บทที่ 1659

ผู้ที่ไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดจ้องมองฮาร์วีย์ด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

สาว ๆ เหล่านี้จ้องมองด้วยสายตารังเกียจอย่างที่สุด พวกเธอดูแคลนฮาร์วีย์จนสุดหัวใจ สำหรับพวกเธอแล้ว ฮาร์วีย์เป็นพวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเท่านั้น

"แกมันสารเลว! กล้าดียังไงมายั่วโมโหไอเดน บาวเออร์? แกไม่รู้เหรอว่า…”

ไอเดนเต็มไปด้วยความโกรธและก้าวไปข้างหน้าอย่างเกรี้ยวกราดเพื่อมาเผชิญหน้ากับฮาร์วีย์อย่างใกล้ชิด

วินาทีต่อมา ทั้งสองสบตากัน

ในเสี้ยววินาทีที่เขาได้เห็นใบหน้าของฮาร์วีย์ ไอเดน บาวเออร์ผู้เย่อหยิ่งอย่างที่สุดตกอยู่ในภวังค์แห่งความหวาดกลัว

จิตใจของเขาว่างเปล่าลงราวกับถูกฟ้าผ่าในช่วงเวลาสั้น ๆ

เขาไม่เคยคิดว่าเจ้านายใหม่ของเขาคือไอ้บ้านนอกที่ทุกคนพูดถึง

“คุณ…ยอร์ก…”

ร่างของไอเดนเดินโซเซไปพร้อมกับสองเท้าของเขา สัญชาตญาณทำให้เขาอยากจะคุกเข่าลง

แต่เนื่องจากขาซ้ายของเขาถูกใส่เฝือกเอาไว้ เขาจึงทำไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเฝือก เขาคงลงไปกองกับพื้นในไม่กี่วินาที

“นายน้อยบาวเออร์! เขานั่นแหละ! ฮาร์วีย์ ยอร์ก!”

ทิโมธีหันหน้าไปชี้ที่ฮาร์วีย์

“เขาไม่เพียงแต่เตะและตบผม แต่เขายังเอาอิฐทุบหัวผมด้วย!”

“และเขายังเรียกคุณว่าหมาจรจัดต่อหน้าทุกคนอีก!”

ทิโมธียุ่งจดจ่ออยู่กับกาีจ้องมองฮาร์วีย์อย่างอาฆาต ดังนั้นเขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าอันแสนหวาดกลัวของไอเดน

ฮาร์วีย์พูดอย่างใจเย็นว่า “ก็จริงนี่ ไอเดนก็แค่หมาตัวหนึ่ง และผมก็เป็นเจ้าของมัน”

“มาสิ เห่าให้ผมฟังหน่อย”

สีหน้าของทุกคนดูแย่ลงเพราะไม่เชื่อในคำพูดของฮาร์วีย์

ทิโมธีหัวเราะอย่างเย็นชา ฮาร์วีย์เป็นคนปัญญานิ่มสินะ! เขาถึงไม่รู้ว่าการยั่วโมโหไอเดนภายใต้สถานการณ์เหล่านั้นก็ไม่ต่างไปจากการเปิดประตูนรก

“ฮาร์วีย์ ยอร์ก ฉันคิดว่าแกต่างหาก ที่เป็นฝ่ายที่ควรคุกเข่าและเห่าเหมือนหมา!”

“ถ้าแกยอมทำ แกก็อาจยังมีโอกาสรอด!”

“หรือแกจะรอจนกว่าไอเดนจะโกรธ?!”

ทิโมธีท้าทายฮาร์วีย์

ในตอนนี้สาว ๆ เริ่มหน่ายใจกับฮาร์วีย์แล้ว พวกเธอมองด้วยความยินดีที่ฮาร์วีย์จะได้สัมผัสกับความโชคร้าย และรอคอยให้เขาถูกเล่นงาน