บทที่ 1674

ในขณะเดียวกัน มีคนมากกว่ายี่สิบคนนอนอยู่บนพื้น กระดูกของพวกเขาถูกหักทั้งหมด บางคนถึงหายใจไม่ได้และมีปัญหาด้านการหายใจ

อาจกล่าวได้ว่าความทุกข์ระทมได้แพร่กระจายไปทั่วสถานที่และช่างน่าสยดสยอง

ผู้คุ้มกัดมากกว่าหนึ่งโหลปกป้องเบนจามิน ลินช์ไว้ เบญจามินยังคงตะโกนออกไปด้วยใบหน้าซีดเซียว “ห้ามใช้อาวุธร้ายแรง อย่าทำร้ายนายหญิงลินช์!”

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากเห็นภรรยาของเขาต้องเจ็บปวด

โยนา ลินช์เดินไปอย่างรวดเร็วและกระซิบว่า “พ่อบุญธรรม! นายน้อยยอร์กมาแล้ว!”

“น้องยอร์ก!”

เบนจามินรีบเข้ามาหาทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น เขากระซิบ “ผมขอโทษ มันเป็นความผิดของผมเอง! โปรดยกโทษให้ความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของผมด้วย!”

“ใช่แล้วล่ะ ทุกอย่างเป็นเหมือนที่คุณพูดไว้เลย ตอนนี้มันเริ่มอยู่เหนือการควบคุมแล้ว!”

“ได้โปรดเถอะ น้องยอร์ก ผมขอร้องคุณ โปรดเมตตาและช่วยภรรยาของผมก่อน!”

“หลังจากเรื่องนี้สิ้นสุดลง ไม่ว่าคุณจะเอ่ยขออะไร ผมจะไม่ปฏิเสธ ต่อให้คุณต้องการชีวิตของผม ผมก็ให้ได้!”

ในตอนนี้เบนจามินนึกเสียใจ ฮาร์วีย์ ยอร์กทำนายสถานการณ์ปัจจุบันของภรรยาเขาได้ตั้งแต่ก่อนเที่ยง ซึ่งได้อธิบายถึงปัญหาที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้

ตุบ! เขาคุกเข่าทันที

“น้องยอร์ก ช่วยเธอด้วย!”

ในฐานะผู้นำของมอร์ดูแห่งยุค เขาเสียใจมากที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้

เขารู้ดีว่าถ้าเรื่องนี้ยังดำเนินต่อไป เขาจะมีเพียงทางเลือกเพียงสองทางเท่านั้น

หากเขาไม่ยิงภรรยาของตัวเองอย่างเลี่ยงไม่ได้ เขาก็คงต้องใช้ชีวิตของผู้คนจำนวนมากมาแลกกับช่วงเวลาแห่งความสงบสุข

ตัวเลือกทั้งสองต่างไม่ใช่ตัวเลือกที่เขาเต็มใจที่จะเลือกในตอนนี้ ท่านอาจารย์ซิกเลอร์นั้นเป็นพวกนักต้มตุ๋นอย่างแน่นอน เขาไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด ดังนั้น เบนจามินจึงได้แต่ฝากความหวังไว้ที่ฮาร์วีย์

“นายท่านลินช์ นี่มากเกินไปแล้ว!”

ฮาร์วีย์พยุงเบนจามินขึ้นและพูดกับเขาว่า “ถ้าผมมีปัญหากับคุณ ผมคงจะไม่มาถึงที่นี่”

“อีกอย่าง คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้อาจเป็นคนที่ผมตามหาในการเดินทางครั้งนี้ของตัวเองด้วย”