บทที่ 102

พอไปคุยเรื่องแต่งงานที่บ้านกับคุณแม่ของเธอเสร็จ แทนไทก็กลับมาส่งทุกคนที่บ้าน

"ผมจะเข้าบริษัทก่อนนะครับ"

"ฉันไปด้วยค่ะ" ทีแรกอักษรสุดาคิดว่าวันนี้เขาจะไม่เข้า

"ไม่ได้..เมื่อวานนี้ก็เหนื่อยมาทั้งวัน" เพราะเมื่อวานนี้ยุ่งเรื่องงานแต่งของพยัคฆราชทั้งวัน แถมเมื่อคืนนี้เขาก็ยังไม่ปล่อยให้เธอได้พักผ่อนเต็มที่

"คุณยุ่งกว่าฉันอีกยังไปทำงานได้เลย"

"ผมไม่ไปไม่ได้ วันนี้ไม่มีใครเข้า" เขาหมายถึงพ่อและพี่ชายของเธอ ที่สิงหราชไม่ได้เข้าบริษัทก็เพราะว่าต้องได้เตรียมงานให้ลูกสาวคนเล็กต่อ

"แม่ว่าอย่ามัวแต่เถียงกันเลย หนูอักษรพาแม่ขึ้นบ้านดีกว่าลูก"

"ก็ได้ค่ะ" หญิงสาวเดินเข้าไปพยุง แม่ของเขาเพื่อช่วยให้ท่านเดินขึ้นบันไดได้สะดวก

แทนไทรีบตามขึ้นมาส่งทั้งสอง เพราะกลัวว่าจะพลาดตกลงไป ส่วนน้องสาวมัวเก็บของที่แวะซื้อเข้ามาด้วยขึ้นบ้าน

"ผมไปนะ" จังหวะที่แม่หันหลังให้คนร่างสูงก็ได้โน้มลงมาหอมแก้มภรรยาเบาๆ แล้วก็รีบวิ่งลงบันไดมา

[บริษัท]

มาถึงบริษัทแทนไทก็ต้องได้จัดการทุกอย่างเองทั้งหมด

เอกสารสำคัญที่ต้องใช้ลายเซ็นต์ของท่านประธานหรือท่านรองประธาน เขาให้เก็บไว้ก่อน แต่ถ้าเป็นเรื่องเร่งด่วนมากกว่าที่จะเก็บได้ ชายหนุ่มก็ให้คนเอาเอกสารไปให้ท่านเซ็นต์ที่โรงแรม

เช้าวันต่อมา..

"คุณแต่งตัวแต่เช้าจะไปไหนคะ" อักษรสุดาตื่นขึ้นมาก็เจอว่าสามีกำลังผูกเนคไท

"ท่านประธานเรียกประชุมแต่เช้าครับ"

"คุณพ่อเหรอคะ"

"ใช่ครับ"

"ท่านมีประชุมอะไร"

"ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกัน เห็นแต่ข้อความไลน์ที่ส่งเข้ามา" แทนไทตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าเลขาท่านประธานส่งข้อความให้เข้าประชุมแต่เช้า

"ให้ฉันเข้าไปด้วยไหมคะ"

"คุณพักผ่อนเถอะ นอนเยอะๆ พรุ่งนี้ก็ถึงงานแต่งแล้ว เดี๋ยวไม่สวยนะ" ชายหนุ่มเดินเข้ามายืนใกล้ แล้วยื่นมือไปลูบผมของภรรยาเบาๆ

"อ้าว..ทำไมวันนี้ออกไปแต่เช้าล่ะลูก" ออกมาข้างนอกก็เจอคำถามเดียวกัน

"ที่บริษัทมีประชุมเช้าครับแม่ ผมไปก่อนนะ"

แทนไทก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีประชุมอะไร ถ้าประชุมเช้าขนาดนี้ต้องด่วนและสำคัญมาก ถึงเรียกผู้บริหารระดับสูงเข้าประชุมด่วนพิเศษแบบนี้

ชายหนุ่มขับรถมาเพียงไม่นานก็ถึงบริษัท เพราะว่ายังไม่ถึงช่วงเร่งด่วนรถก็เลยไม่ติดเท่าไร

"ขอโทษครับที่มาสาย" เข้ามาถึงก็เจอว่าในที่ประชุมอยู่เกือบครบแล้วแทนไทก็รีบเดินเข้าไปนั่งที่ประจำตำแหน่งของตัวเอง

"เริ่มประชุมเลยนะ"

"แล้วท่านรองล่ะครับ" แทนไทถามขึ้นเมื่อไม่เห็นพยัคฆราช

"ไม่ต้องไปถามหาคนนั้นหรอก ออกจากห้องรึยังก็ไม่รู้"

หลายคนแอบขำเพราะรู้ดีว่าท่านประธานหมายถึงอะไร พวกเขาก็เคยผ่านเรื่องนี้มากันหมดแล้ว การเห่อภรรยาเป็นเรื่องปกติของคนที่เพิ่งแต่งงาน

"ที่ผมต้องเรียกประชุมทุกฝ่ายแบบนี้ อยากจะทำอะไรให้ถูกต้อง ทุกคนก็คงจะรู้ว่าผู้จัดการใหญ่คือลูกเขยของผม"

แทนไทหันไปมองเมื่อท่านเอ่ยถึงเขาขึ้นมาแบบสงสัยว่าท่านจะพูดอะไร

"อำนาจการบริหารทุกอย่าง หรือการตัดสินใจ ให้คุณแทนไทผู้จัดการใหญ่ใช้ดุลยพินิจของตัวเองแล้วก็เซ็นต์อนุมัติได้เลย"

"ขะ..ครับ?!" แทนไทแทบจะไม่เชื่อหู

ในที่ประชุมไม่มีใครกล้าคัดค้าน ยังไงแทนไทก็มีตำแหน่งเป็นถึงผู้จัดการใหญ่ แถมยังพ่วงตำแหน่งที่ใหญ่กว่านั้นอีกก็คือลูกเขยของท่านประธาน