บทที่ 290 ของขวัญชิ้นใหญ่

“เสี่ยวเจี๋ย อย่าลืมติดต่อมานะ”

หยางยี่ตะโกนเสียงแหบออกมา

ทั้งสามคนมองส่งหยางยี่ มองตามมือที่ยื่นออกมาโบกให้ จนสุดท้าย รถก็หายไปจากสายตาของพวกเขา

เมื่อรถออกไป ใบหน้าของตวนมู่เจี๋ยก็เย็นชามาก!

" ได้มาไหม?"

เธอเอ่ยถาม

หวงเยวี่ยพยักหน้า “พอประมาณ!”

เอ้อร์สุ่ยได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะออกมา “ฮ่าฮ่า ไปกันเถอะ ถึงเวลาที่เราจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้พวกเขาแล้ว!”

ขณะที่พูด ร่างทั้งสามคนก็เดินออกจากร้านเคียงข้างกัน ไปยังทิศทางหนึ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้น.

เมื่อหยางยี่ลืมตาขึ้น เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงนุ่มขนาดใหญ่ในคฤหาสน์ และเมื่อเขาขยับตัว เขาก็รู้สึกว่าศีรษะของเขาหนักเหมือนถูกยิง ทั้งมึนงงและปวดไปหมด

"ซี๊ด……"

หยางยี่ลูบหัวของเขา พลันนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อวานเขาดื่มกับเสี่ยวเจี๋ย และคนอื่นๆ จนเมา

เดิมทีเขาดีใจที่ได้พบกับคนในครอบครัวของเขา บวกกับช่วงนี้หยางยี่ก็รู้สึกเหงาๆ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ควบคุมปริมาณแอลกอฮอล์ ถือคติไม่เมาไม่กลับ

สุดท้ายพอมาลองนึกดู เมื่อวานดื่มด้วยกันสี่คน แต่กลับมีเขาเมาเละอยู่คนเดียว

หยางยี่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง และขบคิดอย่างละเอียด

ข้อมูลสำคัญเขาพอรู้มาบ้างแล้ว แต่เหมือนเมื่อวานจะพลาดคำถามหนึ่งไป

นั่นคือ ตำแหน่งของวัตถุโบราณหล่อแกเฉียนคุนอยู่ที่ไหน เมื่อวานเขาคุยเพลินไปหน่อย จนลืมถาม

“ช่างเถอะ อีกไม่กี่วันก็จะได้เจอเสี่ยวเจี๋ยและคนอื่นๆ เอาไว้ถามทีหลังก็ได้”

หยางยี่ส่ายหัว จากนั้นก็พบว่ามีถ้วยชาน้ำผึ้งวางอยู่ เขาจึงหยิบขึ้นมาดื่ม

"ค่อยสบายขึ้นมาหน่อย"

“ราชาเทพ ตื่นแล้วเหรอครับ”

เงาสองยืนอยู่ที่ประตู เมื่อเห็นหยางยี่ดื่มชาน้ำผึ้งที่เขาเตรียมไว้อยู่บนโซฟา ถึงได้เดินเข้ามา

“รู้สึกดีขึ้นหรือยังครับ?”

เงาสองถาม

“ดีขึ้นแล้ว จริงสิ เมื่อวานฉันดื่มไปมากเลยเหรอ?”

“ไม่ได้ทำเรื่องอะไรน่าอายใช่ไหม?”

หยางยี่ถามอย่างไม่เป็นทางการ

เขาเชื่อว่าเขาสามารถควบคุมตัวเองได้ แม้ว่าเขาจะดื่มมากเกินไป เขาก็ไม่มีทางทำอะไรแปลกๆแน่นอน

ใครจะไปรู้ ทันทีที่เขาถามคำถามนี้ ดวงตาของเงาสองกลับเริ่มล่อกแล่ก แถมยังดูลังเลเล็กน้อย

ใบหน้าของเขาดูแปลกมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ราบรื่นอย่างที่หยางยี่คาดไว้

เงาสองกำลังคิดว่าควรบอกหยางยี่ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนดีหรือไม่

เมื่อเห็นว่าการแสดงออกบนใบหน้าของเงาสองที่ซื่อตรงมาโดยตลอด แต่ตอนนี้ จู่ๆกลับมีสีหน้าแปลกๆ ทั้งยังดูลังเล หยางยี่จึงรู้ว่าเมื่อคืนนี้เขาต้องทำอะไรไม่ดีแน่ๆ

"ไม่เป็นไร พูดมาเถอะ เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น"

เงาสองอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเขาก็พูดตามความจริงว่า “ราชาเทพ เมื่อคืนระหว่างอยู่บนรถ คุณยังดีๆอยู่ แต่ว่าพอมาถึงคฤหาสน์ คุณก็เริ่มเดินไปรอบๆ และเรียกชื่อคุณผู้หญิงกับองค์หญิงไปทั่ว”

“เดี๋ยวก็พูดว่าจะทำให้พวกเธอมีชีวิตดีๆ เดี๋ยวก็พูดว่าจะไม่ให้พวกเธอลำบาก แล้วก็วิ่งไปทั่ว…...”

“เหล่าลูกน้องไม่กล้าเข้าไปห้าม จึงทำได้เพียงตามอยู่ห่างๆเท่านั้น คุณเป็นอยู่อย่างนั้นจนถึงสามทุ่มถึงได้หลับไปครับ”

เมื่อได้ยินคำพูดของเงาสอง หยางยี่ก็มีสีหน้าอายๆ

ไม่คิดเลยว่าหลังจากดื่มมากเกินไป เขาจะทำตัวเป็นเด็ก ซึ่งมันน่าขายหน้ามากๆ

เขาคิดมาตลอดว่าเขาควบคุมตัวเองได้ แต่สิ่งนี้กลับตบหน้าเขาอย่างจัง