บทที่ 147

เขาหัวเราะออกมา ท่าทางไม่เชื่อ

“เวินถิงเยี่ยน นายต้องรู้เอาไว้ก่อนว่า มีแต่คนรักกันเท่านั้นถึงจะหึงหวงกันได้” เธอเงยหน้ามองเพดาน สายตาว่างเปล่า ภายใต้ดอกหอมหมื่นลี้ที่ปลิดปลิวเด็กหญิงและเด็กชายกำลังนั่งกินขนมไหว้พระจันทร์ใต้ต้นดอกหอมหมื่นลี้ “เวินถิงเยี่ยน ฉันไม่ได้รักนายแล้ว”

ภายในใจมีเพียงความขื่นขมที่เจือจาง นับว่านี่คือคำลาเด็กสาวโง่เขลาที่จมอยู่กับความรักมานานถึงสิบสองปี ‘เฮ้ ตัวฉันเมื่อสิบสองปีก่อน วันนี้เมื่อสิบสองปีต่อมา ฉันอยากจะบอกเธอว่า เธอรักคนผิดแล้ว แต่ฉันได้แก้ไขมันเรียบร้อย’

“ยัยโง่!” เขายังคงไม่เชื่อเหมือนเดิม ก่อนลูบผมเธอด้วยความอ่อนโยน “ฉันจะไปอาบน้ำก่อน”

เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าห้องน้ำ ส่วนเจี่ยนจือก็เข้านอน

ตอนนั้นหร่านเฉินส่งข้อความวีแชทมาหาเธอ