8 ที่ฝึกงาน

“ทับทิม เมล์ มากันนานแล้วเหรอ”

อลิซเดินเข้ามาหาพร้อมน้ำเสียงเรียบนิ่ง

เธอก้าวเข้าหาเพื่อนทั้งสองที่นั่งรออยู่ที่โซฟา หน้าล็อบบี้คาเฟ่ของมหาวิทยาลัย สะพายกระเป๋าผ้าใบเดิมไว้แน่นบ่า เสื้อเชิ้ตสีซีดที่เธอใส่แม้จะดูสะอาดเรียบร้อย แต่ก็เหมือนผ่านการใช้งานมาไม่น้อย

“มานานแล้วสิ แกอะ ชอบมาสายตลอด”

ทับทิมพูดติดขำ เสียงยังคงหยอกเหมือนทุกที

อลิซไม่ได้โต้กลับ เธอเพียงยิ้มบาง แล้วนั่งลงข้างๆ

มือเรียววางกระเป๋าลงบนตักอย่างเรียบร้อย

“นอนดึกหนะ เลยออกช้านิดหน่อย”

เมล์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมไปแตะแขนเพื่อนอย่างเข้าใจ

ทับทิมเองก็ลดรอยยิ้มลง

“สู้ๆนะ ถ้าไม่ไหวก็บอก คุณปู่ฉันเป็นคนใจดีอาจให้แกหยิบยืมก่อนได้ ”

ทับทิมพูดอย่างเป็นห่วง

“ฉันขอบใจแกนะ ทับทิม และก็แกด้วยนะเมล์ แต่ที่ฉันยืมแกสองคนจ่ายค่าเทอมก็เยอะแล้ว

ให้ฉันได้ช่วยตัวเองเถอะนะ อย่าให้พวกนั้นเอาไปพูดอีก ว่าฉันคบแกสองคนเพราะเงินเลย”

อลิซพูดอย่างไม่สบายใจ ค่าเทอมแต่ละเทอม ทับทิมกับเมลดาก็ผลัดกันออกให้ก่อน บางครั้งที่ชวนไปกินโน่นกินนี่ ก็มีแต่สองคนนี้เลี้ยง

“อย่าคิดมากนะ พวกฉันอยากช่วยจริงๆ แกเก่งมากๆเลยรู้ไหม ”

อลิซยิ้มรับ ไม่เก่งก็ต้องเก่ง แม่คือสิ่งมีค่าที่สุด เธอจะไม่ยอมเสียแม่ไป โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย

“เออ ฉันมีเรื่องจะบอก แกไปฝึกงานกับฉันไหม” ทับทิมพูดขึ้นหลังจากนิ่งไปสักพัก

“ที่บริษัทของคุณปู่ บริษัทใหญ่มากเลยนะ อาเล็กเป็นประธานอยู่ที่นั่น และที่สำคัญไม่เคยเปิดรับนักศึกษาฝึกงาน

แต่ฉันอ้อนคุณปู่จนสำเร็จ เพื่อให้เธอไปฝึกด้วย“

อลิซเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ

“บริษัทที่แกเคยพูดถึงเหรอ“

“ใช่ บริษัทปู่ฉันเองแหละ เตรียมเอกสารมาเลยเดี๋ยวฉันจัดการให้ เนี่ยแกรู้ไหมตอนแรกอาเล็กจะไม่รับแกให้แค่ฉันไปคนเดียว เพราะเขาไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ขัดปู่ไม่ได้นะสิเลยต้องยอม“

อลิซนิ่งไปนิด ก่อนจะยิ้มบางๆ

แววตาของเธอไม่ได้วูบวาบด้วยความตื่นเต้น แต่กลับนิ่งลึก เหมือนคนที่กำลังวางแผนชีวิตอย่างเงียบๆ

“ถ้าได้ฝึกงานกับแก ก็เป็นเรื่องที่ดีมาก แต่อาเล็กแกจะไม่มีปัญหาใช่ไหม”

เสียงเธอเบาเพราะกลัวมีปัญหามากกว่า ทุกจังหวะการเดินของเธอพลาดไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว

“อาเล็กเป็นคนขรึมๆอาจจะน่ากลัวนิดๆ แต่โอกาสดีมากนะอลิซ แกเก่งอยู่แล้วด้วย” เมล์พูดเสริม พร้อมส่งยิ้มให้กำลังใจ

ที่รู้เพราะเมล์เคยเจอบ่อย