บทที่ 80

เย็นวันเดียวกันนั้น.. (หลังเลิกงานได้เกือบชั่วโมง)

"คุณรอนานไหม" พอลงมาถึงข้างล่างก็เจอว่าเธอยืนรออยู่ข้างรถ

"งานเยอะเลยเหรอคะ"

"ผมขอโทษด้วยที่ลงมาช้า ทำไมคุณไม่ขึ้นไปหาผมที่ห้องทำงานล่ะ" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเดินมาเปิดประตูรถให้ รู้แบบนี้เอากุญแจรถไว้กับเธอก็ดี "วันหลังขึ้นไปรอที่ห้องทำงานของผมนะ"

"คิดว่าคุณจะลงมาเร็วก็เลยรออยู่ที่นี่..แล้วคุณทำอะไรอยู่คะ"

ชายหนุ่มเลือกที่จะไม่ตอบ เขาแกล้งวุ่นวายกับการถอยรถออกมา เพราะไม่รู้จะตอบเธอว่ายังไง ที่จริงเขาออกมาแล้ว แต่ถูกเลขาท่านประธานเรียกไว้ บอกว่าท่านมอบหมายงานด่วนไว้ให้ ก็เลยต้องได้รีบกลับไปทำ

พอลงมาก็แวะไปดูเธอที่ห้องทำงาน ไม่เจอจึงรีบลงมาที่ลานจอดรถ

ขับรถมาชั่วโมงกว่าก็ถึงบ้าน และตอนนี้ตะวันเริ่มจะลับขอบฟ้า ..บ้านของแทนไทอยู่รอบนอก อากาศแถวนี้ก็เลยดีหน่อย ไม่ต้องไปเบียดเสียด แต่ก็ใช้เวลาพอสมควรกว่าจะมาถึง

"กลับมากันแล้วเหรอลูก" กานดาถามขึ้นเมื่อเห็นทั้งสองเดินขึ้นมา

"สวัสดีค่ะคุณแม่" หญิงสาวยกมือไหว้แบบเอียงอาย

"คนที่บ้านนั้นเอาของมาให้ อยู่ในห้องไปดูสิลูก"

"คนที่บ้านเหรอคะ" อักษรสุดาแปลกใจว่าของอะไรก็เลยรีบเข้าไปดูในห้องนอน

"เสื้อผ้า" หญิงสาวมองหน้าผู้เป็นสามีที่เดินตามเข้าไป และค้นดูในกระเป๋านั้นว่ามีอะไรบ้าง "สงสัยแม่จัดมาให้แน่เลยค่ะ" ..ยังคิดอยู่เลยว่าพรุ่งนี้จะใส่อะไรไปทำงาน ถ้ายังใส่ชุดนี้ไปอีก พนักงานต้องจำได้แน่ว่ามันเป็นชุดเดิม

แทนไทแอบตำหนิตัวเองว่ามัวทำแต่งาน ก็เลยลืมว่าเธอยังไม่มีชุดใส่ในวันพรุ่งนี้ โชคดีที่มีคนจัดหามาให้

"คุณออกไปนั่งรับลมข้างนอกก่อน เดี๋ยวผมจะจัดเข้าตู้ให้" ชายหนุ่มยกกระเป๋าใบนั้นจากเตียงนอนเดินมาวางลงที่หน้าตู้เสื้อผ้า

"คุณจะบ้าเหรอ แทนที่ตัวเองจะออกไปให้เราเป็นคนจัด นี่ของของฉันนะ" หญิงสาวเดินตามมาพูดแบบตำหนิ แต่ก็ไม่จริงจังอะไร แอบดีใจด้วยซ้ำที่เขาอาสา

"ทำไมผมจะจัดไม่ได้ล่ะ"

"ไม่เอา! คุณนั่นแหละออกไป" ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ผลักให้เขาออกจากห้อง แค่เขาซักเสื้อผ้าให้ก็มากพออยู่แล้ว

หญิงสาวเดินกลับมาเปิดกระเป๋าดู เสื้อผ้าของเธอถูกจัดเรียงไว้ ทั้งชุดทำงานและชุดออกงาน

"ขอบคุณนะคะแม่" เห็นแค่การจัดเตรียมกระเป๋ามาให้ก็รู้แล้วว่าต้องเป็นฝีมือของแม่เธอแน่

อักษรสุดาก็เหมือนคนทั่วไปที่อยากจะอยู่ในอ้อมกอดของแม่แท้ๆ บางครั้งเคยคิดว่าท่านอาจจะไม่รักหรือไม่ต้องการลูกผู้หญิง ถึงได้ส่งให้เธอไปอยู่กับป้า เธอต้องได้รีบสลัดความคิดนั้นออกไป เพราะไม่อยากจะให้ด้านมืดเข้ามาปกคลุมจิตใจ

"ร้องไห้ทำไม" ที่จริงแทนไทยังไม่ได้ไปห่างจากประตูเลย เขายังอยู่แถวนั้น พอได้ยินเสียงสะอื้นก็รีบกลับเข้ามาในห้อง

"เปล่าร้องสักหน่อย" หญิงสาวพูดพร้อมกับรีบเช็ดน้ำตาออก เพราะคิดว่าเขาจะไม่ได้ยิน

"จะเปล่าได้ยังไงบอกผมมา"

"บอกไปคุณก็ไม่รู้หรอก"

"ถ้าผมไม่รู้ คุณก็บอกมาสิ"

"มันผ่านไปแล้วค่ะ"