บทที่ 162

เวินถิงเยี่ยนเหลือบตามองเธอ แววตาเย็ยเยียบกว่าเก่า “คุณเจี่ยงครับ ทางโรงพยาบาลมีกำหนดเวลาเยี่ยมไม่ใช่เหรอ？คนไขต้องการเวลาพักผ่อน คุณควร…”

สิ่งที่ต้องการจะสื่อคือต้องการไล่ชายหนุ่มตรงหน้าออกไป

เจี่ยงซื่อฝานชะงัก เริ่มทำตัวไม่ถูก

เขาไม่ถูกชะตากับสามีของพี่คนนี้จริง ๆ ถ้าเจอกันข้างนอกคงจะโต้กลับไปแล้ว แต่ที่นี่คือโรงพยาบาล แถมพี่ยังบาดเจ็บอยู่ ไม่ว่ายังไงอีกฝ่ายก็เป็นสามีของเธอ เห็นแก่เจี่ยนจือ…

เขาเลือกจะอดทน

“พี่เจี่ยนจือ” เขาหยัดตัวขึ้น “งั้นผมไปก่อนนะ พี่พักผ่อนเยอะ ๆ เดี๋ยววันหลังผมมาเยี่ยมใหม่”

“ขอโทษนะ เจี่ยงซื่อฝาน” เจี่ยนจือรู้สึกโมโหกับความเสียมารยาทของเวินถิงเยี่ยนจริง ๆ

“ไม่เป็นไร ๆ พี่รักษาตัวด้วย ไว้เจอกันครับ” เจี่ยงซือฝานขยิบตา คำว่าไว้เจอกันนั้น…