บทที่ 532

‘ท่าทางเป็นแบบนี้ จะไม่เป็นอะไรได้ยังไง?’

แม้แต่รุ่ยลากับเสี่ยวหานก็ยังรู้สึกได้ว่าไม่เพียงแต่เธอกำลังประสบปัญหาเท่านั้น แต่ยังเป็นเรื่องใหญ่อีกด้วย

“เสี่ยวหาน เธอพาน้องไปทานอาหารเย็นก่อน ป้าจะเสิร์ฟอาหารเย็นให้แม่ของเธอ” พี่เลี้ยงพูด

เสี่ยวหานพารุ่ยลาไปที่ห้องอาหาร

พี่เลี้ยงถือถาดแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

ที่ชั้นสอง ในห้องนอนใหญ่

ฉินอันอันหยิบปากกาอัดเสียงออกจากกล่องกระดาษแข็งด้วยมือที่สั่นเทา

เธอกดเล่นโดยไม่ลังเล

“ได้ยินมาว่าหูชิงมีลูกศิษย์ลับที่มีทักษะทางการแพทย์ดีกว่าหูชิงด้วย! คุณบอกฉันหน่อยว่าใครคือลูกศิษย์คนนั้น?”

“ฉันไม่รู้ อาจารย์ไม่เคยบอกฉันเลย”

เสียงที่คุ้นเคยทำให้ร่างกายของเธอสั่นแรงยิ่งขึ้น!

นั่นคือเสียงของเว่ยเจิน!

“อืม ในเมื่อคุณไม่รู้ งั้นฉันจะตัดนิ้วของคุณออกแล้วส่งไปให้คนที่มีแนวโน้มเป็นไปได้มากที่สุด… ดูสิว่าจะเรียกร้องความสนใจจากเธอได้ไหม?”

เสียงอันชั่วร้ายทำให้ขนลุก

ทันใดนั้นก็มีเสียง ‘ปัง’ ดังมาจากเครื่องบันทึก!

มีดหล่นลงมาและมีเสียงกรีดร้อง!

เสียงร้องไห้แสนเจ็บปวดและน่าสังเวชของเว่ยเจินทำให้ฉินอันอันทรุดลงทันที!

น้ำตาทำให้สายตาของเธอพร่ามัว เธอกำนิ้วแน่นจนเล็บของเธอทิ่มเข้าไปในฝ่ามือ แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บปวด!

พี่เลี้ยงยืนถือถาดอยู่นอกประตูห้อง

ตอนที่ยกมือเคาะประตูกลับได้ยินเสียงกรีดร้องเบา ๆ ในห้องนอน

ใบหน้าของพี่เลี้ยงเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว เธอพลันยกถาดกลับลงไปชั้นล่างทันที

“เธอไม่กินเหรอ?” บอดี้การ์ดเอ่ยถามเมื่อเขาเห็นอาหารบนถาดยังอยู่ครบ