บทที่ 81

แล้วเขาจะรออะไร พอได้ยินเธอบอกว่าอยากเจ็บตัว คนร่างหนารีบกระโดดขึ้นคร่อม

"หือ.." มือแกร่งล้วงเข้าไปในเสื้อตัวบางที่เธอสวมใส่อยู่ "ไม่ได้ใส่เหรอ" ชายหนุ่มแอบตื่นเต้นเมื่อล้วงเข้าไปแล้วเจอว่าเธอไม่ได้สวมใส่ชุดชั้นใน

หญิงสาวตอบมีแค่รอยยิ้มแบบเอียงอาย

ใบหน้าคมฝังริมฝีปากลงตรงร่องหน้าอก เขาไม่อยากจะพูดต่อแล้วเพราะกลัวเธอจะอายไปมากกว่านี้ ใบหน้าของเขาบดขยี้จูบอยู่แถวนั้นพร้อมกับสูดดมกลิ่นกายจนพอใจ ก็เลื่อนต่ำลงมาที่เนินน้องสาว ซึ่งวันนี้เธอไม่มีปฏิกิริยาที่จะปฏิเสธเลย

มือหนารูดกางเกงชุดนอนของคนตัวเล็กออก พร้อมกับฝังจมูกลงตรงนั้น และด้านล่างก็ไม่มีชุดชั้นในกีดขวางอยู่เช่นกัน

"อือออ" เจ้าของเรือนร่างระหงรู้สึกสยิวตอนที่เขาสูดดม เพราะมันไม่ใช่ที่ที่จะไปดมกันเลย "คุณแทนคะ" สะโพกงามค่อยๆ ขยับออกจากจมูกคมสันนิดหนึ่ง เพราะเริ่มจะเอียงอาย ถึงแม้ว่าเธอจะทำความสะอาดอย่างดีแล้ว

"ชื่นใจจัง" เขาเงยหน้าขึ้นมาพูดนิดหนึ่งพร้อมกับเริ่มลงลิ้น โดยการคลี่สองกลีบออกจากกัน เพื่อที่จะส่งเรียวลิ้นอุ่นเข้าไปตวัดยอดเม็ดรัญจวนที่มันหลบซ่อนอยู่ด้านใน "อ้าาา" ความแข็งแกร่งของเขาก็เริ่มผงาดขึ้น จนตอนนี้รู้สึกปวดไปทั้งลำ

"อ๊อยย" เสียงครวญครางที่ปล่อยออกมาเพียงเบาๆ มันเย้ายวน จนทำให้คนร่างหนาต้องตัดใจละจากด้านล่าง เพื่อที่จะขยับขึ้นมาช่วยเธอด้านบนบ้าง

ชายหนุ่มใช้ลิ้นไซร้ขึ้นมาตามผิวกายจนถึงยอดปทุม เรียวลิ้นอันแข็งแกร่งก็ได้ตวัดวนอยู่แถวยอดที่แข็งเป็นไตสลับข้างไปมา พร้อมกับอุ้งมือที่บีบเคล้นเพียงเบาๆ เพื่อกระตุ้นอารมณ์ของเธอ

"เบาหน่อยนะคะ" จังหวะที่เขากำลังสอดใส่ความเป็นชายเข้ามาในร่างกาย เธอไม่ได้กลัวว่าจะเจ็บเลย แต่สิ่งที่กลัวก็คือกลัวบ้านสั่นสะเทือนมากกว่า

"ไม่รับปากได้ไหม" ชายหนุ่มกระซิบพูดข้างใบหู ยั่วขนาดนี้ใครจะไปเบาได้ "อ้าา..ซี๊ดด.." พอเริ่มขยับแก่นกายก็เริ่มมีเสียงคราง ปล่อยลมออกมาเพื่อระบายความเสียวซ่าน

นิ้วเรียวจิกลำแขนหนาไว้แน่น เพราะตอนนี้เขาเริ่มจะใช้แรงกระแทกหนักขึ้น

พอมือของเธอสัมผัสเขาก็รู้ได้ในทันทีว่าเธอต้องการให้เบาลง ชายหนุ่มก็ผ่อนแรงกระแทกลงอีกนิด แต่ก็ยังคงขยับแก่นกายเข้าออกอยู่

แต่เบาลงได้เพียงไม่นานก็เริ่มเร็ว พอเพิ่มความเร็วบ้านก็เริ่มโยกอีกครั้ง ..และครั้งนี้ไม่ได้โยกแค่ตัวบ้าน ตู้เสื้อผ้าที่อยู่ในห้องก็เริ่มมีเสียงดัง

"อ๊อยย..คุณแทนคะ"

"ผมไม่ไหวแล้วช่างมันเถอะ" ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้ยินหรือสัมผัสไม่ได้ แต่ความต้องการของเขามันมากมายจนหยุดตัวเองไม่อยู่อีกแล้ว ชายหนุ่มกระแทกรัวอีกไม่กี่ที "อ๊าาาส์"

"ตาย.แล้ว.." พอเขาหลั่งน้ำเข้ามาในตัว อักษรสุดาถึงนึกขึ้นได้ว่าเธอลืมอะไร ..พยายามคิดอยู่ว่าตัวเองลืมอะไรไปสักอย่างแต่ก็คิดไม่ออก

"มีอะไรครับ ใครตาย"

"เปล่าค่ะ คุณเอาออกได้แล้ว" จะบอกได้ยังไงว่าลืมกินยาคุม ไม่ได้ลืมกินสิ..ลืมซื้อเลยแหละ หญิงสาวรีบเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ เธอยังคิดว่าถ้าเกิดท้องเขาจะรู้ไหมว่าลูกคนนี้เป็นลูกของเขาจริงๆ ในเมื่อเขาคิดว่าเธอกำลังท้องอยู่

แต่ไม่เป็นไรสมัยนี้อะไรก็เช็คได้ หญิงสาวก็เลยรีบสลัดความคิดพวกนั้นออกไปก่อน แต่ถ้าเขาขอตรวจดีเอ็นเอเธอคงจะเจ็บน่าดู

เช้าวันต่อมา..

อักษรสุดารีบลงมารอที่รถ เพราะไม่กล้ามองหน้าแม่กับน้องสาวของเขา

"ทำไมไม่รอผมเลยล่ะครับ" แทนไทออกจากห้องน้ำมาก็ไม่เจอเธออยู่ในห้องแล้ว เขาคิดว่าเธอคงออกมานั่งรออยู่กับแม่ แต่พอไม่เห็นเธอก็รีบลงมาข้างล่าง

"คุณสายเองทำไมล่ะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็เปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ "อะไรคะ" เธอมองดูสิ่งที่เขายื่นมาให้