บทที่ 93

"ไม่เป็นไรค่ะไม่ต้องเอาออกหรอก อักษรทานได้" หญิงสาวพยายามหายใจเข้าลึกๆ ให้ทั่วปอดก่อนที่จะตักไข่เจียวยอดชะอมนั้นขึ้นมาใส่ปากแล้วเคี้ยว

อึบ! อึบ!! ยิ่งมันเข้ามาอยู่ในปาก เธอก็ยิ่งพะอืดพะอมหนักขึ้น แต่ตอนนี้สายตาเขากำลังมองมา เธอก็เลยจำเป็นต้องได้กลืนมันลงไป

"อร่อยดีค่ะ" คำแรกผ่านไปคำที่สองก็เลยกินอย่างอื่นบ้าง

ทานไปได้อีกแค่ไม่กี่คำเธอก็ขอเข้าห้อง

อ้วกกก~ อักษรสุดาตรงเข้าไปในห้องน้ำ แล้วก็เอาสิ่งที่มันแสลงท้องออกมาจนหมด แต่เธอก็ไม่ได้อาเจียนเสียงดัง เพราะกลัวว่าเขาจะได้ยิน โชคดีที่ตอนนี้เขายังไม่ตามเข้ามา

19 : 20 น.

"ทำไมวันนี้ถึงไม่มีหิ่งห้อยออกมาคะ" พอรู้สึกดีขึ้นอัษรสุดาก็ออกมานั่งรับลมที่ศาลาเหมือนเดิม

"หิ่งห้อยจะไม่ออกมาทุกวันหรอกลูก คงเป็นเพราะอากาศ" กานดาซึ่งนั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของบ้านก็ได้ตอบลูกสะใภ้ขึ้น

"พวกมันคงจะขี้เกียจบินใช่ไหมคะ"

"ฮ่าฮ่าา" อยู่ดีๆ มินนี่ก็ขำขึ้นเมื่อได้ยินพี่สะใภ้พูด

"พี่พูดอะไรผิดหรือเปล่าคะ" อักษรสุดาหันไปถามน้องสาวของสามี

"คุณไม่ได้พูดผิดหรอกแต่คำถามนี้ยัยตัวแสบเคยถามมาแล้ว" แทนไทที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จก็เดินออกมานั่งลงข้างๆ

"จริงเหรอคะ"

"จริงสิครับ ถ้าไม่งั้นแกจะขำขนาดนั้นเหรอ" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยื่นมือมาโอบเอวบางของเธอไว้

"ปล่อยค่ะแม่กับน้องก็อยู่นี่" มือเรียวจับมือของสามีออก แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย "คุณแทน!"

"แทนออกมาอยู่เป็นเพื่อนน้องก็ดีแล้วลูก..แม่กำลังจะเข้านอนอยู่พอดีเลย" ว่าแล้วกานดาก็ลุกขึ้นคว้าแขนของลูกสาวให้เดินตามมา

มินนี่ยอมเดินตามแต่สายตาก็ยังอดที่จะแอบมองดูพี่ชายไม่ได้

"จะไปมองพี่เขาทำไมล่ะ เข้ามา" นางตำหนิลูกสาวเบาๆ พร้อมกับเรียกเข้าห้อง

"ก็ฉันไม่เคยเห็นโมเม้นท์นี้ของพี่แทนนี่แม่ เห็นมีแต่มาดขรึม"

"ก็มีบ้างแหละลูก กับคนที่รัก ใครจะไปขรึมได้ล่ะ"

"จริงด้วยแม่ พี่เขาคงจะรักพี่สะใภ้มากเลยนะ"

"ไม่รักเมียแล้วจะรักใคร..นอนได้แล้ว!"

"ก็ได้ค่ะ..วันๆ บังคับแต่ลูกนอน" ทั้งสองนอนห้องเดียวกัน มินนี่นอนกับแม่แบบนี้ตั้งแต่จำความได้ หรือตั้งแต่เกิดนั่นเอง ตอนช่วงที่มีพ่ออยู่เธอก็นอนอยู่ข้างๆ พวกท่านแบบนี้

"คุณแทนคะ!" หญิงสาวตำหนิสามีเมื่อเขาเริ่มจะไม่ทำแค่กอด

"ขอหอมนิดเดียว"

"ไม่เชื่อค่ะ"

"ไม่เชื่อผมแล้วคุณจะเชื่อใคร"

"คุณชอบเลยเถิด"

"เลยเถิดจะเป็นไรไป นี่บ้านเราเองนะ"

"ก็บ้านเรานั่นแหละค่ะ ดูสิไฟสว่างขนาดนี้คนเดินผ่านไปมาก็เห็น"

"อยากได้มืดๆ ก็ไม่บอก.." ว่าแล้วคนร่างหนาก็ลุกขึ้นเอื้อมมือไปปิดไฟที่อยู่เสาไม่ไกลนักจากตรงที่นั่งอยู่

"ไม่ได้หมายความว่าแบบนี้ค่ะ..อืมมม!" ก่อนที่เธอจะบ่นมากไปกว่านี้ เขาก็ได้กดจูบลงมาเพื่อปิดปาก

ชายหนุ่มจูบแบบอ่อนละมุน เพียงไม่นานลิ้นหนาก็ถูกส่งเข้าไปเพื่อสัมผัสในโพรงปากหวานนั้น หญิงสาวไม่รู้จะปฏิเสธยังไง เธอก็เลยปล่อยให้เขาจูบ เพราะยังไงคืนนี้แม่กับน้องคงจะไม่ออกมาอีก

จูบอยู่ไม่นานมือหนาก็เริ่มจะอยู่ไม่นิ่ง เขาใช้มันล้วงลงไปด้านในของกางเกงตัวบางที่เธอสวมใส่อยู่

"อืมม!" หญิงสาวรีบหนีบขาเข้าหากันเพราะคิดไว้แล้วว่าเขาจะต้องเลยเถิดแน่

"ขอนิดเดียว"

"คุณจะมาขอนิดเดียวอะไรตรงนี้!"

"ถ้างั้นเข้าห้องกัน" ว่าแล้วคนตัวโตก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่ารีบพาเธอเข้ามาในห้อง พร้อมกับจัดการสิ่งที่กีดขวางอยู่บนเรือนร่างแบบไม่รอช้า