5

ชายหนุ่มมองบริเวณอย่างค่อนข้างพอใจกับสภาพโดยรวม บ้านที่พีรยาหาไว้เป็นบ้านชั้นเดียวมีรั้วรอบขอบชิด มีรปภ.หมู่บ้านดูน่าจะปลอดภัยในระดับหนึ่ง

“อยู่ที่นี่ถ้ามีปัญหาอะไรอ้อมบอกเราได้เลยนะ เรื่องรพ.ไม่ต้องห่วงที่นี่ใกล้เชียงใหม่ ขับรถไปแปบเดียวถึง”

“ขอบใจนะสนที่มาส่ง แล้วจะกลับกรุงเทพฯเลยหรือพักสักคืนก่อนไหม เราว่าพักสักคืนดีกว่า” อวิกาชวนน้องชายอดีตสามีพักสักคืน

วสนต์ทำท่าคิด “จริงๆ เราไม่มีงานด่วน ลาไว้แล้วมีเวลาอีกสองวันสบายๆ แล้วลดาจะกลับวันไหนเหรอ” เขาหันไปถามลดาวัลย์

“ก็คงจะคืนพรุ่งนี้มั้ง จะได้ไปถึงเช้ามะรืนยังไม่ได้จองตั๋วเลย คงต้องดูตั๋วก่อน” ลดาวัลย์พูดถึงตั๋วรถทัวร์ วสนต์ขมวดคิ้ว

“จะไปจองทำไมก็กลับด้วยกันสิ ฉันไปรับเธอมาก็ต้องไปส่ง”

ลดาวัลย์รีบปฏิเสธ “ไม่เป็นไรหรอก ฉันกลับเองได้”

“เธอนี่น่าจะเพี้ยน มีรถกลับสบายๆ ไม่ชอบ หรือกลัวฉันจะทำอะไรเธอ” วสนต์ส่ายหน้าไปมาเบาๆ

“เปล่า ใครเขาจะไปคิดแบบนั้น” ลดาวัลย์เถียงทันที อวิกามองสองคนที่ต่อปากต่อคำกันไปมา เธอว่าเธอผิดสังเกตอะไรบางอย่างของคู่นี้แล้วแต่ไม่ทักดีกว่า ดูไปเรื่อยๆ อวิกาคิดในใจ

เย็นนั้นพวกเธอทั้งสี่คนออกไปทานอาหารที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง บรรยากาศสบายๆ อยู่ริมน้ำ ลมพัดเย็นสบายทำให้อวิกาสบายใจขึ้น จนมีเสียงหนึ่งทักขึ้น

“อ้อม ลดามาเที่ยวเหรอ” สองสาวหันไปมองรวมถึงพีรยา ทุกคนพูดพร้อมกัน

“พี่วิน” นาวินเดินตรงมาหา “เป็นไง ได้ข่าวว่าอ้อมแต่งงานตอนนั้นพี่ไม่อยู่ไทย โทษทีนะที่ไม่ได้ไปร่วมงาน”

อวิกาหน้าสลดลง “ไม่เป็นไรค่ะพี่วิน พี่วินมากับใครเหรอคะ” เธอเห็นคนกลุ่มใหญ่ที่มากับนาวิน