บทที่ 322 ฉันตาบอดที่เลือกนาย

เซี่ยอู๋จุนก็ยิ้มตอบกลับเล็กน้อย เพียงแต่ในสายตาของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

ตวนมู่เจี๋ยแค่พริบตาเดียว กำลังจะปะทะฝีปากกับฝ่ายตรงข้าม แต่ทว่าหยางยี่กลับแซงหน้าไปก่อนหนึ่งก้าว พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา：“ถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?”

เมื่อได้ยิน ไอพิฆาตที่รุนแรงจู่ๆก็ก่อตัวขึ้น

บรรยากาศในตอนนี้จู่ๆก็มาคุขึ้นมา

สายตาของตวนมู่เจี๋ย มองไปที่ท่าทางของเขาที่พร้อมจะเปิดสงครามอยู่ตลอดเวลา

สีหน้าของเอ้อร์สุ่ยจู่ๆก็อึมครึมขึ้นมา กล้ามเนื้อบนร่างกายรัดตัวแน่น มองฝ่ายตรงข้ามอย่างนิ่งเงียบ

ในใจของพวกเขารู้ดี ถ้าเซี่ยอู๋จุนลงมือจริงๆล่ะก็ อาศัยแค่หยางยี่คนเดียวก็ยังยากที่จะต้าน

อีกอย่าง เมื่อครู่หยางยี่ก็พึ่งจะเปิดสงครามกับปิงอวี่ไปหนึ่งยก ถึงแม้ว่าร่างกายของเขาไม่ได้รับบาดเจ็บหนักอะไร แต่พละกำลังของเขาอย่างน้อยก็เหลือครึ่งหนึ่ง ตอนนี้อยากจะต้านเซี่ยอู๋จุนไว้สุดขีดก็คงยาก

ถ้าเกิดมีเรื่องกันขึ้นมาจริงๆ ถึงแม้ว่าฝั่งพวกเขาทั้งสามคนจะมีโอกาสชนะสูง แต่ถ้าก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะตายต้องการพาไปด้วยหนึ่งคนล่ะก็ พูดได้ว่าคงจะเสียหายหนักมากเลยทีเดียว

อย่างน้อย ในสามคนก็สามารถพาไปได้หนึ่งคน

เซี่ยอู๋จุนได้ยิน ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปยังทั้งสามคนที่พร้อมจะโจมตีอยู่ตลอดเวลา แล้วกระตุกยิ้ม

“หยางยี่ ในบรรดาราชาเทพทั้งสี่ นายเป็นคนที่เฉลียวฉลาดที่สุดคนหนึ่ง ฉันเคยมองนายอย่างนั้น”

“แต่นายก็ยังคิดจะต่อกรกับฉัน น่าเสียดายจริงๆ”

ขณะที่พูด เซี่ยอู๋จุนก็ส่ายหน้า ทำท่าทางเสียดาย

หลังจากนั้นก็เงยหน้าขึ้น ยิ้มเยาะ มองทั้งสามคนแล้วพูด：“นายคงไม่คิดจริงๆใช่ไหม ว่าอาศัยแค่พวกนายสามคน ก็สามารถต้านฉันไว้ได้?”

“ตอนนี้ พวกนายมีแค่ทางเดียวที่เลือกได้ นั่นก็คือนำหล่อแกเฉียนคุนส่งมาไว้ในมือฉัน ฉันจะละเว้นไม่ฆ่าพวกนายถึงตาย”

“ถ้าไม่ส่งล่ะก็ อย่ามาโทษฉันว่าไม่คำนึงถึงวันเก่าๆก็แล้วกัน！”

หลังจากที่พูดจบ บนร่างกายของเซี่ยอู๋จุนก็เกิดไอพิฆาต และยับยั้งไม่ได้อีกต่อไป！

ไอพิฆาตอย่างเยือกเย็นค่อยๆแพร่กระจาย สายตาของเซี่ยอู๋จุนกวาดตามองทั้งสามคน

ถ้าลงมือ คนแรกที่เขาจะโจมตี ก็คือตวนมู่เจี๋ย！

เขาสัมผัสได้ถึงอำนาจที่ตวนมู่เจี๋ยใช้คุกคามเขา มากที่สุดแน่นอน！

ขอแค่โจมตีตวนมู่เจี๋ยได้ หยางยี่และผู้ชายที่ร่างคล้ายวัวอีกคนคงคุกคามอะไรไม่ได้

โจมตีพวกเขา ปัญหาก็มีแค่เรื่องเวลา

“เซี่ยอู๋จุน ฉันมองนายผิดไปจริงๆ”

หยางยี่มองใบหน้าของเซี่ยอู๋จุน บนหน้ามีแต่สีหน้าความผิดหวัง

เขาส่ายหน้าแล้วพูด：“ปกติคำพูดของนายมีแต่คำพูดที่ถูกศีลธรรม แต่ตอนนี้นายกำลังทำอะไร? เช่นนี้นายจะแตกต่างอะไรกับคนที่นายเกลียดที่สุด?”

“ฉันตาบอดที่เลือกนาย”

หยางยี่ยังคงพูดต่อ สายตาเยือกเย็นเต็มไปด้วยความผิดหวัง ปิดบังไม่มิดเลยสักนิด

เส้นทางการเป็นกองกำลังทหารที่เขาเคยปีนขึ้น ทีละก้าวทีละก้าวจนไปถึงตำแหน่งที่ทุกคนคิดว่ามีเกียรติที่สุด ตอนนั้นเขาเคยเชื่อใจเซี่ยอู๋จุน คิดว่าเขาเป็นกษัตริย์ที่รู้แจ้ง สามารถปกป้องราษฎรของเสินโจวได้

แต่ตอนนี้ ฉากตรงหน้ากำลังบอกเขา สิ่งที่เขาเลือกมันผิด