ตอนที่ 13 เพียงรัก

แต่เซซิเลียก็ได้พิสูจน์แล้วว่า แม้เธอจะพิการ แต่เธอก็เล่นเปียโน เต้นรำ และร้องเพลงได้เหมือนคนอื่นๆ เธอไม่ได้ด้อยไปกว่าคนที่ไม่ได้พิการแต่อย่างใด

รายงานข่าวเหล่านี้เป็นเสมือนแสงแห่งความหวังสำหรับแคลวิน ช่วยให้เขาพบความแข็งแกร่งที่จะลุกขึ้นมาได้ในช่วงเวลาอันมืดมนที่สุดในชีวิต

ขณะที่แคลวินบอกเล่าเรื่องราวความสำเร็จของเขา เซซิเลียก็พบว่าเธอเกือบลืมไปแล้วว่าเธอเคยเป็นอย่างไรมาก่อน

หลังจากแคลวินพาเธอไปยังที่พัก เซซิเลียก็ยิ้มให้เขาน้อยๆ เป็นการขอบคุณ “ขอบคุณมากนะ” เธอพูดอย่างแผ่วเบา “ฉันเกือบลืมไปแล้วว่าฉันเคยเป็นใคร”

แคลวินเห็นว่าเธออ่อนแรงมาก จึงพาเธอออกไปทานข้าว ตลอดวันนั้น เขาเลี่ยงที่จะถามเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการแต่งงานของเซซิเลียอย่างระมัดระวัง

หลังจากย้ายเข้าบ้านใหม่แล้ว เซซิเลียก็รู้ว่าเหลืออีกไม่กี่วันก็จะถึงกลางเดือนพฤษภาคม ซึ่งเป็นวันที่เธอและนาธาเนียลตกลงกันไว้ว่าจะเป็นวันหย่า

เธอทบทวนคำสัญญาที่มีต่อพอลล่า เธอจึงเดินทางไปที่สุสานในเช้าวันหนึ่ง

เธอไปเยี่ยมหลุมศพของพ่อเป็นครั้งแรก เมื่อมองดูภาพพ่อในรูปถ่ายที่แสนดี เซซิเลียก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมา “พ่อ หนูคิดถึงพ่อมากเลย”

สายลมพัดผ่านแก้มของเซซิเลียอย่างแผ่วเบา ส่งผลให้จมูกของเธอแสบร้อน “พ่อคะ พ่อจะโกรธหนูไหมถ้าหนูมาหาพ่อ?” เธอเอ่ยกระซิบ

เธอเอื้อมมือออกไป แล้วค่อยๆ หยิบใบไม้ที่ร่วงหล่นอยู่ออกจากหลุมศพทีละใบ “หนูรู้ว่าหนูควรจะเข้มแข็ง แต่… หนูขอโทษ…”

หลังจากยืนอยู่หน้าสุสานอยู่เป็นเวลานาน เซซิเลียก็ตัดสินใจจากไปในที่สุด

ก่อนที่จะกลับไป เธอก็ซื้อโกศบรรจุอัฐิและไปเยี่ยมชมสตูดิโอถ่ายภาพ เธอถ่ายภาพขาวดำภายใต้สายตาอันอยากรู้อยากเห็นของพนักงาน

ระหว่างทางกลับ เธอจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างรถขณะที่จมอยู่ในห้วงความคิด โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นมา และคนที่โทรมาก็คือมาร์ธา

“ช่วงนี้คุณเป็นยังไงบ้าง? เซซี่” เสียงอ่อนโยนของมาร์ธาดังขึ้น

เซซิเลียฝืนยิ้ม “ฉันสบายดีค่ะ”

มาร์ธาถอนหายใจโล่งอก แต่ไม่นานนักก็บ่นเธอเล็กน้อย “ใครบอกให้คุณแอบทิ้งเงินไว้ให้ฉัน? ฉันไม่ได้ใช้มันนะคะ ฉันเก็บเอาไว้ให้คุณ ถ้าคุณคิดอยากเริ่มธุรกิจหรืออะไรขึ้นมา…”

หลายปีที่ผ่านมา เซซิเลียแอบส่งเงินไปให้มาร์ธาอยู่บ่อยๆ มาร์ธานั้นเป็นสาวชนบทธรรมดาๆ จึงเก็บเอาไว้ไม่เคยได้ใช้เลยแม้แต่น้อย

เมื่อฟังคำบ่นที่เป็นห่วงเป็นใยของมาร์ธา น้ำตาก็ไหลอาบแก้มของเซซิเลีย

“มาร์ธา คุณช่วยมารับฉันแล้วพากลับบ้านเหมือนที่คุณเคยทำตอนฉันยังเด็กได้ไหมคะ?” เซซิเลียถาม เสียงของเธอสั่นเครือ

มาร์ธางุนงง เซซิเลียพูดซ้ำ “วันที่สิบห้า ฉันอยากให้คุณพาฉันกลับไปบ้านของเรา”

แม้มาร์ธาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องรอให้ถึงตอนนั้น แต่เธอก็ตอบตกลง “ได้เลย ในวันที่สิบห้า ฉันจะไปรับคุณกลับมาบ้านนะ”

ช่วงนี้ โรงพยาบาลส่งข้อความมาให้เซซิเลียมากมาย พวกเขาขอให้เธอมาตรวจร่างกายเพื่อติดตามอาการ แต่เธอก็ปฏิเสธทุกข้อความไปอย่างสุภาพ

เธอได้ตัดสินใจแล้วว่าจะจากไปและไม่อยากเสียเงินค่ารักษาพยาบาลอีกแล้ว เธอเหลือเงินไว้ในบัญชีและสังเกตว่ายังมีเงินเหลืออยู่มากกว่าแสน ซึ่งเธอวางแผนจะทิ้งไว้ให้มาร์ธาใช้หลังเกษียณ

สองสามวันที่ผ่านมาในตูเดลามีฝนตกหนักอย่างต่อเนื่อง

แคลวินมาเยี่ยมหาเธอบ่อยๆ และสังเกตเห็นว่าอาการบกพร่องทางการได้ยินของเธอนั้นแย่ลง บ่อยครั้งที่เขาเคาะประตู เธอก็จะไม่ได้ยินเขา บางครั้งเมื่อเขาพูด เธอก็ต้องตั้งสมาธิไปกับรูปปากเพื่อจะได้เข้าใจว่าเขากำลังพูดอะไรอยู่

“เซซี่ พอดีจะมีงานจุดพลุที่ริมแม่น้ำในอีกสองวันนี้ คุณอยากไปดูไหม?” วันหนึ่ง แคลวินถามขึ้น

เซซิเลียใช้เวลาอยู่พักหนึ่งกว่าจะตอบ “ก็ได้”

ในตูเดลา จะมีงานจุดพลุไฟที่ริมแม่น้ำในทุกวันเสาร์ ว่ากันว่าใครที่ได้ไปดูพลุด้วยกัน จะไม่มีวันพรากจากกันเลย

หลังจากเธอแต่งงาน เซซิเลียเคยพยายามจะมาดูพลุกับนาธาเนียล แต่เขาก็ปฏิเสธเธอไปอย่างเย็นชา แม้ว่าจะมีโอกาสอยู่มากมายจนนับไม่ถ้วน แต่พวกเขาก็ไม่เคยได้มาดูด้วยกัน

ในวันเสาร์ เซซิเลียกับแคลวินไปดูพลุด้วยกันตอนสองทุ่ม

ตู้ม!