บทที่ 2

พวกพี่ ๆ ให้คนสวยสุดรับป้ายรางวัลจากมือท่านประธานและได้ถ่ายรูปคู่กัน

‘ตัวหอมจัง’ คนรับรางวัลได้อยู่ใกล้ผู้ชายที่ตัวเองบอกว่าแก่เมื่อไม่กี่วันก่อน พอได้อยู่ใกล้ ถึงได้รู้ว่าตัวเขาหอมมากและไม่ได้ดูแก่เลยสักนิด

ช่วงเวลาของพิธีการจบลง และแน่นอนงานเลี้ยงปีใหม่ก็คืองานเมาดี ๆ นี่เอง ไม่เว้นแม้แต่กลุ่มของสาวสวยทั้งห้าที่ได้รางวัล เพราะมีแต่คนมาแสดงความยินดีชนแก้วไม่ขาดสาย

“หมิงไม่ไหวแล้ว” ม่านฟ้าผู้ไม่เคยดื่มมากขนาดนี้มาก่อน เธอถูกลากกลับห้องโดยผู้มากประสบการณ์อย่างเจ้ไก่ หัวหน้าไลน์การผลิต

วันนี้ของรางวัลสำหรับทีมชนะคือเงินสองหมื่นบาท และห้องพักสุดหรูพูลวิลล่าที่มีสองห้องนอน ม่านฟ้านอนห้องเดียวกับเจ้ไก่ แต่ดูเหมือนทั้งสามสาวจะไม่เมา และคืนนี้พวกเธอก็ไม่คิดจะนอนกันอยู่แล้ว

“เล่นห้องใคร”

มาเที่ยวแบบนี้ สิ่งที่พวกเธอพลาดไม่ได้คือการเล่นป๊อกเด้งทั้งคืนนั่นเอง

“ห้องเจ้จิต โซน A”

เจ้จิต พนักงานฝ่ายคลังสินค้าผู้รับเป็นเจ้ามือทุกปี และทีมงานคุณภาพที่ได้ทุนสำรองมาจากการประกวดคนละสี่พันบาทก็กระเป๋าร้อนเหลือเกิน เมื่อมองดูเวลา ตอนนี้แค่สี่ทุ่มครึ่ง จึงตัดสินใจขังคนเมาไว้ในห้อง ล็อกประตูจากด้านในแล้วพวกเธอจะได้ออกไปนั่งเรียนวิชาคณิตศาสตร์กันถึงเช้า

หลังจากพี่ ๆ ออกไปร่ำเรียนวิชาคณิตศาสตร์กันหมดแล้ว คนเมาตื่นขึ้นมา ในหัวของเธอมึนงง ความรู้สึกตอนนี้คือหิวน้ำมาก คอแห้งผากไปหมดเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ม่านฟ้ากะพริบตาที่พร่ามัวให้แจ่มชัดขึ้นบ้างพลางกวาดตามองรอบห้อง มีตู้เย็นอยู่มุมหนึ่งของห้อง เธอจึงลุกเดินไปเปิด

“น้ำ”

มีเหยือกน้ำสีใสข้างในบรรจุน้ำสีฟ้าสดใส เกล็ดน้ำแข็งในเหยือกดูน่ากิน คิดเอาเองว่าคงจะแก้กระหายได้ดี

“อร่อยจัง มีพุดดิ้งด้วยเหรอ” คนหิวพึมพำกับตัวเอง ทั้งยังไม่ได้ถามว่าเหยือกน้ำสีสดนี้เป็นของใคร อยู่ในตู้เย็นรวมก็คงกินได้นั่นแหละ คิดแค่นั้น คนกระหายน้ำก็ซัดไปจนหมดเหยือก

อีกคนหนึ่งในห้องนอนใหญ่ของห้องพักวีวีไอพี หวังชางรอคอยการมาของใครบางคน ใครบางคนที่จะปลดเปลื้องอารมณ์ร้อนระอุของเขาได้

อา...วันนี้เขามีความต้องการอย่างร้อนแรง

ไฟสลัวในห้องเพียงพอให้เห็นร่างอวบอิ่ม แต่เต็มไปด้วยส่วนเว้าส่วนโค้ง เขาชอบชุดของเธอนะ มันเซ็กซี่และน่าค้นหา

ภาษากายของเขาตบลงบนที่นอน ร่างอวบอิ่มเดินตรงมาล้มตัวลงนอนอย่างว่าง่าย

“ร้อน” เธอบ่นพร้อมทั้งเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้า ชายหนุ่มเจ้าของร่างแกร่งแข็งขืนขึ้นมากกว่าเดิม เมื่อร่างอิ่มเต็มไร้ซึ่งอาภรณ์ เขามองเห็นหน้าเธอไม่ค่อยชัดเพราะตอนนี้ถอดแว่นตาออกวางข้างเตียงนานแล้ว และเขาเองก็ใช่ว่าอยากจะจดจำใบหน้าของคู่นอนนัก