บทที่ 286 พ่อคือใคร

อาการบาดเจ็บยังไม่หาย การต่อสู้กับออสการ์ ก็เป็นแค่การเริ่มต้นส่วนหนึ่งเท่านั้น ไม่ควรที่จะประมาท

แต่ว่า ตอนนี้หยางยี่อยากรู้มาก ว่าสามคนนี้ ไปที่ไหนกัน

ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่งในเมืองหลวง

หลังจากวางสาย เซี่ยอู๋จุนก็ยื่นโทรศัพท์ให้ปิงอวี่

เขาตีหน้านิ่ง ไม่หลุดอะไรออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว

“กษัตริย์ คราวนี้…”

“ช่างมัน ในเมื่ออีกฝ่ายหาทางจัดการกับมันได้ ก็หมายความว่าพวกเขามีไพ่ใบอื่น เรื่องนี้ ไม่ต้องให้เขาเข้าไปแทรกแซง มันจะเป็นการดีสำหรับทั้งสองฝ่าย”

“แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ เราจะ...”

ปิงอวี่มองมาที่เซี่ยอู๋จุน แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยไอสังหารบ่งบอกทุกอย่าง

เซี่ยอู๋จุนส่ายหน้า “รอดูไปก่อน ถ้ายังไม่ถึงขั้นหมดทางเลือก ห้ามแตะต้องคนของหยางยี่เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าเขาอาละวาดขึ้นมา คงรับมือไม่ได้ง่ายๆแน่”

“รับทราบ"

อีกด้านหนึ่ง

เสิ่นเสวี่ยส่งทั้งสามไปยังจุดหมายปลายทางที่พวกเขาต้องไปต่อได้สำเร็จ จากนั้นเธอก็ถูกคนขับรถพากลับ

เมื่อเสิ่นเสวี่ยนั่งลงบนเตียง ความรู้สึกเหนื่อยล้าก็พลันท่วมท้นเต็มลมหายใจ เธอเอนตัวนอนบนเตียง ดวงตาเริ่มแดงก่ำ

ทุกครั้งที่เธอนึกถึงภาพที่หยางยี่ถูกออสการ์ทำร้ายจนมีสภาพอ่อนแรง เธอก็รู้สึกเจ็บปวดปานใจจะขาด กล่าวโทษตัวเองซ้ำๆ

เธอไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่……

พี่ยี่ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ

เสิ่นเสวี่ยยังคงพูดขอโทษอยู่ในใจ แม้ว่ามันจะช่วยอะไรไม่ได้ แต่ก็พอจะบรรเทาความเจ็บปวดในใจของเธอลงได้บ้าง

ในเวลานี้ โทรศัพท์ของเธอก็ส่งเสียงดังขึ้นมา

คนที่โทรมายังคงเป็นผู้ชายคนนั้น เสิ่นเสวี่ยปรับอารมณ์ แล้วกดรับสาย

“คุณเสิ่น เก่งขึ้นเป็นกองเลยนะเนี่ย!”

“ภรรยาของราชาเทพนี่ม้ามืดชัดๆ ลงมือแค่นี้ ก็ทำให้ราชาเทพเจ็บหนักซะแล้ว เป็นอะไรที่คาดคิดไม่ถึงจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

เสียงหัวเราะของผู้ชายที่อยู่ปลายสาย ฟังดูน่าบาดหูแปลกๆ ฟังจากเสียงหัวเราะ ก็พอจะรู้ว่าเขากำลังอารมณ์ดีสุดขีด

อารมณ์ของเขาดีแค่ไหน อารมณ์ของเสิ่นเสวี่ยก็แย่แค่นั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเอง หยางยี่ก็คงไม่ได้รับบาดเจ็บง่ายๆ

“ฉันทำตามที่นายบอกแล้ว นายยังอยากจะให้ฉันทำอะไรอีก!”

ในที่สุดเสิ่นเสวี่ยก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของเธอได้ จึงหลุดตะโกนออกไป “ลูกสาวฉันล่ะ? ฉันอยากเจอเธอ!”

หลายวันมานี้ สติของเสิ่นเสวี่ยเกือบจะพังทลายลงเนื่องจากถูกกดดันทั้งสภาพจิตใจและร่างกาย และวันนี้ เธอก็ระเบิดออกมาในที่สุด

“ใจเย็นน่า คุณเสิ่น”

“เดี๋ยวผมวิดีโอคอลไป เมื่อกี้ก็แค่ให้คุณได้เตรียมใจ ไม่ต้องคิดมาก~”

น้ำเสียงของชายคนนั้นยังคงยั่วยวนกวนประสาท ราวกับว่าความสำเร็จทั้งหมดนี้ทำให้เขาอารมณ์ดีมากอย่างไรอย่างนั้น

เสิ่นเสวี่ยแทบรอไม่ไหวที่จะได้เห็นเถียนเถียน “เร็วเข้า!”

"ok”

ทันใดนั้น การสนทนาทางโทรศัพท์ระหว่างทั้งสองก็เปลี่ยนเป็นโหมดวิดีโอคอล และภาพจากวิดีโอตรงหน้า คือเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ หน้าตาน่ารัก กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่บนพรม

นั่นมันเถียนเถียน

แต่ว่า……

เสิ่นเสวี่ยเบิกตากว้างทันที

เถียนเถียนในเวลานี้ แตกต่างจากเถียนเถียนที่เธอเคยได้เห็นเมื่อก่อนเป็นอย่างมาก

ตอนถูกพาตัวไป เถียนเถียนยังดูตัวเล็กอยู่เลย แต่ไม่ได้เจอแค่ไม่กี่วัน เธอกลับดูกลมขึ้น

เด็กน้อยแก้มอมชมพู กำลังนั่งเล่นของเล่นอย่างตั้งใจ

สภาพแวดล้อมที่พวกเขาอยู่อาศัยนั้นหรูหรามาก ห้องนั่งเล่นดูกว้างใหญ่ ทุกทิศทางล้วนแล้วแต่เป็นกระจกคริสตัลราคาแพง

สไตล์การตกแต่งแบบนี้ เสิ่นเสวี่ยดูออกเพียงแค่มองแวบแรก มันเป็นการตกแต่งสไตล์นอร์ดิกที่ดูสงบเงียบ ให้รู้สึกสบายใจ