บทที่ 284 ความผิดหวังของเขา

ในขณะเดียวกัน รอยแผลเป็นบนร่างกายของเขา ถ้าเป็นราชาธรรมดา คงไม่มีทางทิ้งรอยแผลเป็นลึกขนาดนั้นได้

ชายคนนี้ ไม่่ใช่มนุษย์ธรรมดาตั้งนานแล้ว เขาคืออสุรกายจากนรก คือสิ่งมีชีวิตที่อยู่สูงสุดบนห่วงโซ่

และราชาธรรมดาทั่วไป ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อของเขา

“วันนี้ หยางยี่คนนี้ยินดีต่อสู้จนถึงจุดจบ!”

หยางยี่เอ่ยพูดเสียงต่ำ กล้ามเนื้อทั่วร่างกายของเขาพองตัวขึ้นมา ต่อมาร่างของเขาก็หายวับไปในทันที

ออสการ์นิ่งค้าง ไม่มีทางที่หยางยี่จะหายตัวกลางอากาศได้ แต่รอบด้านของเขา กลับไร้เงาอีกฝ่าย

ในตอนนี้เอง ความเย็นยะเยือกก็แล่นวูบมาจากด้านหลัง

ออสการ์ไหวพริบไม่ค่อยดี เตรียมจะพลิกมือทั้งสองข้างบล็อกการโจมตีจากหยางยี่ที่กำลังพุ่งเข้ามาด้านหลัง แต่ไม่ทัน

"เร็วมาก!"

ออสการ์คิดในใจ และในขณะเดียวกัน เขาก็ถูกแรงมหาศาลของหยางยี่ผลักจนเซถอยหลังไปหลายก้าว มือทั้งสองข้างชาหนึบขึ้นมาเป็นระยะ

พื้นยุบลงมาด้วยในขณะนี้

เมื่อออสการ์เห็นเช่นนี้ ใบหน้าของเขาก็มืดมน เขาสะบัดมือ รู้ว่าหากวันนี้เขาประมาทศัตรูมากเกินไป เขาคงถูกศัตรูฆ่าอย่างแน่นอน

ดังนั้น หากต้องการเอาชนะหยางยี่ ก็ต้องใช้กำลังทั้งหมดเพื่อต่อสู้!

จากนั้น เขาก็เคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าว่องไว พุ่งโจมตีหยางยี่ทันที!

อีกด้าน เฉาสงและจินหรันกำลังสู้กับแจ็คอย่างดุเดือด

ทั้งสองฝ่ายสู้กันอยู่อย่างนั้น ไม่มีใครยอมใคร

แต่ว่า ยิ่งเฉาสงและจินหรันต่อสู้มากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นเท่านั้น

สองคนนี้เป็นใครกันแน่ ความสามารถของพวกเขาถึงได้ไม่ธรรมดาขนาดนี้ ไม่เพียงแค่นั้น ยังทำให้ราชาเทพต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อต่อสู้ด้วย

นี่มัน นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!

อีกด้าน

"โคร่ม!"

เจลิซอาเจียนเป็นเลือด จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นและหมดสติไป

หยิ่งหานย่อตัวนั่งยองๆ เพื่อสำรวจลมหายใจของเจลิซ จากนั้นก็ผลักเธอไปอีกด้าน และมัดเธอไว้แน่น

“นี่น่ะหรือยอดฝีมือที่มาจากต่างประเทศ? ฝีมือแค่นี้เอง!”

หยิ่งหานพูดภาษาอังกฤษได้คล่องด้วยสายตาที่เย็นชา

ทั้งออสการ์และแจ็คต่างสังเกตเห็นความผิดปกติตรงนี้ พอเห็นว่าเจลิซหมดสติไปแล้ว พวกเขาก็สบถออกมาอย่างอดไม่ได้

“ไร้ประโยชน์! Shit!”

หลังจากนั้นหยิ่งหาน ก็เข้าร่วมกับพวกเฉาสงเพื่อต่อสู้กับแจ็ค

ด้านนอกสนามบิน

ท่ามกลางฝูงชน ใบหน้าเล็กๆ ที่มีเสน่ห์ของเสิ่นเสวี่ยดูเป็นกังวลอย่างมาก

แต่ว่า ตอนนี้เธอมองหาจนครบสามรอบแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นคนที่เธอต้องมารับ

หลายคนเริ่มทยอยสลายตัว

ในขณะที่เสิ่นเสวี่ยสงสัยว่าทั้งสามคนอาจจะออกไปแล้ว ทันใดนั้นก็มีเสียงสนั่นดังมาจากสนามบิน

หัวใจของเสิ่นเสวี่ยสั่นสะท้าน เป็นไปได้ไหมว่าสามคนนั้นยังไม่ได้ไปไหน แต่ติดอยู่ข้างใน?

แบบนี้ไม่ได้

คิดมาถึงตรงนี้ เสิ่นเสวี่ยก็เดินเข้าไปในสนามบินอย่างรวดเร็ว

ในตอนนี้เอง เจ้าหน้าที่ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกก็เข้ามาขวางเสิ่นเสวี่ยเอาไว้

“คุณครับ ต้องขออภัยด้วย ตอนนี้สนามบินปิด ไม่อนุญาตให้ใครเข้าออก โปรดให้ความร่วมมือด้วยครับ”

เจ้าหน้าที่เอ่ยพูดด้วยใบหน้าจริงจัง

ใครๆก็รู้ว่า คนที่อยู่ในสนามบินตอนนี้ ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นยอด โดยเฉพาะราชาเทพ เขาอยู่ในเหตุการณ์ด้วยแบบนี้ เป็นใครจะกล้าฝ่าฝืนคำสั่ง?

“สามคนที่อยู่ในนั้นคือคนที่ฉันต้องมารับ พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา ถ้ามีอะไรผิดพลาด พวกคุณรับผิดชอบไหวไหม?”

ใบหน้าที่สวยงามของเสิ่นเสวี่ยเรียบนิ่ง เธอรู้ว่าคนเหล่านี้เองก็ลำบากใจ แต่เธอก็มีปัญหาของตัวเองเช่นกัน

ไม่ว่าในกรณีใดเธอก็ต้องรับชาวต่างชาติสามคนี้ ตราบใดที่เธอรับชาวต่างชาติสามคนนี้ได้ เธอก็จะได้วิดีโอคอลกับเถียนเถียน

เมื่อถึงเวลานั้น เธอจะได้รู้ว่าเถียนเถียนสบายดีหรือเปล่า

ดังนั้นเธอจะต้องไม่ยอมแพ้ง่ายๆ