5 หรือว่าไม่กล้า

“เก่งมากครับ”

ราเมศเอ่ยขึ้นในขณะที่ยิ้มไม่หุบ

“คุณราเมศบอกมาเถอะค่ะ อยากให้อลิซทำอะไร ”

“ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นครับ ผมแค่อยากให้น้องอลิซผ่อนคลาย”

ราเมศยังลีลาไม่เลิก เขานั่นแหละที่กำลังทำเธอกดดัน ภูวินทร์ได้แต่นั่งดื่มเงียบๆ ปกติเด็กเอ็นต้องเกาะแขนเอาอกเอาใจ

แต่เธอกลับต่างออกไป นอกจากจะไม่ทำแบบนั้นแล้ว ยังพยายามเว้นระยะห่างไปอีก มันช่างเป็นเรื่องแปลก

“บอกน้องไปเถอะค่ะคุณราเมศ น้องยังใหม่อยู่อย่าแกล้งน้องนักเลย”

พราวฟ้าพูดขึ้น มือเล็กยังชงเหล้าให้สองหนุ่มอยู่ตลอด

“ไหนน้องอลิซลองขึ้นนั่งบนตักเพื่อนผมให้ดูหน่อยสิครับ จะได้ตัดสินใจว่าควรเอ็นดูรึเปล่า”

อลิซหันมามองหน้าภูวินทร์ทันที ก่อนสบตากับเขาอีกครั้ง และครั้งนี้เธอประหม่าจริงๆ ได้แต่เม้มปากแน่น หน้าเห่อร้อนไปหมด

“ทำไม !!หรือว่าไม่กล้า ”

ภูมินทร์เลิกคิ้วสูงถามเธอเสียงเรียบ อลิซลุกขึ้นทันทีที่ได้ยินคำถามเชิงดูถูก ก่อนนั่งลงที่ตักแกร่งแล้ววาดกอดคอหนาไว้หลวมๆ

“หึ“

ภูวินทร์หัวเราะในลำคอ เธอตัวสั่นยังกะลูกนกตกน้ำ ช่างไม่มืออาชีพเอาซะเลย

”ว้าว!!กล้าจริงด้วย“

วาคิมเอ่ยแซว แต่คนตัวเล็กเอาแต่นั่งนิ่ง ไม่กล้าแม้จะหายใจแรง

หมับ~~~

อลิซเล็กสะดุ้งเล็กน้อย เมื่ออยู่ๆมือหนาก็โอบเอวเล็กเธอไว้แน่น เธอรีบหันขวับไปมองหน้าเขา เหมือนอยากถามว่ากอดเธอทำไม

แต่ภูวินทร์ก็เอาแต่นั่งนิ่ง ยกเหล้าขึ้นดื่ม บางจังหวะก็มองหน้าสวยของเธออย่างสำรวจ หน้ารูปไข่ดวงตากลมโต ปากกระจับอวบอิ่ม จมูกเชิดปลายรั้น ผิวขาวจัดน่ามอง สำหรับเขาเธอก็ดูน่าลิ้มลองดี

”ชงเหล้าอีกสิ เหล้าผมหมดแล้ว แก้วคุณด้วย”

เขาบอกเสียงเรียบ อลิซพยักหน้าเบาๆ

“อลิซลงไปได้รึยังคะ”

“ชงไปสิ เอื้อมนิดเดียวก็ถึง”

เธอแอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนโน้มไปชงเหล้าทั้ง2แก้ว ภูวินทร์แปลกใจชอบกล แค่ก้นงอนเสียดสีกับตรงนั้นนิดเดียว

ทำเอาสิ่งที่อยู่ภายใต้กางเกงราคาแพงนั้น ตื่นขึ้นมาดื้อๆ ชงเสร็จอลิซก็ยกแก้วเหล้ามาให้เขา และกลับมานั่งตัวตรงเหมือนเดิม

“คุณภูวินทร์คะ อลิซขอไปเข้าห้องน้ำซักแป๊บได้ไหมคะ ”