นอะไรครับ" พอจอดรถที่หน้าบริษัทเขาก็เลยหันมาถามเธอก่อนที่จะลง

"ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย"