บทที่ 637

“มีใครอยากลองไหม?” เจ้าหน้าที่ถามเอ่ยถามนักท่องเที่ยวที่สนใจ

มีคนยกมืออยากลองจำนวนไม่น้อย

ฉินอันอันเองก็ยกมือขึ้นเช่นกัน ทว่าร่างกายของเธอราวกับถูกมนต์สะกด ตัวเธอแข็งทื่ออย่างหนัก จนขยับไม่ได้

เธอเกือบลืมไปแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับประเทศนี้ ทว่าตอนนี้ ความทรงจำเหล่านั้นก็หลั่งไหลออกมาอย่างท่วมท้น!

เธอคิดไม่ถึงเลยว่า เทคโนโลยีในปัจจุบันจะพัฒนาจนก้าวหน้าขนาดนี้

หุ่นยนต์สามารถเลียนแบบเสียงคนได้จริง

ดังนั้นตอนที่เสิ่นอวี๋ถูกควักลูกตาแล้วได้ยินเสียงของเธอ เป็นไปได้ไหมว่าเสียงที่เธอได้ยินคือเสียงของหุ่นยนต์

ผู้หญิงคนหนึ่งได้รับเชิญขึ้นไปบนเวที เธอทักทายหุ่นยนต์ว่า “ไฮ สวัสดี ฉันชื่อลิลลี่ ฉันอยากทดสอบว่าคุณสามารถเลียนเสียงของฉันได้จริงไหม”

หุ่นยนต์เงียบไปสองสามวินาที จากนั้นพูดว่า “สวัสดีลิลลี่ ฉันกำลังพยายามเลียนแบบเสียงของคุณ! คุณคิดว่าเหมือนไหม?”

มีเสียงหัวเราะดังมาจากด้านล่างเวที!

เสียงเลียนแบบของหุ่นยนต์นั้นค่อนข้างคล้ายคลึง เพียงแต่ท้ายที่สุดแล้วมันคือหุ่นยนต์ มันจึงพูดช้า ๆ และ ทื่อ ๆ ทำให้ฟังแล้วรู้สึกค่อนข้างแปลก

จู่ ๆ หัวใจที่ตึงเครียดของฉินอันอันก็ผ่อนคลายลง

ผลที่ได้กับสิ่งที่เธอจินตนาการไว้ค่อนข้างต่างกัน

“เจ้านาย คุณสนใจเรื่องนี้เหรอครับ?” บอดี้การ์ดพูด “หุ่นยนต์ตัวนี้แย่กว่านักแสดงตลกที่เลียนเสียงได้บางคนอีกนะครับ!”

“จริงเหรอ? มีคนที่เลียนเสียงคนอื่นได้แบบเป๊ะ ๆ จริงเหรอ?” ฉินอันอันไม่เคยสนใจเรื่องนี้มาก่อนเลย

“แน่นอนครับ! คุณสามารถค้นหาในอินเตอร์เน็ตดูได้ มีเยอะมาก! นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยนะครับ” บอดี้การ์ดพูดพร้อมชี้ไปด้านหน้า “เจ้านาย ตรงนั้นมีชิงโชคลอตเตอรี่ พวกเราไปจับฉลากกันเถอะ!”

ฉินอันอันกระวนกระวายแล้วตามบอดี้การ์ดไป

“เสี่ยวหาน เธอจับสิ!” บอดี้การ์ดอุ้มเสี่ยวหานขึ้นแล้วให้เขาจับฉลาก

เสี่ยวหานไม่ได้สนใจการชิงโชคมากนัก แต่ว่าเขาสนใจของรางวัล

รางวัลที่หนึ่งคือหุ่นยนต์ที่เท่มาก

ถ้าซื้อ ราคาต้องแพงแน่