บทที่ 115

“เจี่ยนจือ！” เวินถิงเยี่ยนตัดบทเธอทันที แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด “เธอไม่เป็นแบบนี้ได้ไหม？เฉิงเฉิงแค่อยากขู่เธอนิดหน่อยเอง คนที่แม้แต่ตอนข้ามถนนยังยอมให้มดเดินก่อน จะไปคิดฆ่าใครได้ยังไง？”

เจี่ยนจือไม่อยากพูดอะไรอีก เพราะเรื่องที่ยากที่สุดในโลกคือการพยายามเปลี่ยนความคิดใครสักคน

“เวินถิงเยี่ยน” เธอเอ่ย “ฉันรู้ ไม่ว่าฉันจะพูดอะไรก็เปลี่ยนความคิดนายไม่ได้ เหมือนกับที่ไม่ว่านายจะพูดอะไร ก็เปลี่ยนฉันไม่ได้เหมือนกัน ดังนั้นอย่ามาเสียเวลากับฉันตรงนี้เลย ไปอธิบายกับตำรวจเถอะ”

“เจี่ยนจือ！” เขาขมวดคิ้วยุ่ง “ต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมถอนคดี บอกฉันมาสิ！”

“เวินถิงเยี่ยน ถ้างั้นฉันจะบอกให้ชัด ๆ นะว่าฉันไม่มีวันถอนคดี”

“ดี…” เขาสบตาเธอพยักหน้ารับเบา ๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยร่องรอยความผิดหวัง “ดี…เจี่ยนจือ…