บทที่ 533

พี่เลี้ยงและบอดี้การ์ดก็ตกตะลึงเช่นกัน

“คุณฉิน ดึกแล้ว คุณจะไปไหนเหรอครับ?”

ร่างกายของฉินอันอันแข็งทื่อ เธอไม่สามารถแสร้งทำเป็นสงบได้และไม่สามารถแม้แต่แกล้งยิ้มให้ลูกของเธอได้ด้วย

เธอมองเสี่ยวหานด้วยดวงตาสีแดงเข้ม “เสี่ยวหาน ดูแลน้องดี ๆ นะลูก”

เสี่ยวหานเป็นคนเข้มแข็งมาโดยตลอด แต่ท่าทางของแม่ตอนนี้ทำให้เขากลัว

ไม่ว่าเขาจะแก่แดดแค่ไหน เขาก็ยังเป็นแค่เด็กอายุห้าขวบเท่านั้น

เขาเอื้อมมือออกไปคว้าชายเสื้อของฉินอันอันแล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่เต็มใจและหวาดกลัว “แม่จะไปไหนเหรอครับ?”

โดยปกติ ฉินอันอันจะอธิบายให้ลูก ๆ ฟัง แม้ว่าจะเป็นเรื่องโกหก แต่ก็ต้องสงบอารมณ์ของลูก ๆ ก่อน

แต่ตอนนี้ร่างกายของเธอชาและสมองไม่สามารถคิดได้ตามปกติ!

ในสมองมีแค่ความคิดเดียวเท่านั้น เธอจะไปประเทศบีเพื่อช่วยเว่ยเจิน!

ไม่ว่าจะเสี่ยงแค่ไหนก็ไม่สน!

เว่ยเจินถูกพาตัวไปเพราะเธอ ถ้าเว่ยเจินไม่รู้จักเธอ เขาคงไม่ต้องมาทนทรมานกับการกระทำที่ไร้มนุษยธรรมแบบนี้!

นิ้วที่เปื้อนเลือดนั้นเหมือนใบมีดแหลมคมทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเธอ!

......

แท็กซี่จอดอยู่ด้านนอกประตูลานบ้าน

ก่อนที่ไมค์จะลงจากรถ เขาได้ยินเสียงร้องไห้ที่ทำให้ใจสั่นของรุ่ยลา คิ้วของเขาขมวดแน่นทันที

เขาเห็นเด็กสองคนจับมือของฉินอันอันไว้... ในขณะที่ฉินอันอันกำลังถือกระเป๋าเดินทางอยู่ในมือและยืนกรานที่จะออกไป

ด้วยหัวใจที่เต้นรัว เขาเดินไปหาฉินอันอันและคว้ากระเป๋าเดินทางออกจากมือของเธอ

“ฉินอันอัน เธอบ้าไปแล้วเหรอ?! ลูกร้องไห้อยู่เธอไม่ได้ยินรึไง?!” ไมค์โยนกระเป๋าเดินทางของเธอออกไป วางมือบนสะโพกแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? ฉันได้ยินมาว่ามีพัสดุ... แล้วพัสดุอยู่ไหน?!”

เธอลดสายตาลงแล้วเดินจากไป

ไมค์ตามเธอไป

“ฉันเซ็นรับพัสดุตอนบ่ายโมง ถ้าฉันไม่ไปประเทศบีภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงหลังจากเซ็นรับพัสดุ พวกเขาจะฆ่าพี่เว่ย!” ดวงตาของฉินอันอันเต็มไปด้วยความมืดมิดอันไม่มีที่สิ้นสุด “ฉันเหลือเวลาไม่มากแล้ว... นายอย่ามาห้ามฉันเลย!”