บทที่ 687

เขามองเห็นอย่างชัดเจนว่าใบหน้าของนั่วนั่วถูกของเหลวสาดใส่ ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีแดงและพุพองอย่างรวดเร็ว…

เขาตกใจจนถอยหลังไปสองสามก้าว ปากพึมพำว่า “นั่วนั่ว ไม่ต้องกลัว! ผมจะเรียก… เรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย!”

แขกที่มารับประทานอาหารต่างทยอยพากันออกไปด้วยความหวาดกลัว พนักงานของร้านรีบเข้ามาตรวจสอบสถานการณ์ทันที

พวกเขาตกใจมากหลังจากได้เห็นใบหน้าของนั่วนั่ว

ใบหน้าของนั่วนั่วเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวด ท่ามกลางน้ำตาที่อาบหน้า เธอเห็นทุกคนมองเธอด้วยสายตาหวาดกลัว เธอคลายมือสั่นเทาที่ปิดหน้าตัวเองลง…

เลือด…น้ำเลือด…ดูเหมือนจะมีชิ้นเนื้ออยู่ด้วย…

“กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด!” เธอกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง

......

ฉินอันอันกำลังกินไอศกรีมตอนที่เธอรับสายจากฟู่เย่เฉิน

บาร์บีคิวในร้านรสชาติดี แต่ไอศกรีมอร่อยกว่า

มันเป็นสิ่งต้องห้ามของฉินอันอันมาตลอด แต่ไอศกรีมร้านนี้ทำให้เธออดใจไม่ไหว เธอจึงกินไปหลายคำ

“น่ากลัวเหลือเกิน! ฉินอันอัน ตอนนี้ผมหนาวไปทั้งตัวแล้ว! คืนนี้ผมต้องฝันร้ายแน่!” เสียงของฟู่เย่เฉินดังขึ้นที่ปลายสายกระสับกระส่ายอย่างหวาดกลัว “ถ้าคนที่นั่งอยู่ข้ามผมเมื่อกี้นี้คือคุณ… เดาสิว่าตอนนี้คุณจะเป็นยังไง?”

ฉินอันอันกำโทรศัพท์แน่นขึ้น “เกิดอะไรขึ้นกันแน่? หรือว่า…มีคนถูกฆ่างั้นเหรอ?”

หลีเสี่ยวเถียนได้ยินคำพูดของเธอ ก็หันมามองเธออย่างตื่นตัวทันที

ฟู่เย่เฉินที่อยู่ปลายสายอีกด้าน ถอนหายใจ “ก็ไม่เชิงหรอก แต่ผมคิดว่านี่มันน่ากลัวกว่าความตายเสียอีก เพราะนั่วนั่วเสียโฉมแล้ว! แค่ไม่กี่นาที ใบหน้าของเธอก็พังยับเยิน!”

ฉินอันอันรู้สึกได้ถึงเจ็บปวดบนใบหน้าอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ไม่ใช่เพราะสงสารนั่วนั่ว แต่เธอใจหายกับวิธีการอันโหดร้ายของถังเชี่ยน!

“ถังเชี่ยนน่ากลัวเกินไปแล้ว! ฉินอันอัน จากนี้คุณต้องระวังหน่อยนะ! อย่าโทษว่าผมไม่เตือนคุณล่ะ!” ฟู่เย่เฉินหายใจติดขัด “นั่วนั่วถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลแล้ว ตอนนี้ผมต้องไปสถานีตำรวจเพื่อให้ปากคำ คาดว่าหลังให้คำปากเสร็จ ถังเชี่ยนจะมาหาผมแน่”