บทที่ 148

เสียงแผ่วเบาดังลอดมาจากลำคอของเขา น้ำเสียงนั้นยังแฝงด้วยความนุ่มนวลหลายส่วน

หร่านเฉินที่ได้ยินเสียงจากปลายสายก็รีบพูดขึ้นว่า “นั่นเวินถิงเยี่ยนใช่ไหม? ช่างเถอะ ฉันไม่รบกวนเวลาพวกเธอแล้ว เจอกันคืนพรุ่งนี้นะ บ๊ายบาย!”

อีกฝ่ายตัดสายไปอย่างกะทันหัน เหมือนไม่ต้องการ “รบกวนเวลา” ของเธอกับเวินถิงเยี่ยน

“พรุ่งนี้เธอนัดกับใคร?” เมื่อเวินถิงเยี่ยนได้ยินคำพูดของหร่านเฉิน จากนั้นเขาก็หันมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มีชื่อผู้ติดต่อ “หร่านหร่าน”

“หร่านเฉิน?”

“อื้อ” เธอเก็บโทรศัพท์ลง

“ติดต่อกับหร่านเฉินด้วยเหรอ? แล้วพรุ่งนี้ยังนัดกันอีก?”

“อื้อ”

เขาได้ยินดังนั้นก็เลยพูดว่า “ดีแล้ว ติดต่อกับเพื่อนเก่าบ้าง อย่ามัวแต่อุดอู้อยู่ในบ้าน”

เหอะ! ก่อนหน้านี้นายไม่เห็นพูดแบบนี้เลย! ตอนที่อยู่ต่อหน้าเพื่อนเก่าก็ไม่เคยพูดแบบนี้มาก่อน!