6

วสนต์และลดาวัลย์เดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น ส่วนพีรยาต้องไปทำงานตามปกติ อวิกาตื่นเช้ามาเตรียมอาหารให้ตัวเองและเผื่อเพื่อนสาวด้วย

“หอมกาแฟจังเลย มีอ้อมมาอยู่ด้วยเราอ้วนแน่ๆ” พีรยาส่งเสียงมาก่อนตัว เธอเปิดประตูห้องนอนออกมาและแต่งตัวพร้อมไปทำงาน

“กินข้าวก่อนมด ไปทำงานเช้าจังเข้างานกี่โมงน่ะ” อวิกามองเวลามันเพิ่งเจ็ดนาฬิกา

“วันนี้เข้างานเช้าน่ะ แต่พอมีเวลากินก่อนได้ ต้องไปสแกนนิ้วต้องแปดโมงเช้า” พีรยาตอบ เธอนั่งลงที่โต๊ะทานข้าวเริ่มชงกาแฟของตนเองและคุยไปด้วย

“แล้ววันนี้อ้อมอยู่คนเดียวได้ไหม” เธอถามอย่างเป็นห่วงเพื่อน

“อยู่ได้ เดี๋ยวเราจะจัดของค่อยๆ ทำไปไม่รีบ” อวิการีบพูดให้อีกฝ่ายสบายใจ ยังมีของอีกหลายกล่องที่เธอยังไม่ได้เปิดออกดู

“ฮื่อ... งั้นเดี๋ยวเราไปดูงาน ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีอะไรมากเราจะลางานพาอ้อมไปฝากท้องนะ” พีรยาวางแผน

“รอวันหยุดก็ได้มด เราไม่รีบหรอก”

เมื่อพีรยาออกไปทำงานแล้ว หญิงสาวจึงเริ่มรื้อของที่ขนมาจากกรุงเทพฯ จัดเข้าที่เธอเปิดดูทีละกล่องไปเรื่อยๆ จนมาถึงกล่องใบหนึ่ง อวิกาขมวดคิ้วกล่องใบนี้เธอไม่ได้จะเอามา เพื่อนๆ ที่ช่วยขนคงไม่รู้หยิบมาด้วย

เธอมือสั่น หญิงสาวจำได้ดีว่ากล่องนี้เธอเก็บอัลบั้มรูปตอนแต่งงานและพรีเวดดิ้ง อวิกานึกย้อนไปถึงเรื่องในอดีต

เธอ พีรยา ลดาวัลย์และวสนต์ เป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่สมัยมัธยม จนเมื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยเธอสี่คนก็สอบได้ที่เดียวกัน วสนต์ติดคณะแพทย์ เธอและลดาวัลย์สอบติดเทคนิคการแพทย์ ส่วนพีรยาสอบติดคณะวิทยาศาสตร์

เมื่ออยู่ในมหาวิทยาลัยความที่เรียนคนละคณะ อาจจะมีเวลาว่างมาเจอกันน้อยลง แต่ความเป็นเพื่อนไม่หายไปไหน จนเมื่อเรียนจบแต่ละคนต่างแยกย้าย หลังเรียนจบเธอและลดาวัลย์เข้าทำงานในตำแหน่งนักเทคนิคการแพทย์คนละหน่วยงานกัน จนอีกสองปีต่อมาวสนต์ก็มาทำงานใช้ทุนที่โรงพยาบาลเดียวกับเธอ