บทที่ 323 ลูกไก่ในกำมือ

แต่ว่า ตอนนี้ผลลัพธ์ที่อยู่ตรงหน้าเขากลับทำให้เขาผิดหวังอย่างมาก

ดาบหยินหยางเล่มนี้ออกมาจากฝักครั้งแรก คนที่พบเห็น กลับเป็นหยางยี่คนที่ส่งของขวัญในตอนแรก

น่าขำสิ้นดี

“ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ ในเมื่อนายตัดสินใจแล้ว เช่นนั้นระหว่างเราก็ไม่มีไมตรีอะไรเหลือแล้ว”

สีหน้าของหยางยี่เยือกเย็นอย่างมาก แล้วพูดด้วยสายตาที่แหลมคม

เมื่อครู่สู้รบกับปิงอวี่ ตนเองได้ใช้พลังไปครึ่งหนึ่งแล้ว ถ้าในตอนนี้ต้องสู้รบกับเซี่ยอู๋จุนอีกละก็ อย่างมากก็คงต้องใช้พลังห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลืออยู่

และในตอนที่ได้ประมือเมื่อครู่ ปิงอวี่เสียพลังไปมากกว่าตนเอง แถมยังได้รับบาดเจ็บ อย่างมากก็เหลือพลังเพียงแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าจะต้องสู้กันขึ้นมา คงต้องพึ่งตวนมู่เจี๋ยและเอ้อร์สุ่ยให้ยื้อเวลาเซี่ยอู๋จุนก่อน จนกว่าเขาจะสะสางกับปิงอวี่เสร็จ ความกดดันของทั้งสามคนถึงจะค่อยเบาลงหน่อย

“หืม? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นฉันก็ไม่ต้องเกรงใจแล้วล่ะ”

สีหน้าของเซี่ยอู๋จุนเรียบมาก ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง

เพียงแต่ท่าทางที่มีความมั่นใจเต็มร้อยเช่นนั้นที่ถูกตวนมู่เจี๋ยจับตามอง กลับทำให้เธอขมวดคิ้ว

ไม่ถูกสิ ไม่ถูกอย่างมาก

สถานการณ์ในตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ดีต่อเซี่ยอู๋จุนอย่างมาก ถึงแม้ว่าเขาจะมีดาบหยินหยางในมือ แต่ก็ไม่ถึงกับต้องประมาทขนาดนี้

“ก่อนนายคิดจะฆ่าฉัน ควรจะไตร่ตรองสักหน่อยไหม ว่าฝั่งนั้นยังมีเมียมีลูกของนายที่ไม่มีพลังสู้รบยืนอยู่นะ?”

“ทั้งสองคนนี้ก็เหมือนลูกไก่ในกำมือ ถ้าฉันลงมือ นายคิดว่านายจะป้องกันได้เร็ว หรือฉันจะฆ่าได้เร็วกว่ากัน?”

สายตาของเซี่ยอู๋จุนกวาดสายตาไปมองเสิ่นเสวี่ยที่หน้าซีดเผือด แล้วยิ้มให้เบาๆ

ตูม！

ทันใดนั้น ไอพิฆาตบนร่างของหยางยี่ก็ระเบิดขึ้นทันที พุ่งไปยังเซี่ยอู๋จุนเพื่อโจมตี！

สีหน้าของเขาอึมครึม นัยน์ตาทั้งสองแดงก่ำ！

“เซี่ย อู๋ จุน！”

“ถ้านายแตะต้องพวกเขาแม้แต่นิดล่ะก็ ต่อให้ต้องตายพร้อมกัน ฉันก็จะฆ่านายอย่างแน่นอน！”

เสียงของหยางยี่ดังก้องไปทั่วฟ้า ดังสนั่น

เสิ่นเสวี่ยกอดปกป้องเถียนเถียนในอ้อมกอด มองท่าทางของหยางยี่ที่จู่ๆก็ระเบิดความพิฆาตออกมา ในใจก็เกิดความเจ็บปวด

น้ำตาไหลลงมาอย่างเงียบๆ

“นายกำลังขู่ฉัน?”

เซี่ยอู๋จุนยิ้มเล็กน้อย ดาบหยินหยางในมือเกิดเสียงเสียดสี แสบหูอย่างมาก ทำให้รบกวนจิตใจ

และบนพื้น ก็เกิดรอยดาบเป็นรอยลึกขึ้นมา

นี่ เป็นเพียงแค่ตอนที่เขาไม่ได้ใช้พลัง ก็เห็นได้ชัดถึงพลานุภาพอันมหาศาลของดาบหยินหยาง

“ตายซะ！”

หยางยี่ในเวลานี้ ท่าทางเหมือนจะฆ่าให้ตายเสียในชาตินี้ เขาไม่มีเวลามาคิดอะไรแล้ว คำพูดประโยคนั้นของเซี่ยอู๋จุนได้ยั่วโทสะเขาไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เขาใช้แรงที่เท้าเล็กน้อย พื้นเป็นรอยแตกขึ้นมา ร่างของเขาเก็บสะสมพลังเต็มแล้ว ต้องการที่จะพุ่งไปฆ่าเซี่ยอู๋จุน！

แต่ทว่า ร่างของเขาพึ่งจะพุ่งออกไปคล้ายธนูที่พึ่งถูกยิงออก มือข้างหนึ่งที่มีพลังอย่างมาก ก็วางไว้บนไหล่ของเขา

“พี่ยี่ อย่าให้เขาก่อกวนจิตใจ！”

มือของตวนมู่เจี๋ยบนไหล่ กดระงับโทสะของหยางยี่เอาไว้

พลังของเธอมากซะจนทำให้คนตกใจ ทำให้หยางยี่ขยับตัวไม่ได้ในทันที

“เซี่ยอู๋จุน หล่อแกเฉียนคุนฉันสามารถให้นายได้ แต่ว่าพวกเรามีเงื่อนไขหนึ่งอย่างที่ต้องการ”

“นั่นก็คือฉันต้องเห็นเสิ่นเสวี่ยสองแม่ลูกออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย！หลังจากที่พวกเขาปลอดภัยแล้ว ฉันถึงจะให้นาย”

“ถ้านายไม่รับปาก เช่นนั้นพวกเราก็มาจบสงครามกันเถอะ！”

ตวนมู่เจี๋ยยืนบังอยู่ด้านหน้าหยางยี่ พูดด้วยเสียงดังกังวานที่มีพลัง

และพอหยางยี่ได้ฟังประโยคนี้ ก็หันไปมองตวนมู่เจี๋ยทันที

“เสี่ยวเจี๋ย！”