บทที่ 82

ก๊อก ก๊อก

ชายหนุ่มที่นอนหลับอยู่บนเตียงถึงกับสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ทีแรกคิดว่าเป็นเธอ ..ที่คิดแบบนั้นก็เพราะนึกว่าตัวเองเผลอล็อกประตูห้องไว้แล้วเธอเข้ามาไม่ได้

พอลืมตาก็เห็นว่าเธอยืนอยู่ไม่ไกลจากประตู แถมในมือยังมีกรรไกร?

หญิงสาวตั้งตัวไม่ทัน ไม่คิดว่าจะมีคนมาเคาะห้อง และไม่คิดว่าเขาจะตื่นเร็วขนาดนี้ เธอก็เลยซ่อนสิ่งที่อยู่ในมือไว้ไม่ทัน

แทนไทลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินมาเปิดประตู.. "มีอะไร"

"แม่ให้มาตามไปทานข้าวค่ะ"

"เดี๋ยวพี่ออกไป" จบคำพูดชายหนุ่มก็ปิดประตูกลับไว้เหมือนเดิม ใบหน้าคมหันกลับมามองที่เธอ..

อักษรสุดาเอากรรไกรไปเก็บไว้ในลิ้นชักเหมือนเดิม แล้วก็หยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ เหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"อะไร..?" แทนไทมองดูลิ้นชักแบบงงๆ ว่าเธอเอากรรไกรออกมาทำไม

เวลาผ่านไป.. ตอนนี้ทุกคนพร้อมกันที่โต๊ะอาหาร

"มีแต่กับข้าวแบบเดิมๆ หนูคงไม่เบื่อนะลูก" กานดาพูดขึ้น เพราะกลัวว่าลูกสะใภ้จะเบื่อ ถึงแม้ว่าจะมีอย่างอื่นมาเพิ่มบ้าง แต่ก็ยังมีลวกผักและน้ำพริกที่ปรุงขึ้นมาเอง

"จะเบื่อได้ยังไงคะฝีมือการเก็บผักของอักษรเองเลยนะเนี่ย" หญิงสาวหยิบผักขึ้นมาจิ้มน้ำพริกแบบภูมิใจ

"พี่สะใภ้สุดยอดเลยค่ะเก็บผักเป็นแล้ว"

"น้องมินนี่ชมพี่ใช่ไหมคะ" ถามออกไปแบบขำๆ เพราะทีแรกเธอไม่รู้ต้องเก็บยังไง ก็เลยดึงมันมาทั้งเครือ

"ชมสิคะ"

ทุกคนคุยกันในระหว่างกำลังทานอาหาร หลักๆ อักษรสุดาคุยแค่กับแม่และน้อง พอแทนไทคุยขึ้นมาเธอก็เงียบเหมือนงอนเขา จนแม่สังเกตได้

หลังทานข้าวเสร็จ หญิงสาวก็ขอมานั่งรับลมตรงชานที่มีศาลา เพราะมุมนี้เป็นมุมที่เธอชอบมาก

"ตัวอะไรคะเนี่ย" เธอถามขึ้นเมื่อเห็นลูกไฟเล็กๆ ลอยเข้ามาใกล้

แทนไทซึ่งอยู่ในห้องก็รีบออกมาเพราะคิดว่าเป็นตัวที่อันตราย

"คุณอย่าไปใกล้นะ"

"อะไรลูก" กานดาที่นั่งอยู่กับลูกสะใภ้ ถึงกับตกใจอยู่ดีๆ ลูกชายโผล่ออกมาพร้อมกับส่งเสียง

"ผมได้ยินอักษรพูดว่าตัวอะไร"

"มันคือหิ่งห้อย" แม่ก็นึกขำที่ลูกชายตกใจเกินเบอร์ไปหน่อย แต่ก็เข้าใจเพราะรักเขามากก็เลยห่วงมาก

"นี่เหรอคะที่เรียกว่าหิ่งห้อย" หญิงสาวไม่ได้สนใจกับอาการที่เขาตกใจเลย ตอนนี้เธอหันมาสนใจกับหิ่งห้อย เพราะเกิดมาเพิ่งเคยเห็นตัวเป็นๆ

"ช่วงนี้หนูก็จะเห็นบ่อยๆ นะลูก เพราะมันเป็นช่วงฤดูฝน หิ่งห้อยชอบกลิ่นอายอากาศแบบนี้"

"จริงเหรอคะดีจังเลย" รอยยิ้มของเธอช่างสดใส ถึงกับสะกดให้ผู้ชายคนเดียวที่อยู่ในบ้านหลังนี้มองจนตาไม่กระพริบ

"แม่ชักจะง่วงแล้วไปนอนก่อนนะ" ผู้เป็นแม่สังเกตเห็นสายตาลูกชายก็เลยเปิดโอกาสให้

"ง่วงแล้วเหรอครับแม่" ชายหนุ่มรีบละสายตาหันกลับมาที่ผู้เป็นแม่บ้าง

"อยู่เป็นเพื่อนน้องด้วยล่ะ" ว่าแล้วนางก็เดินกลับเข้าห้อง ทิ้งให้ทั้งสองได้อยู่กันตามลำพังกับบรรยากาศดีๆ แบบนี้

"ฉันอยู่คนเดียวได้ คุณกลับเข้าห้องไปเถอะ" หญิงสาวพูดโดยไม่ได้มองหน้าเขา เพราะดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะง่วงนอนเป็นพิเศษ

"ผมว่าเข้าข้างในดีกว่า ดึกแล้ว"

"ไม่ค่ะ"

"คุณเป็นอะไร"

"ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย" ว่าแล้วหญิงสาวก็ทำหน้าบูดบึ้ง แล้วหันกลับไปมองหิ่งห้อยต่อ

แทนไทพยายามคิดว่าตัวเองทำอะไรผิด แต่ก็คิดไม่ออก เขาก็ยังทำตัวปกติทุกอย่าง พาไปทานข้าว ไปทำงานกลับมาบ้าน แล้วเธองอนเรื่องอะไร หรือว่า..วันนี้ยังไม่ได้จูบ?

พอคิดได้แบบนั้นมือหนาก็ยื่นไปเชยคาเรียวให้หันกลับมา

คิ้วงามได้รูปผูกเข้าหากันจนเป็นปม เพราะคิดว่าเขาจะทำอะไร แล้วทันใดนั้นใบหน้าของคนร่างหนาก็ค่อยๆ โน้มลงมาใกล้

หญิงสาวรีบเบือนหน้าออกห่าง "คุณจะทำอะไร"

"ก็จะจูบไง"

"คุณจะบ้าเหรอ" สายตามองไปที่ประตูห้องของแม่เขาที่เพิ่งจะเดินเข้าไป กลัวว่าท่านหรือน้องจะออกมาเห็น

..ไม่ใช่อยากจะจูบเหรอ? ชายหนุ่มก็เลยงงว่าถ้างั้นเธอเป็นอะไร

หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาแบบขัดใจ แล้วก็เดินเข้าห้องไป

"อะไรวะ..มึงทำอะไรผิดหรือเปล่าไอ้แทน" บ่นให้กับตัวเองแล้วก็เดินตามเธอเข้าไปในห้อง

เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน.. ตอนนี้คนตัวเล็กได้แต่นอนมองหน้าของสามีที่นอนหลับไปแล้ว