บทที่ 324 ไม่รักษาคำพูด

“ตูม！”

รถบรรทุกจอดอยู่หน้าประตูวิลล่าอย่างแรง ทำให้เกิดเสียงดังขึ้นมา

ต่อมา ประตูรถบรรทุกก็เปิดออก หวงเยวี่ยลงมาจากรถ สีหน้าเย็นชา

สายตาของเธอมองไปยังปิงอวี่และเซี่ยอู๋จุน นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและไอพิฆาตที่ปิดไม่มิด

และหลังจากที่ปิงอวี่เห็นหวงเยวี่ย แค่ชั่วพริบตาเดียว แม้แต่เซี่ยอู๋จุนก็ยังหรี่ตาลงเล็กน้อย

“ผู้ทำนาย?”

ปิงอวี่มองหวงเยวี่ย แล้วเปิดโปงตัวตนของหวงเยวี่ย

หวงเยวี่ยมองปิงอวี่แล้วพูดเสียงเย็นชา：“ไฮ่ซือ?”

“คนต่ำช้า！”

ขณะที่พูด นัยน์ตาก็ยิ่งเกลียดชังเพิ่มไปอีก เกลียดเกินระดับที่จำกัด

ปิงอวี่ไม่ได้โกรธ เพียงแต่เวลาที่มองหวงเยวี่ย จะสุขุมขึ้นเล็กน้อย

สายตาของเซี่ยอู๋จุนกวาดมองหวงเยวี่ยอย่างนิ่งเรียบ สายตาที่มองเธอเห็นได้ชัดว่ามีเลศนัย

“พี่ยี่ เสี่ยวเจี๋ย”

หวงเยวี่ยเดินมาถึงข้างๆพวกเขา น้ำเสียงอบอุ่นเล็กน้อย

ในใจตวนมู่เจี๋ยรู้ดีเซี่ยอู๋จุนไม่ใช่คนที่จะพูดด้วยง่ายขนาดนั้น คิดดูแล้วต้องมีทางหนีทีไล่ไว้เป็นแน่ เพราะฉะนั้นเลยไม่ได้พูดอะไรเยอะ พูดกับหวงเยวี่ยเพียงแค่：“น้องเยวี่ย พาตัวเอง พี่สะใภ้เสิ่นเสวี่ย แล้วก็เถียนเถียนออกไปจากเมืองหลวง！”

“รับทราบค่ะ！”

หวงเยวี่ยพยักหน้า เธอเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว ย่อมรับรู้ความรุนแรงของเรื่องนี้ดี

ใครก็คิดไม่ถึง ว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้ ตั้งแต่หยางยี่โทรหาลูกน้องบนรถ หวงเยวี่ยก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีแล้ว

ในฐานะที่เป็นผู้ทำนาย ลางสังหรณ์ของพวกเขามักจะแม่นยำกว่าคนปกติทั่วไป

แม้กระทั่งเซี่ยอู๋จุนก็ยังมาถึงที่นี่ ดูแล้วเขาคงรู้เรื่องหล่อแกเฉียนคุนแล้ว ลางสังหรณ์ไม่ดีของตนเองกลายเป็นความจริงไปแล้ว

“เสวี่ยเอ๋อ เธอพาเถียนเถียนกับน้องเยวี่ยออกไปก่อน ต้องตามเขาตลอดนะ อย่าเชื่อคำพูดไม่ว่าของใครก็ตาม เขาจะพาเธอไปพักในสถานที่ที่ปลอดภัย”

หยางยี่ยกมือขึ้นลูบศีรษะเสิ่นเสวี่ยอย่างเบามือ แล้วพูดด้วยความอ่อนโยน

สถานการณ์ในตอนนี้ ในใจของหยางยี่มองเซี่ยอู๋จุนออกหมดแล้ว เพราะฉะนั้นจำเป็นต้องพาคนในครอบครัวที่ไม่มีพลังออกไปก่อนทั้งหมด แล้วเรื่องหลังจากนี้ก็ค่อยว่ากัน

หยางยี่มองนัยน์ตาของเสิ่นเสวี่ยที่แดงก่ำ ใช้แรงดึงเธอมาโอบกอดไว้

หลังจากนั้น ก็บอกใบ้ให้เสิ่นเสวี่ยพาเถียนเถียนและหวงเยวี่ยออกไป

แต่ทว่าเสิ่นเสวี่ยกลับจับมือของหยางยี่ไว้แน่น น้ำตาหยดออกมาจากสายตาที่มองหยางยี่ ราวกับคำพูดที่พูดออกมานับหมื่นนับพันคำ

แน่นอนว่าหยางยี่เข้าใจความหมายของเสิ่นเสวี่ยดี ต้องการให้เขาไปพร้อมกับพวกเธอ แต่ตอนนี้เขาไปไม่ได้

ถ้าไป ก็เท่ากับว่าปล่อยพวกเสี่ยวเจี๋ยทั้งสามตกอยู่ในอันตราย

พวกเธอนั้นได้ช่วยตนเองไว้เยอะมากจริงๆ ในสถานการณ์สำคัญเช่นนี้จะปล่อยไว้แล้วตนเองหนีไปได้อย่างไรล่ะ?

หยางยี่ยิ้มออกมา ตบที่มือของเสิ่นเสวี่ยอย่างปลอบใจ หลังจากนั้นก็ค่อยๆดึงกลับมา

“พี่ไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง พวกเธอไปก่อนเลย”

จู่ๆความอบอุ่นในมือของเสิ่นเสวี่ยก็ว่างเปล่า ในขณะเดียวกันน้ำตาของเธอก็ไหลลงมา

“ฉันกับเถียนเถียนจะรอพี่ พี่ต้องกลับมานะ”

ไม่รู้ว่าทำไม เสิ่นเสวี่ยถึงมักจะรู้สึกเจ็บปวดใจ

“พี่รับปากเธอ”

หยางยี่ยิ้มให้เสิ่นเสวี่ยเล็กน้อย มองหวงเยวี่ยพาเสิ่นเสวี่ยและเถียนเถียนขึ้นไปนั่งบนรถออฟโรด ส่งสายตามองพวกเขาออกจากวิลล่าไป

ด้านนอกวิลล่า รถบรรทุกยังจอดอยู่ที่นั่นอย่างปลอดภัย บนรถบรรทุกถูกผ้าคลุมสีดำผืนหนึ่งคลุมไว้ สามารถมองออกอย่างเลือนราง ว่าเป็นหล่อแกเฉียนคุน

“เงื่อนไขของเธอ ฉันทำให้เธอแล้ว งั้นตอนนี้เธอก็เอาของที่สัญญาไว้ออกมาสิ”