บทที่ 638

ตัวของเขานิ่งอยู่กับที่ เธอรีบเดินไปหาเขา

“คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา

บนหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ สายตาหันไปทางอื่น พูดเสียงเบาอย่างที่สุด “เมื่อวาน”

“คุณมาทำอะไรที่นี่?” เสียงของเธอดังขึ้น “คุณมาคนเดียวเหรอ?”

เธอเองก็ไม่รู้ตัวว่าทำไมเธอถึงหยุดเขา ทำไมเธอถึงไล่ถามคำถามเหล่านี้

ก่อนหน้านี้ พวกเขาทั้งสองเพิ่งทะเลาะกันมา และต่างฝ่ายต่างไม่ยอมแพ้

เมื่อเจอหน้ากันตอนนี้ จึงเป็นคนแปลกหน้าต่อกันโดยสิ้นเชิง

แต่เธอไม่สามารถควบคุมความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองได้ ถ้าเขามาหาเธอล่ะ?

“มีงานบรรยายที่โรงเรียน” ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงอย่างเย้ายวนขณะที่อดมองเธอไม่ได้ “ผมเคยเรียนมัธยมปลายที่นี่หนึ่งปี มีบรรยายช่วงบ่าย คุณอยากไปดูไหม?”

ในใจของเธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ซ่อนไว้ได้ดี

“วันนี้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวหาน ไม่ว่าง” เธอพูดพร้อมกับมองไปทางเสี่ยวหาน

รอยยิ้มบนหน้าเสี่ยวหานหายไปนานแล้ว และตอนนี้เขากำลังมองมาทางพวกเธอด้วยสีหน้าไม่แยแส

บอดี้การ์ดถือหุ่นยนต์ที่ได้มาจากการชนะลอตเตอรี่ เขายืนอยู่ข้างเสี่ยวหานและมองไปทางพวกเขาเช่นกัน

ฉินอันอันสูดลมหายใจอย่างกระอักกระอ่วน “ฉันแค่รู้สึกว่ามันบังเอิญไปหน่อยที่จู่ ๆ เจอคุณที่นี่” หลังจากหยุดไปชั่วขณะก็พูดต่อว่า “ฉันขอตัวก่อนค่ะ”

หลังจากที่เธอก้าวไปข้างหน้า ฝ่ามือใหญ่ของเขาคว้าแขนของเธอเอาไว้แล้วพูดว่า “เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ” ด้วยกลัวถูกเธอปฏิเสธ เขาพูดเสริมอีกว่า “ผมจะกลับพรุ่งนี้แล้ว”

“เสี่ยวหานคงไม่อยากกินข้าวกับคุณ เพราะงั้น...”

“ผมรู้ว่าคุณมีวิธี เขาเชื่อฟังคุณที่สุด” เขาเดินไปหาเธอแล้วมองเธอด้วยสายตาลึกซึ้งแล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “อันอัน ขอโทษนะ ก่อนหน้านี้ผมไม่ควรสงสัยคุณ ถึงแม้ว่าเจตนาของผมไม่ใช่แบบนั้น แต่มันสร้างอันตรายให้คุณ”

ใบหน้าของเธอถูกฉาบด้วยสีแดงทันที

อุณหภูมิของร่างกายเพิ่มขึ้นในไม่กี่วินาทีจนร้อนวูบวาบ

เธอคิดไม่ถึงว่าจู่ ๆ เขาจะพูดเรื่องนี้