บทที่ 639

ห้องส่วนตัวขนาดใหญ่ มีเพียงพวกเขาสามคน

บรรยากาศทั้งเงียบงันและน่าขนลุก

หลังจากที่พนักงานเสิร์ฟนำอาหารมาวางบนโต๊ะแล้วก็ถอยออกไป

ฟู่สือถิงครุ่นคิดอยู่ในใจ และกำลังจะเอ่ยปากพูด ฉินอันอันกลัวว่าเขาจะหาเรื่องให้เสี่ยวหานโกรธ ดังนั้นจึงพูดตัดหน้าเขา “เสี่ยวหาน ลูกบอกว่าหิวไม่ใช่เหรอ? อาหารร้านดีรสชาติดี กินเยอะ ๆ นะลูก”

เธอคีบอาหารให้เสี่ยวหานเต็มชาม

เสี่ยวหานกินอย่างบึ้งตึง ไม่แม้แต่จะเหลือบมองฟู่สือถิง

ฟู่สือถิงหยิบช้อนขึ้นมาแล้วตักซุปผักกับซี่โครงยื่นให้ฉินอันอัน “คุณวางแผนกลับประเทศเมื่อไหร่?”

ฉินอันอันไม่ต้องการคุยกับเขาต่อหน้าลูกชาย เพราะเสี่ยวหานรู้สึกอ่อนไหวกับเขาเป็นพิเศษ

ถ้าคำพูดไหนของเขาทำให้เสี่ยวหานไม่มีความสุข มันจะยิ่งทำให้ช่องว่างระหว่างพ่อกับลูกห่างไกลขึ้นเท่านั้น

“กินข้าวก่อนเถอะค่ะ!” เธอลดสายตาแล้วกินคำเล็ก ๆ

จากนั้นไม่นานเสี่ยวหานกินข้าวเสร็จ เขาวางตะเกียบลง “แม่ครับ ผมอยากนอนแล้ว ผมกลับบ้านก่อนนะครับ”

ฉินอันอันวางตะเกียบลงทันที ต้องการกลับไปกับเขา

“แม่ แม่ยังกินไม่หมดเลย! ผมจะให้ลุงบอดี้การ์ดส่งผมกลับบ้านเองครับ” เสี่ยวหานพูดจบก็ยกกระเป๋านักเรียกที่สะพายติดตัวมาด้วยขึ้นมาแล้วเดินออกไปข้างนอก

หลังจากที่‘บุคคลที่สาม’ เดินออกไปแล้ว ในที่สุดฟู่สือถิงก็เอ่ยปาก

“เสี่ยวหานจะกลับไปที่ค่ายฤดูร้อนพรุ่งนี้ คุณวางแผนกลับเมื่อไหร่?” เขาเปิดริมฝีปากบางของเขาเบา ๆ “พวกเรากลับด้วยกันได้นะ”

“ฉันไม่อยากกลับวันพรุ่งนี้ค่ะ” ฉินอันอันปฏิเสธเขาอย่างสุภาพ

“งั้นพรุ่งนี้ผมจะยังไม่กลับแล้วกัน” เขาพูดตามการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์

ฉินอันอัน “....”

“ไม่ต้องห่วง ผมไม่รบกวนคุณหรอก” เมื่อเห็นเธออึ้งไป เขาก็เปลี่ยนเรื่อง “อีกไม่นาน ลูกของพวกเราจะอายุหกเดือนแล้ว เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ”

“เร็วเหรอ?” เธอไม่รู้สึกแบบนั้น เพราะช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายเกินไป