บทที่ 325 นายหรือฉันที่จะตาย

ทั้งสองถอยหลังไปสองก้าวพร้อมกัน สีหน้าเคร่งขรึมเหมือนกัน

หมัดของตวนมู่เจี๋ย เป็นถุงหมัดที่ขึ้นรูปเหล็กโลหะ ดูท่าทางแล้ว แข็งแรงกว่าสังกะสีเสียอีก ถุงหมัดนั้นดูเหมือนไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่ถ้าสังเกตดีๆ ก็จะเห็นได้ว่าบนถุงหมัดนั่นมีแสงสว่างเลือนราง เคลื่อนไหวตามรอยอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

“ถุงหมัด?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยอู๋จุนเปลี่ยนเป็นสีหน้าเยือกเย็น จ้องสิ่งที่อยู่บนหมัดของตวนมู่เจี๋ยตาแข็ง

“เธอเป็นใครกันแน่?”

ตั้งแต่ที่ได้เห็นถุงหมัด ความรู้สึกที่เซี่ยอู๋จุนมองไปยังตวนมู่เจี๋ยก็เปลี่ยนเป็นอย่างมาก เกิดความสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย

ถุงหมัดที่ขึ้นรูปด้วยเหล็กโลหะเช่นนี้ แม้แต่เซี่ยอู๋จุนปกติก็เห็นได้น้อยคนมากที่จะใช้มัน เพราะว่าคนที่ใช้อาวุธนี้ ตำแหน่งจะพิเศษกันทั้งนั้น

อย่างน้อยสำหรับในมุมมองเซี่ยอู๋จุน ฝ่ายตรงข้ามมีเบื้องลึกเบื้องหลังอยู่แน่ อีกอย่างผู้อยู่เบื้องหลังแข็งแกร่งมาก ไม่ใช่คนที่เขาสามารถยั่วโทสะได้ในตอนนี้

“ฉันเป็นใคร นายไม่มีสิทธิ์รู้ ในเมื่อนายรนหาที่ตาย ฉันก็จะสนองให้”

ตวนมู่เจี๋ยมองเซี่ยอู๋จุนด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูด：“เดิมทีพวกเราไม่ได้คิดจะต่อสู้กับนาย ในเมื่อนายไม่รับเงื่อนไขของพวกเราก่อน พวกเราก็คงไม่ยอมแพ้เหมือนกัน ลงมือเถอะ มาดูกันว่านายหรือฉันที่จะตาย！”

สีหน้าของตวนมู่เจี๋ยในเวลานี้เปลี่ยนไปอย่างเยือกเย็น ท่าทางไร้เดียงสาแต่ฉลาด ไอพิฆาตบนร่างกายถูกปล่อยออกไป ลมปราณไหลผ่านอย่างเลือนราง

หยางยี่มองตวนมู่เจี๋ยในตอนนี้ ในใจก็เกิดความสงสัย เริ่มครุ่นคิดถึงตำแหน่งที่แท้จริงของตวนมู่เจี๋ยสรุปแล้วคืออะไรกันแน่

ถ้าดูจากสีหน้าของเซี่ยอู๋จุนก็ดูออกได้ไม่ยาก ตั้งแต่ในตอนที่เธอสวมถุงหมัดขึ้นรูปด้วยโลหะปล่อยแสงออกไป สีหน้าของเซี่ยอู๋จุนก็เปลี่ยนไป

เหมือนว่าเขาจะหวาดกลัวและระวังเล็กน้อยกับตำแหน่งของเสี่ยวเจี๋ย

สามารถพูดได้ว่าตำแหน่งของเสี่ยวเจี๋ยนั้น ไม่ธรรมดา

“นายเอาอะไรมาคิด ว่าฉันไม่กล้าฆ่านาย?”

เซี่ยอู๋จุนได้ยินก็หัวเราะเยาะ ดาบหยินหยางในมือเริ่มสั่นขึ้นอีกครั้ง

ดาบเล่มนี้ก็ไม่ใช่ดาบธรรมดาทั่วไป ถ้าหากคนที่ใช้มันมีทักษะการใช้ดาบสูงพอสมควร ก็จะสามารถสื่อจิตกับดาบหยินหยางได้

ยกตัวอย่างเช่นตอนนี้

“งั้นเธอก็ลองดู”

ตวนมู่เจี๋ยก้าวไปด้านหน้าหนึ่งก้าว เอวและหลังตั้งตรง แสงสว่างที่ไหลผ่านบนถุงหมัดเร็วยิ่งกว่าเดิม

มันก็เหมือนกับดาบหยินหยาง ต่างก็เป็นอาวุธหายาก

เซี่ยอู๋จุนหรี่ตามอง สังเกตตวนมู่เจี๋ยอย่างละเอียดอยู่สักพัก หลังจากนั้นก็เก็บดาบหยินหยางกลับไปที่เดิมระหว่างเอว

“ช่างเถอะ ในเมื่อฉันได้ของที่ฉันต้องการแล้ว เห็นแก่หยางยี่ที่เคยทุ่มเทในการทำงานแทนฉันมาตลอด พวกนายไปเถอะ”

จู่ๆท่าทางของเซี่ยอู๋จุนก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ถึงกับเลือกที่จะหยุดการต่อสู้

คิ้วของหยางยี่ขมวดเข้าหากัน มองเซี่ยอู๋จุนอย่างเย็นชา

ในตอนนี้นับว่าเขาเข้าใจเซี่ยอู๋จุนแล้ว คำพูดที่พูดออกมาเชื่อถือไม่ได้ทั้งหมด เมื่อก่อนเป็นเพราะตนเองที่เชื่อเขาแบบผิดๆ

ไม่รู้เหมือนกันว่าในตอนนี้เซี่ยอู๋จุนกำลังวางแผนสกปรกอะไรอีก

“ถึงแม้ว่าพวกนายไปแล้วก็ไม่เป็นไร แต่ว่านะ พวกนายไม่ลองคิดที่จะร่วมมือกับฉันหน่อยเหรอ?”

เห็นว่าไม่กี่คนในที่นี้ยังไม่ได้ขยับไปไหน เซี่ยอู๋จุนก็เลยยิ้มแล้วพูด：“วางใจเถอะ ในเมื่อเป็นพันธมิตรกัน ฉันจะไม่ให้พวกนายขาดทุนแน่”

เซี่ยอู๋จุนพูดแบบนี้ แน่นอนว่าคิดเพื่อผลประโยชน์ของตนเองไว้แล้ว สายตาของเขามองไปยังตวนมู่เจี๋ย

เพราะว่าตอนนี้ในสายตาของเซี่ยอู๋จุน ประโยชน์จากการใช้ตวนมู่เจี๋ยสูงมากกว่าหยางยี่เสียอีก

ถ้าจะต้องเลือกระหว่างตวนมู่เจี๋ยกับหยางยี่เพื่อให้ตนเองได้ใช้ประโยชน์ล่ะก็ เช่นนั้นเซี่ยอู๋จุนคงจะต้องเลือกตวนมู่เจี๋ยอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด