ตอนที่ 12 เหมือนกันนั่นแหละ

ขณะที่เซซิเลียมองไปรอบๆ ทุกสิ่งก็ดูเหมือนไม่คุ้นเคยเป็นพิเศษ เป็นอีกครั้งที่เธอลืมทางกลับโรงแรม

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาใช้จีพีเอส แต่ก็นึกชื่อสถานที่ที่เธอพักอาศัยอยู่ไม่ออก

แคลวินตามเธอมาอยู่ไกลๆ เขาเป็นห่วงเธอเพราะนาธาเนียลก็กลับไปแล้ว เมื่อเห็นเซซิเลียยืนอยู่คนเดียว เขาก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปหา

“เซซิเลีย”

ด้วยความตกใจ เซซิเลียคิดว่านาธาเนียลกลับมาแล้ว แววตาของเธอเริ่มมีความหวัง แต่เมื่อเธอหันกลับไป ความรู้สึกนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความสูญเสีย

แคลวินเดินเข้ามาหาเธอ “คุณจำผมไม่ได้จริงๆ เหรอ?”

เซซิเลียจ้องมองเขา เธอพยายามนึกหน้าเขาให้ออก

“ผมเอง เจ้าอ้วนไง คุณลืมไปแล้วเหรอ?” แคลวินพูดออกมาอย่างอ่อนโยน

ตอนนั้นเองที่เซซิเลียจำเขาได้ เมื่อเธอยังเป็นเด็กที่อาศัยอยู่ในชนบทกับมาร์ธา เธอมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อว่าเจ้าอ้วน แคลวินตัวอ้วนและเตี้ยกว่าเธอในตอนนั้น แต่ตอนนี้เขาเติบโตมาเป็นชายร่างสูงใหญ่ ผู้มีใบหน้าที่สะดุดตา

“จำได้แล้ว คุณเปลี่ยนไปมากเลยจนฉันจำแทบไม่ได้แน่ะ”

การได้กลับมาพบกับเพื่อนเก่าในสถานที่ต่างถิ่นทำให้เซซิเลียมีรอยยิ้มจางๆ แม้ว่ามันจะเจือไปด้วยความขมขื่นที่ไม่สามารถหลบเลี่ยงการสังเกตของแคลวินไปได้ก็ตาม

“มาสิ ผมจะพาคุณกลับบ้าน” แคลวินเสนอ

หลังจากส่งเซซิเลียแล้ว แคลวินก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าเธอพักอยู่ในโรงแรมโทรมๆ สำหรับคนในตระกูลที่มีฐานะดีอย่างตระกูลเรนส์เวิร์ธ แม้จะหย่าร้างกันไปแล้ว เธอก็ไม่ควรต้องมาอยู่ในสภาพเช่นนี้

เซซิเลียรู้สึกไม่สบายใจ “ขอโทษที่รบกวนนะ” เธอพูดอย่างแผ่วเบา “ฉันอยู่ที่นี่แหละ แต่อย่าบอกมาร์ธานะ ฉันกลัวว่าเธอจะเป็นห่วงฉัน”

แคลวินพยักหน้า เขาไม่แน่ใจว่าจะปลอบโยนเธออย่างไรดี ตอนนี้ก็ดึกแล้ว และเขาก็ไม่สามารถอยู่ได้โดยไม่มีกำหนด หลังจากสัญญาว่าจะไปเยี่ยมเธอในวันรุ่งขึ้น เขาก็จากไป

ขณะที่แคลวินขับรถออกไป เขาก็ไม่ได้สังเกตเห็นรถคาดิลแลคสีดำด้านที่จอดอยู่ในเงามืดใต้ตึก

สำหรับเซซิเลีย ไม่ว่าเธอจะอาศัยอยู่ที่ไหนก็ไม่สำคัญ หลังจากแคลวินจากไปแล้ว เธอก็รู้สึกไม่สบายตัวจากเครื่องดื่มที่เธอดื่มไปก่อนหน้านี้ ท้องไส้ของเธอปั่นป่วนและหัวของเธอหมุนติ้ว

คำพูดที่โหดร้ายของนาธาเนียลยังก้องดังอยู่ในหัว “คุณดูเหมือนผี! ใครจะมาชอบผู้หญิงอย่างคุณได้?”

เธอลบเครื่องสำอางออกจากใบหน้าและลบลิปสติกออกจากริมฝีปาก ผิวซีดของเธอแดงและบวมจากการลบเครื่องสำอางที่รุนแรง

หลังจากรู้ว่าเธอทรมานจากอาการซึมเศร้า เซซิเลียก็หาข้อมูลเกี่ยวกับโรคนี้ เธอรู้ว่าอาการซึมเศร้าอาจนำไปสู่ความเสื่อมของสมอง ทำให้สูญเสียความทรงจำ และการรับรู้ทำงานผิดปกติ โรคนี้อาจทำให้ผู้ป่วยจมอยู่กับความคิดเชิงลบ และทำให้ความทุกข์ทวีคูณ

ก๊อกๆ!

เสียงเคาะประตูที่ดังไม่หยุดดังก้องไปทั่วห้อง เซซิเลียคิดว่าแคลวินกลับมา เธอจึงลุกขึ้นไปเปิดประตู แต่ทันทีที่ประตูเปิดออก ข้อมือของเธอก็ถูกนาธาเนียลจับไว้แน่น

เขาจับข้อมือเรียวเล็กของเธอแน่นจนรู้สึกเหมือนจะหักได้ทุกเมื่อ

“เซซิเลีย! คุณนี่ทำผมประหลาดใจได้มากจริงๆ!” เสียงของนาธาเนียลรุนแรงขณะที่เขาปิดประตูตามหลังและพาเธอไปที่โซฟาใกล้ๆ อย่างไม่ต้องมากพิธี

“งั้นคุณก็คงเลือกคู่รักคนใหม่แล้วสินะ ไม่แปลกใจเลยที่คุณอยากจะปล่อยวางไปนัก!” คำพูดเขาเป็นเหมือนมีด มันกรีดลึกกลางใจเธอ

การได้เห็นแคลวินกับเธอจุดประกายความหึงหวงและความเข้าใจผิดในใจของนาธาเนียล

เซซิเลียไม่เข้าใจว่าทำไมรักแรกของนาธาเนียลถึงได้มีที่ยืนในใจของเขาขนาดนี้ แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างที่เธอทำจะเข้าถึงเขาไม่ได้เลย

เธอจ้องตรงไปที่ดวงตาที่โกรธจัดของนาธาเนียล ดวงตาของเธอแดงก่ำ “เราก็เหมือนกันนั่นแหละ” เธอกระซิบ

ตระกูลสมิธหลอกเขาเรื่องการแต่งงาน และนาธาเนียลก็ปฏิบัติกับเธอด้วยความเฉยเมยมาเป็นเวลาสามปี ในขณะที่ยังคงมีความรู้สึกต่อรักแรกของเขาอยู่ ทั้งสองคนไม่มีใครสูงส่งไปกว่าอีกฝ่าย

คืนนั้นนาธาเนียลดื่มแอลกอฮอล์ไปมาก และกลิ่นเหล้าก็โชยออกมาทั่วร่าง เขาจับคางของเซซิเลีย ตาของเขาแดงก่ำขณะพึมพำว่า “เขาเป็นใคร? พวกคุณสองคนเจอกันเมื่อไร?”

เป็นครั้งแรกที่เซซิเลียเห็นเขาเป็นแบบนี้ และเธอก็หัวเราะขึ้นมาทันใด “คุณหึงเหรอ?”

ดวงตาดำขลับของนาธาเนียลหรี่ลงขณะที่เขาตอบโต้อย่างเสียดสี “คุณมีค่าพอให้ผมหึงงั้นเหรอ?”