บทที่ 534

วางสายโทรศัพท์

เธอเหลือบมองนาฬิกา

ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน

ที่ตั้งทางของสนามบินค่อนข้างไกล ตราบใดที่เขาอยู่ในเมืองก็จะใช้เวลามาอย่างน้อยเกือบหนึ่งชั่วโมง

และเธอกำลังจะขึ้นเครื่องในอีกสี่สิบนาที

ไม่มีทางที่เธอจะรอเขาได้

ถ้าเธอพลาดเที่ยวบินรอบนี้ เที่ยวบินถัดไปก็จะต้องรอจนถึงเช้าวันพรุ่งนี้

เธอไม่มีเวลามากขนาดนั้นแล้ว

ไมค์เห็นว่าเธอสีหน้าดูแย่มาก เขาจึงยื่นมือออกไปจับมือเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบของเธอไว้

“ฉินอันอัน เธอไม่ต้องกลัวนะ คนคนนั้นหาเธอ อาจเป็นเพราะเขาต้องการให้เธอช่วยรักษาอาการป่วยของเขาก็ได้” ไมค์ปลอบใจเธอ “เธอยื้อเวลาออกไปให้ได้มากที่สุด ฉันจะหาทางช่วยเธอเอง”

ฉินอันอันพึมพำ “ช่วยพี่เว่ยก่อน”

“อืม”

“พี่เว่ยกับฉันรู้จักกันมาหลายปีแล้ว ฉันขอความช่วยเหลือจากเขานับครั้งไม่ถ้วนและเขาก็ไม่เคยปฏิเสธฉันเลยสักครั้ง ทุกครั้งที่เขาได้รับอะไรดี ๆ เขาก็จะแบ่งปันให้ฉันตลอด เขาไม่เคยขอให้ฉันทำอะไรให้เขาไม่เคยเลย… ทุกครั้งที่ฉันชวนเขาไปกินข้าว สุดท้ายเขาก็เป็นคนจ่ายเงินตลอด สำหรับฉัน เขาเปรียบเสมือนพี่ชายที่คลานตามกันออกมา” ฉินอันอันน้ำตาไหลขณะพูด “แค่เขาพูดชื่อฉัน เขาก็ไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้แล้ว!”

ดวงตาของไมค์แดงเล็กน้อย เขากอดเธอ “หยุดร้องไห้ได้แล้ว พี่เว่ยจะต้องปลอดภัย”

......

ที่คฤหาสน์สตาร์ริเวอร์

การจากไปของฉินอันอันและไมค์ทำให้เด็กทั้งสองรู้สึกหดหู่ใจ

ไมค์บอกพวกเขาว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในประเทศบี และพวกเขาจำเป็นต้องจัดการกับมัน พวกเขาจะกลับมาทันทีหลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว

คำว่า 'กลับมาทันที' นี้ใช้เวลานานเท่าใด?

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้แปลกมากจนเสี่ยวหานเดาไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น

เขามีลางสังหรณ์ในใจ

คงมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นแน่ ๆ จึงทำให้แม่ต้องเสียใจและต้องรีบออกไปแบบนี้!

แม่ของเขาไม่เคยทิ้งเขากับน้องโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า และยืนกรานที่จะจากไปให้ได้แบบคืนนี้