บทที่ 281 ปรากฏตัวที่เสินโจว

“หนูคิดถึงแม่ คิดถึงพ่อด้วย…..”

เสียงของเถียนเถียนยังคงสดใสเหมือนเคย แต่ว่าเสิ่นเสวี่ยสัมผัสได้ ว่าเถียนเถียนไม่ได้ร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน ดูนิ่งขึ้นเยอะ

“เถียนเถียนเด็กดี รอแม่อีกหน่อยนะ แม่สัญญา ว่าอีกไม่นานจะไปรับหนูกลับบ้าน โอเคไหม?”

ยิ่งได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของเถียนเถียนน ขอบตาของเสิ่นเสวี่ยก็ยิ่งเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา และหยดแหมะลงมาอย่างไร้สุ้มเสียง

เถียนเถียนลังเลอยู่สักพัก ก็เอ่ยพูดว่า “แม่ จู่ๆหนูก็ไม่อยากกลับบ้านแล้ว”

“อยู่ที่นี่สนุกมาก มีเพื่อนมาเล่นกับหนูตั้งหลายคน แถมยังมีของอร่อยเยอะแยะ ลูกอมก็อร่อยสุดๆ”

“ที่บ้านไม่เห็นมีลูกอมอร่อยๆแบบนี้เลย”

จู่ๆเสียงของเถียนเถียนก็เปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งและเลื่อนลอย

ในฐานะของคนเ็นแม่ เสิ่นเสวี่ยจึงรู้ได้ในทันทีว่าเถียนเถียนผิดปกติ หัวใจของเธอไหวสะท้าน รีบพูดว่า “เถียนเถียน เด็กดี พ่อกับแม่กำลังตามหาหนูอยู่ รอเรากลับบ้านด้วยกัน แล้วแม่จะซื้อลูกอมอร่อยๆให้หนูกิน ดีไหม?”

“ดีค่ะ หนูคิดถึงพ่อกับแม่จัง”

เถียนเถียนพูดจบได้ไม่ทันไร โทรศัพท์ก็ถูกชายหนุ่มคนนั้นแย่งไป

“หมดเวลาแล้ว”

เสียงของชายหนุ่มเรียบนิ่งเป็นอย่างมาก

หลังจากคุยโทรศัพท์กับเถียนเถียนเสร็จ ครั้งนี้ เสิ่นเสวี่นไม่ได้อาลัยอาวรณ์เหมือนที่ผ่านๆมา กลับกันยิ่งระวังตัวมากขึ้น เธอเอ่ยถามเสียงเย็นว่า “ลูกอมที่ลูกสาวฉันพูดถึง มันคืออะไรกันแน่?”

“ห้ามทำอะไรลูกสาวฉันเด็ดขาด แล้วฉันจะเชื่อฟังที่แกบอกแต่โดยดี!”

เมื่อชายหนุ่มได้ยินแบบนั้น ก็ส่งเสียงหัวเราะพอใจออกมา “คุณเสิ่น ไม่เครียดสิครับ”

“ผมจะทำร้ายสาวน้อยน่ารักคนนี้ได้ยังไง? ก็แค่ให้กินลูกอมนิดๆหน่อยๆเท่านั้นเอง ไม่เป็นอะไรหรอก”

“เอาล่ะ คงต้องวางสายก่อนแล้ว หลังจากนี้ มีภารกิจต่อไปรอคุณอยู่”

“ข้างล่างตึกมีรถมาจอดรอคุณแล้ว ออกเดินทางได้”

พูดเสร็จ อีกฝ่ายก็ตัดสายไปอย่างไร้เยื่อใย

ขณะเดียวกัน เสียงบีบแตรข้างล่างตึกก็ดังขึ้นมา

เสิ่นเสวี่ยหลับตาลงสักพัก จากนั้นก็หันหลังเดินออกไปจากห้อง

ณ คฤหาสน์

หยางยี่นั่งพิงโซฟา คีบบุหรี่ไว้ที่ปลายนิ้ว

ภรรยาของตัวเองกำลังถูกคนอื่นควบคุม ลูกสาวก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน

ความรู้สึกที่ทำอะไรไม่ได้แบบนี้ เขาไม่เคยได้สัมผัสมันมาก่อน

อย่างตอนนี้ เมียกับลูกตกอยู่ในมือของคนอื่น แต่เขากลับทำได้แค่นั่งสูบบุหรี่เซื่องซึมอยู่ตรงนี้

ต่อให้ขอความช่วยเหลือจากกษัตริย์ อาศัยบารมีที่เขามีอยู่ในมือ ก็ไม่สามารถสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับคนกลุ่มนั้นได้อยู่ดี

หรือพูดอีกอย่างก็คือ เขาจะยังทำอะไรไม่ได้ต่อให้รู้ทั้งรู้ว่ามีคนซุ่มโจมตีอยู่ก็ตาม

หยางยี่หลับตาลง เอาแต่ขบคิดไม่หยุด ว่าตัวเองเลือกถูกหรือเลือกผิด

เพื่อปกป้องประเทศ เขาลงสนามสู้รบ จนได้ขึ้นมานั่งตำแหน่งที่อยู่เหนือคนอื่น แต่อยู่ใต้คนคนเดียวเหมือนอย่างปัจจุบันนี้

การที่เขาเลือกอย่างนี้ มันถูกต้องแล้วใช่ไหม?

ถ้าเขาไม่ได้เป็นราชาเทพ ถ้าทุกอย่างนี้ไม่เกิดขึ้น ถ้าเขาเลือกที่จะไม่รับเกียรติยศอันสูงส่งนี้ไว้ ตอนนี้เขาจะได้อยู่กับภรรยาและลูกไหม?

ในตอนนี้ จู่ๆหยางยี่ก็รู้สึกเสียใจภายหลัง

เขาเสียใจที่ตอนนั้นตัวเองตัดสินใจเข้ากองทัพ เสียใจกับทุกอย่างในอดีต

แต่เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว เสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์

ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว มัวแต่เซื่องซึมก็คงไม่ใช่ตัวเขาเท่าไหร่ ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้ ก็มีแค่รออย่างข่าวสารใหม่อย่างเงียบๆ

วันนี้ทั้งวัน หยางยี่สูบบุหรี่หมดไปหลายมวน ราวกับว่าทุกอย่างจะพลิกเปลี่ยนไปมาภายในชั่วข้ามคืน